Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 5:9

Διότι ο Θεός μισεί τον τέτοιον άνθρωπο και τον αποστρέφεται. Εγώ όμως, με το πλήθος του ελέους σου, θα εισέλθω στον οίκο σου. Την επουράνια Ιερουσαλήμ, τη μητέρα των πρωτοτόκων. Θα προσκυνήσω προς τον άγιο ναό σου με τον φόβο σου. Ναός του Θεού, λέγει, είναι η ενάρετη και άγια κατάσταση, την οποία όσοι κατέχουν μιλούν με παρρησία. Ο δε Χριστός, ως Υιός, θα αναπαυθεί στον οίκο του, του οποίου οίκος είμαστε εμείς. Διότι, απολαμβάνοντας τη δική σου φιλανθρωπία και φρουρούμενη από τη δεξιά σου, σου προσφέρω τη συνεχή προσκύνηση μέσα στον ναό που είναι αφιερωμένος στη δόξα σου, λέγει η άγια και καθαρή ψυχή· διότι, φέροντας πάντοτε μέσα μου τον δικό σου φόβο, δεν θα ανεχθώ να τον αποβάλω, αντλώντας θάρρος από τη φιλανθρωπία σου. Εξαιτίας των εχθρών μου, κατεύθυνε ενώπιόν σου την οδό μου. Των νοητών εχθρών, προφανώς.

Κύριε, οδήγησέ με με τη δικαιοσύνη σου· εξαιτίας των εχθρών μου κατεύθυνε ενώπιόν σου την οδό μου. Ο Χριστός δε είναι η δικαιοσύνη· διότι αυτός έγινε για εμάς σοφία από τον Θεό, και δικαιοσύνη και αγιασμός και απολύτρωση.

«Άνδρα αιμάτων»: Διότι σφόδρα αγανακτεί ο Θεός για τον φόνο της ψυχής και το άδικο αίμα και τον δόλο, επειδή αυτά είναι μισητά στον Θεό, όπως οι Ιουδαίοι που σκότωσαν τον Κύριο [της δόξης]. «Εγώ δε εν τω πλήθει»: Αυτά ανακράζει ο προφήτης, καταφεύγοντας στο έλεος του Θεού σαν σε οίκο. «Προσκυνήσω»: Τον νοητό ναό, τον οποίο ο Σωτήρας (Κύριος) έλεγε ότι θα γκρεμίσει και θα οικοδομήσει σε τρεις ημέρες. «Κύριε οδήγησον»: Για να πορεύομαι σε αυτήν και να γίνω ευάρεστος σε εσένα, λέει ο πιστός και κατά Θεόν άνθρωπος. «Ένεκα των εχθρών»: Την άνοδο στους ουρανούς, ώστε οι Ιουδαίοι, βλέποντάς την, να λιώσουν. Το ίδιο παθαίνουν και οι δαίμονες, όταν βλέπουν τον άνθρωπο να πορεύεται στην οδό της δικαιοσύνης. «Ότι ουκ έστιν»: [Διότι επινόησαν δεύτερη πλάνη μετά την ανάσταση, δίνοντας αργύρια στους στρατιώτες, ώστε να συκοφαντήσουν την ανάσταση του Χριστού]. «Η καρδία αυτών»: Και πράγματι, έχοντας διαβουλευτεί έτσι, ματαιώθηκαν. «Τάφος ανεωγμένος»: Διότι οι ανοιγμένοι τάφοι αναδίδουν δυσοσμία. Και αυτοί ξεστόμισαν δυσώδη και βορβορώδη λόγια, λέγοντας: ας δέσουμε τον δίκαιο, επειδή μας είναι δυσάρεστος. «Ταις γλώσσαις—κρίνον»: Λέγοντας στον Σωτήρα: επιτρέπεται να δώσουμε φόρο στον Καίσαρα ή όχι; Αλλά Εκείνος τους έκρινε, ελέγχοντας τον δόλο τους, και τους είπε: υποκριτές, γιατί με πειράζετε; «Αποπεσάτωσαν»: Διότι εξέπεσαν από τη μάταιη βουλή τους, καθώς δεν μπόρεσαν να του κρυφτούν, επειδή ακριβώς ήταν Θεός (να του κρυφτούν ως Θεού).

