Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 50:5

24 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–24 από 24

Ἀστέριος ὁ Σοφιστής Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ἐπεὶ οὖν πλανηθεὶς ἀπέστρεψα καὶ ἁμαρτήσας μετενόησα, ἀλλ᾽ οὐχ ὡς ὁ Κάϊν ἀπηναισχύντησα —Ἐκεῖνος ἐρωτηθείς· 〈Ποῦ Ἄβελ ὁ ἀδελφός σου;〉 εἶπεν· 〈Οὐ γινώσκω.〉 Ἐγὼ εἶπον· 〈Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω—κύριε, μὴ τῷ θύμῳ σου ἐλέγξῃς με,〉 ἵνα φιλανθρωπίας τυχὼν καὶ ἄλλοις ὁδὸς μετανοίας γένωμαι, 〈ἵνα διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι.〉 Διὰ τί δὲ καὶ 〈ὑπὲρ τῆς ὀγδόης〉 ἐπεγράφη ὁ ψαλμός; 〈Εἰς τὸ τέλος γάρ, ἐν ὕμνοις ὑπὲρ τῆς ὀγδόης· ψαλμὸς τῷ Δαυίδ.〉 Ὀγδόην οἶδεν ἡ μὲν παλαιὰ διαθήκη τὴν περιτομήν, ἡ δὲ καινὴ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν, ἐν ᾗ ὁ θάνατος περιτέμνεται.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Επειδή, λοιπόν, αφού πλανήθηκα επέστρεψα, και αφού αμάρτησα μετανόησα, αλλά δεν φέρθηκα με αναίδεια όπως ο Κάιν —Εκείνος, όταν ρωτήθηκε: «Πού είναι ο Άβελ ο αδελφός σου;», είπε: «Δεν γνωρίζω». Εγώ είπα: «Διότι την ανομία μου εγώ την γνωρίζω—Κύριε, μη με ελέγξεις με τον θυμό σου», ώστε, αφού τύχω φιλανθρωπίας, να γίνω και για άλλους οδός μετανοίας, «για να διδάξω στους ανόμους τις οδούς σου, και οι ασεβείς θα επιστρέψουν σε εσένα». Γιατί όμως επιγράφηκε ο ψαλμός «υπέρ της ογδόης»; «Εις το τέλος, εν ύμνοις υπέρ της ογδόης· ψαλμός του Δαβίδ». Ως ογδόη, η μεν Παλαιά Διαθήκη γνωρίζει την περιτομή, η δε Καινή την εκ νεκρών ανάσταση, στην οποία περιτέμνεται ο θάνατος.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Αθανάσιος Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Πανταχοῦ δὲ τῶν δύο παρανομημάτων εὑρήσεις ἐξιλεούμενον. Ἐλέησόν με, ὁ Θεὸς, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου. Ὡς ἐπὶ μεγάλου ἁμαρτήματος, τοῦ μεγάλου ἐλέου τοῦ Θεοῦ δέεται τυχεῖν. Καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου. Μόνων γάρ ἐστι τῶν τοῦ Θεοῦ οἰκτιρμῶν τῆς μιαιφονίας ἀπολοῦσαι τὰς χεῖρας. [Σαφέστερον δὲ ὃ λέγει ποιῶν φησιν· Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με. Κἀνταῦθα τὸν πλεονασμὸν ᾔτησε τῆς καθάρσεως, διὰ τὸ δεῖξαι πανταχοῦ τὸ πλημμέλημα μέγα· ἢ, ἐπεὶ παρὰ Νάθαν ἤκουσε τὴν συγχώρησιν, καὶ αἱ παντοδαπαὶ δὲ συμφοραὶ τὸ πολὺ ὑπετέμνοντο τῆς ἁμαρτίας, φησὶ νῦν, ὅτι Δέομαι ῥυμμάτων καὶ ἐκπλύσεων, ἵνα τέλεον ὁ προστετηκὼς ἀποξεσθῇ ῥύπος.] Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου, τῆς ἐπὶ τῷ φόνῳ, φησί. Καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με, τῆς ἐπὶ μοιχείᾳ. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω. Καὶ τοῦτο ἐπὶ τῷ φόνῳ εἴρηκε. Καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Παντού δε θα τον βρεις να ζητά εξιλέωση για τα δύο παραπτώματα. «Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου». Επειδή πρόκειται για μεγάλο αμάρτημα, δέεται να τύχει του μεγάλου ελέους του Θεού. «Και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου». Διότι μόνο οι οικτιρμοί του Θεού είναι ικανοί