Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 50:13

Ωδή γ'. Ο εκ μη όντων τα πάντα παραγαγών. Εσύ που είσαι ανώτερη των ουρανίων νοών, που δεσπόζεις σε όλα τα δημιουργήματα, Άχραντε, γίνε προστάτιδά μου την ώρα της φρικτής δίκης, Θεογεννήτορ. Πάντοτε σου κραυγάζω από το βάθος της ψυχής μου, Θεόνυμφε, και σε επικαλούμαι· μην με απορρίψεις, λοιπόν, από το πρόσωπό σου καταντροπιασμένο.

Ωδή γ'. Εσύ που από τη μη ύπαρξη τα πάντα δημιούργησες. Εσύ που είσαι ανώτερη των ουράνιων νοών, που δεσπόζεις σε όλα τα δημιουργήματα, Άχραντη, γίνε εσύ προστάτιδά μου την ώρα της φρικτής δίκης, Θεογεννήτορ. Παντοτινά σου κραυγάζω από τα βάθη της ψυχής μου, Θεόνυμφη, και σε επικαλούμαι: μην με απορρίψεις, λοιπόν, από το πρόσωπό σου καταντροπιασμένο.

Ας μη νομίσουμε ότι, επειδή αμαρτήσαμε, οπωσδήποτε απορριπτόμαστε· διότι το τραύμα της αμαρτίας θα το θεραπεύσουμε σύντομα με το φάρμακο της μετάνοιας, εάν βεβαίως το θελήσουμε. Τώρα, λοιπόν, ας δεηθούμε όλοι στον Σωτήρα, βοώντας: «Δώσε κατάνυξη στους δούλους σου, Κύριε, για να βρούμε ανακούφιση, Δικαιότατε Κριτή». Πανάγιε Σωτήρα του κόσμου, όπως φανερώθηκες και ανέστησες τη φύση που βρισκόταν πεσμένη στα παραπτώματα, έτσι ως οικτίρμων φανερώσου αοράτως και σε εμένα, ανεξίκακε· εμένα που κείτομαι σε πολλές αμαρτίες ανόρθωσέ με, σε παρακαλώ, διότι όσα λέγω και συμβουλεύω στους άλλους δεν τα τηρώ· αλλά σε καθικετεύω, δώσε μου καιρό μετάνοιας, και με τις ικεσίες της Αειπαρθένου και Θεοτόκου σπλαχνίσου με και μην με απορρίψεις από το πρόσωπό σου, Δικαιότατε Κριτή.

Το πρωί, αμέσως, να ψάλλεις εκείνον τον ψαλμό του Δαβίδ με σύνεση: «Το πρωί εισάκουσε τη φωνή μου· το πρωί θα παρουσιαστώ ενώπιόν σου και θα με επιβλέψεις». Και την τρίτη ώρα: «Το Πνεύμα σου το Άγιο μην το αφαιρέσεις από εμένα». Και την έκτη ώρα:

Ελάτε λοιπόν, τέκνα και αδελφοί, ας κάνουμε μια νέα αρχή εμείς που έχουμε ήδη λυγίσει, ας αναζωογονηθούμε εμείς που έχουμε ήδη νεκρωθεί, ας ανανήψουμε εμείς που έχουμε ήδη νυστάξει. Ένα μόνο χρειαζόμαστε, το να θελήσουμε, και τα πάντα έχουν επιτευχθεί· διότι, εάν έχουμε αγαθή προαίρεση, αυτήν ακριβώς την ημέρα φθάνουμε στα μέτρα της σωτηρίας· διότι δεν είμαστε προσκολλημένοι στις βιοτικές μέριμνες, ώστε να είναι δύσκολη για εμάς η ενέργεια προς το αγαθό. Αλλά είναι εύκολο σε εμάς να αδράξουμε τη σωτηρία κάθε μέρα, εάν το επιθυμούμε, ψάλλοντας με σύνεση αμέσως το πρωί εκείνον τον ψαλμό του Δαβίδ: «το πρωί εισάκουσε τη φωνή μου· το πρωί θα παρασταθώ ενώπιόν σου και θα με επιβλέψεις». Και κατά την τρίτη ώρα: «το Πνεύμα σου το άγιο μην το αφαιρέσεις από εμένα». Και κατά την έκτη: «λύτρωσέ με από τη μεσημβρινή συμφορά και από το βέλος που πετάει την ημέρα». Και κατά την ενάτη: «κλίνε, Κύριε, το αυτί σου και εισάκουσέ με». Και το εσπέρας: «ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριο», καθώς και όλα όσα προηγούνται και έπονται. Διότι, εάν πράττουμε έτσι κάθε μέρα, και ανυψώνουμε και φωτίζουμε ο ένας τον άλλον με αγαθούς τρόπους και λόγους, και δεν υποβιβάζουμε ούτε σκοτίζουμε ο ένας τον άλλον με την αδιαφορία και τη φλυαρία, τότε μπορούμε να σωθούμε, μπορούμε να διανύσουμε καλά το διάστημα της ημέρας, μπορούμε να εκπληρώσουμε τις οφειλές μας από το πρωί έως το εσπέρας.