Διότι, όταν απολαύσω τη χάρη και προσφέρω αυτά που εξαρτώνται από εμένα, αυτήν τη θυσία θα σου προσφέρω, λέει: «Θα προσκυνήσω προς τον άγιο ναό σου με τον φόβο σου». Όχι όπως οι περισσότεροι από αυτούς που προσεύχονται, οι οποίοι ξύνονται, χασμουριούνται και νωθρεύονται, αλλά με φόβο και τρόμο, λέει. Διότι εκείνος που προσεύχεται με αυτόν τον τρόπο αποβάλλει κάθε κακία, καθοδηγείται προς κάθε αρετή, και καθιστά τον Θεό ίλεω προς τον εαυτό του. «Κύριε, οδήγησέ με στη δικαιοσύνη σου εξαιτίας των εχθρών μου». Ανέφερε τους ύμνους προς τον Θεό, την απέχθειά Του για την πονηρία, τη φιλανθρωπία Του, την προνοητική Του φροντίδα· ανέφερε τη δική της σωτηρία, τον τρόπο με τον οποίο σώθηκε, καθώς και το τι προσέφερε η ίδια μετά τη σωτηρία της· απομάκρυνε από την κακία, καθοδήγησε προς την αρετή· φανέρωσε αγαθές ελπίδες ακόμη και σε εκείνους που ζουν μέσα στην πονηρία, εάν βεβαίως θελήσουν να μεταστραφούν, αποδεικνύοντας ότι μπορούν να αξιωθούν το έλεος. Στρέφει πλέον τον λόγο σε ικεσία λέγοντας: «Κύριε, οδήγησέ με στη δικαιοσύνη σου». Μέσα από αυτά διδάσκει τον ακροατή πρώτα να αναπέμπει ύμνους στον Θεό και να ευχαριστεί για όσες ευεργεσίες έχει λάβει· και έπειτα να ζητά όσα επιθυμεί, και πάλι να ευχαριστεί για όσα πρόκειται να λάβει. Αλλά ας δούμε και ποια είναι εκείνα που ζητά. Μήπως κάτι το βιωτικό; Μήπως κάτι το φθαρτό; Μήπως κάτι από τα εφήμερα;

Εγώ όμως ζητώ τη δική σου δικαιοσύνη, αυτήν που έχει κατέλθει από εσένα και η οποία μας χειραγωγεί προς τον ουρανό, καθώς και τη δική σου συμμαχία, ώστε να προσελκύσω αυτή τη δικαιοσύνη. ε΄. Ορθώς μάλιστα είπε και το: «Οδήγησον». Διότι ο παρών βίος είναι οδός, η οποία έχει ανάγκη από την άνωθεν καθοδήγηση. Εάν, δηλαδή, όταν πρόκειται να εισέλθουμε σε μία πόλη, έχουμε ανάγκη από κάποιον που θα μας υποδείξει τον δρόμο, πολύ περισσότερο, όταν πρόκειται να αποδημήσουμε προς τον ουρανό, έχουμε ανάγκη από την άνωθεν αρωγή, ώστε και να μας δείξει τον δρόμο και να μας στηρίξει και να μας χειραγωγήσει· διότι υπάρχουν πολλές ατραποί που μας εκτρέπουν. Γι' αυτό ας κρατηθούμε από τη δεξιά του Θεού. «Ένεκα των εχθρών μου».

Διότι, καθώς επιθυμεί καθημερινά να αφιερώνεται στον Θεό, δεν αρκείται μόνο στους πρωινούς ύμνους, αλλά και από την πρώτη ώρα της ημέρας, έχοντας την αίσθηση ότι στέκεται ενώπιον του Θεού, λέγει με σεβασμό: «Το πρωί εισάκουσε τη φωνή μου, το πρωί θα παραστώ ενώπιόν σου και θα με επιβλέψεις». Εγώ βέβαια, λέγει, νωρίς το πρωί όσο είναι δυνατόν παραστάθηκα σε εσένα, αλλά το να με επιβλέψεις με το ιλαρό σου βλέμμα εναπόκειται στους δικούς σου οικτιρμούς. «Διότι δεν είσαι Θεός που θέλει την ανομία», όπως οι θεοί των εθνών που θέλουν την ανομία, επειδή είναι άνομοι. «Δεν θα κατοικήσει μαζί σου ο πονηρός» σε εσένα που είσαι φύσει αγαθός, «ούτε θα παραμείνουν παράνομοι απέναντι από τα μάτια σου» εσένα που εισάγεις σωτήριους νόμους στον κόσμο. «Εμίσησας όλους όσους εργάζονται την ανομία», ως υπέρτατα δίκαιος, «θα εξολοθρεύσεις όλους όσους λαλούν το ψεύδος», είτε κατά των δογμάτων της ευσέβειας είτε αυτούς που ψεύδονται κατά του πλησίον. «Άνδρα αιμάτων και δόλιο», τον αιμοχαρή και σκαιό, «βδελύσσεται ο Κύριος». «Εγώ όμως, με το πλήθος του ελέους σου θα εισέλθω στον οίκο σου, θα προσκυνήσω προς τον άγιό σου ναό με φόβο προς εσένα». Διότι, παραμένοντας καθαρός από τα προαναφερθέντα ατοπήματα, θα εισέλθω για να προσκυνήσω με φόβο στον ναό σου και θα παρακαλέσω. «Κύριε, οδήγησέ με στη δικαιοσύνη σου», για να μην παρεκκλίνω προς παράνομες οδούς· «εξαιτίας των εχθρών μου κατεύθυνε ενώπιόν σου την οδό μου», για να μην καυχηθούν εναντίον μου, ότι τάχα εξομοιώθηκα με αυτούς. «