να ξεπλύνουν τα χέρια από τη μιαιφονία. [Κάνοντας δε σαφέστερο αυτό που λέει, αναφέρει: «Επί πλείον πλύνον με». Και εδώ ζήτησε τον πλεονασμό της κάθαρσης, για να δείξει παντού ότι το σφάλμα είναι μεγάλο· ή, επειδή άκουσε από τον Νάθαν τη συγχώρηση, και οι παντοειδείς συμφορές περιέκοπταν το μεγαλύτερο μέρος της αμαρτίας, λέει τώρα: Έχω ανάγκη από καθαρμούς και εκπλύσεις, ώστε να αποξεστεί τελείως ο προσκολλημένος ρύπος.] «Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου», εννοώντας αυτήν του φόνου, λέει. «Και από της αμαρτίας μου καθάρισόν με», εννοώντας αυτήν της μοιχείας. «Ότι την ανομίαν μου εγώ γινώσκω». Και αυτό το έχει πει για τον φόνο. «Και η αμαρτία μου ενώπιόν μού εστι διαπαντός».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν προφήτην
Δεδικαιώμεθα γὰρ οὐκ ἐξ ἔργων δικαιοσύνης, ἃ ἐποιήσαμεν ἡμεῖς, ἀλλὰ κατὰ τὸ πολὺ ἔλεος αὐτοῦ ἀμνημονεῖν ἐθέλοντος τῶν ἡμετέρων αἰτιαμάτων. Σώζει γὰρ τοῦτο καὶ μόνον τοὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ἀδρανῆ, καὶ εὐπαρακόμιστον τὴν διάνοιαν ἔχοντας πρὸς πᾶν ὁτιοῦν τῶν ἐκ νόμου διαβεβλημένων. Ἐπιμελῶς γὰρ, φησὶν, ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τὰ πονηρὰ ἐκ νεότητος. Ταύτῃ τοι, καὶ μάλα εἰκότως ὁ θεσπέσιος Δαβὶδ τῶν ἀνθρωπίνων ὀλισθημάτων διαμέμνηται λέγων· «Ἐὰν ἀνομίας παρατηρήσῃς, Κύριε, τίς ὑποστήσεται; ὅτι παρὰ σοὶ ὁ ἱλασμός ἐστι.» Κατοικτείρει μὲν οὖν ὁ τῶν ὅλων Θεὸς, καὶ δὴ καὶ αἰσίοις νεύμασι καὶ ἀμνηστίαις χρώμενος ταῖς θεοπρεπέσιν, ἔξω τίθησιν αἰτίας, καὶ ὀλισθημάτων τοὺς ἀλόντας αὐτοῖς. Πλὴν οὐκ ἐᾷ τοὺς ἠλεημένους τὴν τοῦ δικαιοῦντος αὐτοὺς εἰδέναι χάριν Ἐπωφελὲς δὲ τοῦτο καὶ διὰ σπουδῆς τοῖς ἁγίοις γεγονὸς εὑρήσομεν. Ψάλλει γοῦν καί φησιν ὁ μακάριος Δαβὶδ, ποτὲ μὲν, ὅτι «Τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διὰ παντός·» καὶ πάλιν, ὅτι «Τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ ἀναγγελῶ, καὶ μεριμνήσω ὑπὲρ τῆς ἁμαρτίας μου.» Ἐγὼ τοίνυν, φησὶν, ἀμνημονήσω μὲν τῶν αἰτιαμάτων.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι έχουμε δικαιωθεί όχι από έργα δικαιοσύνης που πράξαμε εμείς, αλλά σύμφωνα με το πολύ του έλεος, επειδή ο Ίδιος θέλει να λησμονεί τα δικά μας παραπτώματα. Διότι αυτό και μόνο σώζει τους ανθρώπους πάνω στη γη, οι οποίοι έχουν διάνοια αδρανή και εύκολα παρασυρόμενη προς οτιδήποτε από όσα έχουν καταδικαστεί από τον νόμο. Διότι, όπως λέει η Γραφή, η διάνοια του ανθρώπου ρέπει σταθερά προς τα πονηρά από τη νεότητά του. Γι' αυτόν τον λόγο, και πολύ εύλογα, ο θεσπέσιος Δαβίδ αναμιμνήσκεται τα ανθρώπινα ολισθήματα λέγοντας: «Εάν παρατηρήσεις τις ανομίες, Κύριε, ποιος θα μπορέσει να σταθεί; Διότι σε εσένα υπάρχει ο ιλασμός.» Σπλαχνίζεται, λοιπόν, ο Θεός των όλων και, χρησιμοποιώντας ευνοϊκά νεύματα και θεοπρεπείς συγχωρήσεις, απαλλάσσει από την ενοχή και από τα ολισθήματα αυτούς που έχουν κυριευθεί από αυτά. Πλην όμως, δεν αφήνει αυτούς που έχουν ελεηθεί να γνωρίζουν μόνο τη χάρη Εκείνου που τους δικαιώνει. Και θα διαπιστώσουμε ότι αυτό είναι επωφελές και εφαρμόζεται με ζήλο από τους αγίους. Ψάλλει, λοιπόν, και λέει ο μακάριος Δαβίδ, άλλοτε μεν, ότι «Την ανομία μου εγώ τη γνωρίζω, και η αμαρτία μου είναι πάντοτε ενώπιόν μου»· και πάλι, ότι «Την ανομία μου εγώ θα την αναγγείλω, και θα μεριμνήσω για την αμαρτία μου.» Εγώ λοιπόν, λέει, θα λησμονήσω τα παραπτώματα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς δώδεκα προφήτας
τὸ ἔτος συνετελέσθη, καὶ εἰσηνέγκατε πάντα τὰ ἐκφόρια εἰς τοὺς θησαυροὺς, καὶ ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ ἔσται ἡ διαρπαγὴ αὐτοῦ.> Ἀποστήσας εὖ μάλα τῆς καθ᾽ ἑαυτοῦ γλωσσαλγίας, καὶ ταῖς καθηκούσαις ἀπολογίαις ἐκδυσωπήσας ὡς ἔνι, καλεῖ πρὸς μετάγνωσιν τοὺς ἡμαρτηκότας, τὴν συνήθη πάλιν αὐτοῖς ἡμερότητα χαριεῖσθαι λέγων, καὶ μάλα προθύμως. ὥσπερ γὰρ τοῖς ἐκτόπως ἐθέλουσι βιοῦν τὰς αὐτοῖς πρεπούσας ἐπιφέρει ποινάς· οὕτως ἀνόπιν ὥσπερ ἰοῦσι, καὶ μὴν καὶ παραιτουμένοις τὸ ἔτι πλημμελεῖν, ὡς ἀληθῶς ἐπιγάνυται, πανταχοῦ τὴν ἀπόγνωσιν ὡς ὀλέθρου πρόξενον ἀποκείρων. ὅθεν ἔστιν ἰδεῖν, ὡς δεινήν τινα τῷ βίῳ νόσον εἰσφέρουσι, οἱ τὴν τῆς μετανοίας κιβδηλεύοντες χάριν, καί σφισιν αὐτοῖς ἐπιφημίζοντες ἀμαθῶς τὸ τῆς καθαρότητος ὄνομα. καίτοι πῶς οὐκ ἄμεινον ἐννοεῖν, ὅτι τὸ οἴεσθαί τε καὶ χρῆναι λέγειν εἶναι καθαροὺς ἀκαθαρσίας αὐτοῖς τῆς ἐσχάτης ἐπίκλημα φέρει; γέγραπται γὰρ ὅτι “Λέγε σὺ ”τὰς ἁμαρτίας σου πρῶτος, ἵνα δικαιωθῇς·” ψάλλει δέ που καὶ ὁ θεῖος ἡμῖν Δαυείδ “Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, ”καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διὰ παντός.” “Καθα- ”ρὸς γὰρ οὐδεὶς ἀπὸ ῥύπου,” κατὰ τὸ γεγραμμένον. δεῖ δὴ οὖν ἄρα τοῖς οὕτως ἠῤῥωστηκόσι τὸ ἄναλκι, τῶν ἐκ μετανοίας ἀγαθῶν καὶ τῆς ἄνωθεν ἡμερότητος διανιζούσης εὖ μάλα τὸν μεμολυσμένον, καὶ δικαιούσης τὸν ἀσεβῆ.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Το έτος ολοκληρώθηκε, και φέρατε όλα τα γεννήματα στις αποθήκες, και μέσα στον οίκο του θα γίνει η διαρπαγή του.» Αφού τους απέτρεψε πολύ καλά από την εναντίον του φλυαρία, και τους δυσώπησε όσο ήταν δυνατόν με τις πρέπουσες απολογίες, καλεί σε μετάνοια όσους έχουν αμαρτήσει, λέγοντας ότι θα τους χαρίσει πάλι τη συνήθη του ημερότητα, και μάλιστα πολύ πρόθυμα. Διότι, όπως ακριβώς επιβάλλει τις πρέπουσες τιμωρίες σε όσους επιλέγουν να ζουν με αμαρτωλό τρόπο, έτσι και χαίρεται αληθινά με αυτούς που επιστρέφουν πίσω και παραιτούνται από το να αμαρτάνουν πλέον, αποκόπτοντας παντού την απόγνωση ως πρόξενο ολέθρου. Εξαιτίας αυτού μπορεί κανείς να δει πόσο φοβερή νόσο εισάγουν στη ζωή όσοι νοθεύουν τη χάρη της μετανοίας και από αμάθεια αποδίδουν στους εαυτούς τους το όνομα της καθαρότητας. Καίτοι, πώς δεν είναι καλύτερο να σκεφτούμε ότι το να νομίζουν και να ισχυρίζονται ότι είναι καθαροί, τους επιφέρει την κατηγορία της έσχατης ακαθαρσίας; Διότι έχει γραφτεί: «Λέγε εσύ πρώτος τις αμαρτίες σου, για να δικαιωθείς». Και ο θείος Δαβίδ ψάλλει κάπου: «Διότι την ανομία μου εγώ τη γνωρίζω, και η αμαρτία μου είναι ενώπιόν μου διαπαντός». Διότι «κανείς δεν είναι καθαρός από ρύπο», σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί. Έχουν ανάγκη λοιπόν, όσοι έχουν ασθενήσει με τέτοια αδυναμία, από τα αγαθά της μετανοίας, καθώς η άνωθεν ημερότητα ξεπλένει πολύ καλά τον μολυσμένο και δικαιώνει τον ασεβή.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
ΨΑΛΜΟΣ Νʹ. [Ἐπακούσας ὁ Δαβὶδ προφητικοῦ Πνεύματος θεσπίσαντος διὰ τοῦ προλεχθέντος ψαλμοῦ περὶ τῆς κρίσεως τοῦ Θεοῦ, καὶ ὡς ἔλεγε τῷ ἁμαρτωλῷ· «Εἰ ἐθεώρεις κλέπτην συνέτρεχες αὐτῷ, καὶ μετὰ μοιχῶν τὴν μερίδα σου ἐτίθεις·» πληγεὶς ἐπὶ τῇ μνήμῃ τῆς κλεψιγάμου μοιχείας, φθάνει τοῦ Θεοῦ τὴν κρίσιν, ὥσπερ στήλην κατηγορίας καθ᾽ ἑαυτοῦ τὸν προκείμενον συνάψας ψαλμόν. Ἐφοβήθη γὰρ ἀκούσας· «Ὡς Θεὸς ἐμφανῶς ἥξει, καὶ τὸ πῦρ ἐνώπιον αὐτοῦ καυθήσεται, καὶ κύκλῳ αὐτοῦ καταιγὶς σφόδρα.» Διὸ πρὸς τὸν ἔλεον κατέφυγε τοῦ Θεοῦ. Καὶ πάλιν ἀκούσας· «Τὸ στόμα σου ἐπλεόνασε κακίαν, καὶ ἡ γλῶσσά σου περιέπλεκε δολιότητα· καθήμενος κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ σου κατελάλεις, καὶ κατὰ τοῦ υἱοῦ τῆς μητρός σου ἐτίθεις σκάνδαλον·» εἰς ἔννοιαν ἦλθε τῆς κατ᾽ Οὐρίου σκευωρίας, ἣν περὶ τοῦ δεῖν ἀναιρεθῆναι κατὰ πόλεμον ἔγραψε. Καί φησιν· «Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω.» Καὶ πάλιν· «Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεός.» Καὶ πάλιν ἀκούσας, «Ἐλέγξω σε καὶ παραστήσω κατὰ πρόσωπόν σου,» φησίν· «Ἀπό[σ]τρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου.» Ἦν δὲ πάλιν πυθόμενος· «Οὐ προσδέξομαι ἐκ τοῦ οἴκου σου μόσχους, οὐδὲ ἐκ τῶν ποιμνίων σου χιμάρους·» πρὸς ὃ ἐπήγαγεν· «Ὅτι εἰ ἐθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν.» Τὰ δὲ κατὰ τὸν Οὐρίαν καὶ τὸν ἔλεγχον τοῦ Νάθαν, ἐν τῇ δευτέρᾳ γέγραπται τῶν Βασιλειῶν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
ΨΑΛΜΟΣ Ν'. [Ακούγοντας ο Δαβίδ το προφητικό Πνεύμα που εξήγγειλε μέσω του προαναφερθέντος ψαλμού για την κρίση του Θεού, και καθώς έλεγε προς τον αμαρτωλό: «Αν έβλεπες κλέφτη, έτρεχες μαζί του, και με τους μοιχούς έβαζες τη μερίδα σου», συντετριμμένος από την ανάμνηση της κλεψίγαμης μοιχείας, προλαβαίνει την κρίση του Θεού, συντάσσοντας τον προκείμενο ψαλμό σαν μια στήλη κατηγορίας εναντίον του εαυτού του. Διότι φοβήθηκε ακούγοντας: «Ο Θεός θα έλθει φανερά, και φωτιά θα καίει ενώπιόν του, και γύρω του θα υπάρχει σφοδρή καταιγίδα.» Γι' αυτό κατέφυγε στο έλεος του Θεού. Και πάλι ακούγοντας: «Το στόμα σου πλήθυνε την κακία, και η γλώσσα σου έπλεκε δολιότητα· καθισμένος καταλαλούσες τον αδελφό σου, και εναντίον του γιου της μητέρας σου έθετες σκάνδαλο», έφερε στον νου του τη σκευωρία κατά του Ουρία, για την οποία έγραψε ώστε να θανατωθεί στον πόλεμο. Και λέει: «Διότι την ανομία μου εγώ τη γνωρίζω.» Και πάλι: «Λύτρωσέ με από τα αίματα, ω Θεέ.» Και πάλι ακούγοντας, «Θα σε ελέγξω και θα τις παραστήσω μπροστά στο πρόσωπό σου,» λέει: «Απόστρεψε το πρόσωπό σου από τις αμαρτίες μου.» Και όταν πάλι άκουσε: «Δεν θα δεχθώ από τον οίκο σου μοσχάρια, ούτε από τα ποίμνιά σου τράγους», ως προς αυτό πρόσθεσε: «Διότι, αν ήθελες θυσία, θα την έδινα.» Τα σχετικά με τον Ουρία και τον έλεγχο του Νάθαν, είναι γραμμένα στο Δεύτερο Βιβλίο των Βασιλειών.]
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐφραίμ ὁ Σύρος Εὐχαὶ εἰς τὴν Θεοτόκον
Φιλάγαθε Μῆτερ τοῦ φιλανθρώπου καὶ ἐλεήμονος Θεοῦ, ἡ ἐλεήμων καὶ ἀγαθὴ τοῦ ἀγαθοῦ καὶ οἰκτίρμονος γαλουχός, 〈τοῦ ἐκ σοῦ βρεφουργηθέντος ὑπερφυῶς,〉 Παρθένε Δέσποινα, κλῖνον τὸ οὖς σου καὶ ἐπάκουσόν μου ἐκ τοῦ ὕψους τῆς δόξης σου. Τὰ ῥήματά μου ἐνώτισον, Πάναγνε· σύνες τῆς ἐκ βάθους κραυγῆς μου· πρόσχες τῇ φωνῇ τῆς ἐπιπόνου δεήσεώς μου, ἡ βοηθός μου 〈καὶ ἐλπίς〉. Δός μοι λόγον ἐν ἀνοίξει τοῦ στόματός μου, ἡ παρασχοῦσά μοι τὸ ζῆν τῇ μεσιτείᾳ σου, ὅπως ἂν ἐξαγγείλω τὰ μεγαλεῖά σου, πρὸ τοῦ με ἀπελθεῖν, καὶ οὐκ ἔστιν ἐκεῖ ἐξομολογήσασθαι, μετὰ τὸν ἐνθένδε πικρὸν συγκλεισμόν. Ἡμάρτηκα, Πάναγνε, ἡμάρτηκα· καὶ τὰς ἀνομίας μου ἐγὼ γινώσκω· καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διαπαντός. Ἐπίβλεψον εἰς τὴν τελευταίαν μου ταύτην προσευχὴν καὶ ἐξομολόγησιν τοῦ δούλου σου. Παράσχου μοι πηγὰς ἐπιπόνων δακρύων, ψυχῆς ἐσπιλωμένης καθάρσιον λουτρόν. Ἀπόπλυνον τῶν ἁμαρτιῶν μου τὸν βόρβορον. Ἐμφύτευσον ἐν τῇ πετρώδει καρδίᾳ μου τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ σου τὸν φόβον τὸν ἅγιον. Εἰσέλθῃ εἰς τὰ ἐντός μου, δι᾽ οὗ ὠδινήσω ἐκ κατωδύνου ψυχῆς μου [καὶ] καθάρσιον δάκρυον καὶ ἀποκυηθήσεταί μοι πνεῦμα σωτήριον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Φιλάγαθη Μητέρα του φιλάνθρωπου και ελεήμονος Θεού, η ελεήμων και αγαθή τροφός του αγαθού και οικτίρμονος, (εκείνου που υπερφυώς έγινε βρέφος από εσένα), Παρθένε Δέσποινα, κλίνε το ους σου και άκουσέ με από το ύψος της δόξας σου. Δώσε προσοχή στα λόγια μου, Πάναγνε· κατανόησε την από τα βάθη κραυγή μου· πρόσεξε τη φωνή της επίπονης δέησής μου, εσύ που είσαι η βοηθός μου (και ελπίδα). Δώσε μου λόγο όταν ανοίγω το στόμα μου, εσύ που μου πρόσφερες τη ζωή με τη μεσιτεία σου, ώστε να εξαγγείλω τα μεγαλεία σου, πριν αναχωρήσω, καθώς εκεί δεν υπάρχει δυνατότητα εξομολόγησης, μετά τον πικρό αποχωρισμό από εδώ. Αμάρτησα, Πάναγνε, αμάρτησα· και τις ανομίες μου εγώ τις γνωρίζω· και η αμαρτία μου είναι διαρκώς ενώπιόν μου. Επίβλεψε σε αυτή την τελευταία μου προσευχή και εξομολόγηση του δούλου σου. Παράσχε μου πηγές επίπονων δακρύων, καθαρτήριο λουτρό για τη σπιλωμένη ψυχή μου. Ξέπλυνε τον βόρβορο των αμαρτιών μου. Εμφύτευσε στην πετρώδη καρδιά μου τον άγιο φόβο του Υιού και Θεού σου. Ας εισέλθει στα ενδότερά μου, μέσω του οποίου θα γεννήσω από την καταπονημένη ψυχή μου [και] καθαρτήριο δάκρυ και θα κυοφορηθεί μέσα μου σωτήριο πνεύμα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐφραίμ ὁ Σύρος Πανοπλία πρὸς μοναχούς
Πρὸς τίνα οὖν καταφύγω, εἰ μὴ πρὸς σέ, φιλάνθρωπε, εἰ μὴ πρὸς σέ, ἀμνησίκακε; Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διὰ παντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα. Πρὸς σὲ καταφεύγω διὰ τὴν πολλήν σου εὐσπλαγχνίαν. Σὲ παρώργισα, καὶ πρὸς σὲ καταφεύγω διὰ τὴν πολλήν σου ἀμνησικακίαν. Σὲ ἠθέτησα, καὶ πρὸς σὲ καταφεύγω διὰ τὴν πολλήν σου ἀγαθότητα καὶ φιλανθρωπίαν, καὶ δεόμενος βοῶ· ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου, καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον, διὰ τὸ ὄνομά σου καὶ μόνον· οὐδὲν γὰρ ἔχω, ὃ προσενέγκω σοι, οὐ πρᾶξιν ἀγαθήν, οὐ καρδίαν καθαράν, ἀλλὰ θαρρῶν εἰς τοὺς οἰκτιρμούς σου ἐπιρρίπτω ἐμαυτὸν εἰς αὐτούς, ὅπως κτίσῃς ἐν ἐμοὶ καρδίαν καθαρὰν καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στηρίξῃς με, ἵνα μὴ καταπίπτω πάλιν εὐκόλως εἰς ἁμαρτίαν, ἀλλ᾽ ἀπὸ τοῦ νῦν λατρεύσω σοι ἐν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ πάσας τὰς ἡμέρας μου· ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ τὸ κράτος εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Σε ποιον λοιπόν να καταφύγω, παρά σε σένα, φιλάνθρωπε, παρά σε σένα, αμνησίκακε; Ελέησέ με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψε το ανόμημά μου. Πλύνε με ακόμη περισσότερο από την ανομία μου και από την αμαρτία μου καθάρισέ με. Διότι την ανομία μου εγώ τη γνωρίζω, και η αμαρτία μου είναι διαρκώς ενώπιόν μου. Σε σένα μόνο αμάρτησα και το πονηρό ενώπιόν σου έπραξα. Σε σένα καταφεύγω για την πολλή σου ευσπλαχνία. Σένα παρόργισα, και σε σένα καταφεύγω για την πολλή σου αμνησικακία. Σένα αθέτησα, και σε σένα καταφεύγω για την πολλή σου αγαθότητα και φιλανθρωπία, και δεόμενος φωνάζω: απόστρεψε το πρόσωπό σου από τις αμαρτίες μου, και όλες τις ανομίες μου εξάλειψε, μόνο και μόνο για το όνομά σου· διότι δεν έχω τίποτα να σου προσφέρω, ούτε καλή πράξη, ούτε καθαρή καρδιά, αλλά έχοντας θάρρος στους οικτιρμούς σου, ρίχνω τον εαυτό μου σε αυτούς, ώστε να κτίσεις μέσα μου καρδιά καθαρή και με πνεύμα ηγεμονικό να με στηρίξεις, για να μην ξαναπέφτω εύκολα στην αμαρτία, αλλά από τώρα και στο εξής να σε λατρεύω με οσιότητα και δικαιοσύνη όλες τις ημέρες μου· διότι δική σου είναι η βασιλεία και το κράτος στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος Παλαμᾶς Ομιλίες ΚΑ΄–ΜΒ΄
Προηγεῖται δὲ τῆς μετανοίας ἡ ἐπίγνωσις τῶν οἰκείων πταισμάτων, ἥτις μεγάλη ἐστὶ πρὸς ἱλασμὸν ἀφορμή· «ἐλέησόν με», γάρ φησι πρὸς τὸν Θεὸν ὁ ψαλμῳδὸς προφήτης, «ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω», διὰ τῆς ἐπιγνώσεως ἕλκων τὸν ἔλεον καὶ δι’ ἐξαγορεύσεως καὶ τῆς αὐτομεμψίας τελείαν τὴν ἄφεσιν κομιζόμενος· «εἶπα γάρ», φησίν, «ἐξαγορεύσω κατ’ ἐμοῦ τὴν ἀνομίαν μου τῷ Κυρίῳ, καὶ σὺ ἀφῆκας τὴν ἀσέβειαν τῆς καρδίας μου»· τῇ γὰρ ἐπιγνώσει τῶν οἰκείων ἁμαρτημάτων ἕπεται ἡ οἰκεία κατάγνωσις, ταύτῃ δὲ ἡ ἐπὶ τοῖς ἁμαρτήμασι λύπη, ἣν ὁ Παῦλος κατὰ Θεὸν προσηγόρευσε. Τῇ δὲ κατὰ Θεὸν λύπῃ ταύτῃ πέφυκεν ἀκολουθεῖν ἡ μετὰ συντετριμμένης καρδίας πρὸς τὸν Θεὸν ἐξαγόρευσίς τε καὶ δέησις, καὶ ἡ ὑπόσχεσις τῆς εἰς τὸ ἑξῆς τῶν κακιῶν ἀποχῆς· καὶ τοῦτό ἐστιν ἡ μετάνοια.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Της μετανοίας προηγείται η επίγνωση των δικών μας σφαλμάτων, η οποία αποτελεί μεγάλη αφορμή για εξιλέωση. Διότι «ελέησέ με», λέει προς τον Θεό ο ψαλμωδός προφήτης, «επειδή εγώ γνωρίζω την ανομία μου», ελκύοντας το έλεος μέσω της επιγνώσεως και λαμβάνοντας την τέλεια άφεση μέσω της εξαγορεύσεως και της αυτομεμψίας. «Διότι είπα», λέει, «θα εξαγορεύσω ο ίδιος εναντίον μου την ανομία μου στον Κύριο, και εσύ συγχώρησες την ασέβεια της καρδιάς μου». Διότι την επίγνωση των προσωπικών αμαρτημάτων ακολουθεί η αυτοκατάκριση, και αυτήν την ακολουθεί η λύπη για τα αμαρτήματα, την οποία ο Παύλος ονόμασε κατά Θεόν λύπη. Την κατά Θεόν λύπη αυτή είναι φυσικό να την ακολουθεί η με συντετριμμένη καρδιά εξαγόρευση και δέηση προς τον Θεό, καθώς και η υπόσχεση για αποχή από τις κακίες στο εξής. Και αυτό είναι η μετάνοια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος Παλαμᾶς Ομιλίες ΚΑ΄–ΜΒ΄
Πῶς οὖν διετέλει πενθῶν, αὐτοῦ πάλιν ἀκούσωμεν λέγοντος· «ἐγενόμην μεμαστιγωμένος ὅλην τὴν ἡμέραν καὶ ὁ ἔλεγχός μου εἰς τὰς πρωΐας», καὶ ὅλην τὴν ἡμέραν «ὡς πενθῶν καὶ σκυθρωπάζων, οὕτως ἐταπεινούμην», καὶ «λούσω καθ’ ἑκάστην νύκτα τὴν κλίνην μου, ἐν δάκρυσί μου τὴν στρωμνήν μου βρέξω», καὶ «ἐγενόμην ὡσεὶ νυκτικόραξ ἐν οἰκοπέδῳ μονάζων ἐπὶ δώματος καὶ σποδὸν ὡσεὶ ἄρτον ἔφαγον καὶ τὸ πόμα μου μετὰ κλαυθμοῦ ἐκίρνων», καὶ «τὰ γόνατά μου ἠσθένησαν ἀπὸ νηστείας καὶ ἡ σάρξ μου ἠλλοιώθη δι’ ἔλαιον», καὶ «ἐταπεινώθην καὶ ἔσωσέ με ὁ Κύριος». Πρὸς δὲ τὸν Κύριον οἵας ἀφίησι φωνάς; «Κύριε, μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλέγξῃς με, μηδὲ τῇ ὀργῇ σου παιδεύσῃς με», καὶ «ἐλέησόν με, Κύριε», καὶ «ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διὰ παντός», καὶ «Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Πώς, λοιπόν, περνούσε τη ζωή του πενθώντας, ας ακούσουμε και πάλι τον ίδιο να λέει: «μαστιγωνόμουν όλη την ημέρα και ο έλεγχός μου γινόταν τα πρωινά», και όλη την ημέρα «σαν κάποιος που πενθεί και είναι σκυθρωπός, έτσι ταπεινωνόμουν», και «κάθε νύχτα θα λούζω το κρεβάτι μου, με τα δάκρυά μου θα βρέχω το στρώμα μου», και «έγινα σαν νυχτοπούλι σε ερείπια, που μένει ολομόναχο στη στέγη, και έφαγα στάχτη σαν ψωμί και ανακάτευα το ποτό μου με κλάματα», και «τα γόνατά μου εξασθένησαν από τη νηστεία και η σάρκα μου αλλοιώθηκε από την έλλειψη ελαίου», και «ταπεινώθηκα και με έσωσε ο Κύριος». Και προς τον Κύριο τι είδους ικεσίες αναπέμπει; «Κύριε, μην με ελέγξεις με τον θυμό σου, ούτε να με παιδεύσεις με την οργή σου», και «ελέησέ με, Κύριε», και «διότι εγώ γνωρίζω την ανομία μου και η αμαρτία μου βρίσκεται συνεχώς μπροστά μου», και «Κύριε, εισάκουσε την προσευχή μου και μην έλθεις σε κρίση με τον δούλο σου».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος Σύντομος ἑρμηνεία
Εἰς τὸ τέλος. ψαλμὸς τῷ Δαυίδ. Ἐν τῷ ἐλθεῖν πρὸς αὐτὸν Ναθὰν τὸν προφήτην, ἡνίκα εἰσῆλθε πρὸς Βηρσαβεέ, τὴν γυναῖκα τοῦ Οὐρίου Ἐν τῷ ποιῆσαι τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὴν ἀνομίαν τὸν Δαυὶδ πέμπεται πρὸς αὐτὸν Ναθὰν ὁ προφήτης, ὃ ἑρμηνεύεται δόσις. ᾔδει γὰρ ὁ θεός, ὅτι δοθήσεται ἄφεσις τῷ προφήτῃ, ἐμπεσόντι (ἐν τῷ πεσεῖν αὐτὸν) εἰς τὸ φρέαρ τῆς πλάνης. Βηρσαβεὲ γὰρ φρέαρ ἑρμηνεύεται. τύπος γὰρ ὁ Δαυὶδ πᾶσι τοῖς μετανοοῦσιν ἐγένετο, γράψας ψαλμὸν ἐξομολογήσεως. ἐλέησόν με Μεγάλου ἐλέους χρεία μοι, φησὶν ὁ Δαυίδ· μεγάλη γὰρ ἡ ἁμαρτία μου ἐγένετο. καὶ κατὰ τὸ πλῆθος Πολλῶν οἰκτιρμῶν χρεία πρὸς τὸ τραῦμα τῆς ἁμαρτίας· ὑπέρογκον γὰρ καὶ βαρὺ γέγονεν. εἰ οὖν θεραπεύεις τὸ τραῦμα, καὶ τὴν οὐλὴν περίελαι (πάριδε), ἵνα μὴ ἔχῃ (ἔχω, σχῶ) μῶμον. ἐπὶ πλεῖον Ἐὰν γὰρ μὴ σύ με πλύνῃς ἀπὸ τῆς παρανομίας μου, οὐκ ἔστιν ἄλλος ὁ δυνάμενος πλῦναί με ἀπ’ αὐτῆς. αἰνίττεται δὲ καὶ τὸ βάπτισμα. καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας Τουτέστιν εἰ τὴν ἀνομίαν συγχωρεῖς, συγχώρησον καὶ τὴν ἁμαρτίαν, κἀκεῖ μὲν τότε τοῖς δάκρυσιν, ὧδε δὲ μετέπειτα τοῖς ὕδασι τοῦ βαπτίσματος. ὅτι τὴν ἀνομίαν Οἶδα γάρ, πῶς ἔπραξα τὴν ἀνομίαν (ἁμαρτίαν)· διὰ τοῦτο αἰτοῦμαι τὴν συγχώρησιν. καὶ ἡ ἁμαρτία Οὐ μόνον γάρ, ὅτι ἔπραξα τὸ κακόν, ἀλλὰ καὶ καρπός μοι ἐξ αὐτῆς ἐβλάστησεν, ὃν βλέπων ἀεὶ συνταράσσομαι.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Εις το τέλος. Ψαλμός του Δαβίδ. Όταν ήλθε προς αυτόν ο προφήτης Νάθαν, αφού είχε εισέλθει προς τη Βηρσαβεέ, τη γυναίκα του Ουρία. Όταν ο Δαβίδ διέπραξε την αμαρτία και την ανομία, αποστέλλεται προς αυτόν ο προφήτης Νάθαν, όνομα το οποίο ερμηνεύεται ως «δόση». Διότι ο Θεός γνώριζε ότι θα δοθεί άφεση στον προφήτη, ο οποίος είχε πέσει (με την πτώση του) στο φρέαρ της πλάνης. Διότι Βηρσαβεέ ερμηνεύεται «φρέαρ». Επειδή ο Δαβίδ έγινε τύπος για όλους όσους μετανοούν, γράφοντας ψαλμό εξομολογήσεως. «Ελέησόν με»: Έχω ανάγκη από μεγάλο έλεος, λέγει ο Δαβίδ, διότι μεγάλη υπήρξε η αμαρτία μου. «Και κατά το πλήθος»: Έχω ανάγκη από πολλούς οικτιρμούς για το τραύμα της αμαρτίας, διότι έγινε υπέρογκο και βαρύ. Εάν λοιπόν θεραπεύσεις το τραύμα, αφαίρεσε (παράβλεψε) και την ουλή, για να μην έχει (να μην έχω) ψεγάδι. «Επί πλείον»: Διότι, εάν δεν με πλύνεις εσύ από την παρανομία μου, δεν υπάρχει άλλος που να δύναται να με πλύνει από αυτήν. Υπαινίσσεται δε και το βάπτισμα. «Και από της αμαρτίας»: Τουτέστιν, εάν συγχωρείς την ανομία, συγχώρησε και την αμαρτία, και εκεί μεν τότε με τα δάκρυα, εδώ δε μετέπειτα με τα ύδατα του βαπτίσματος. «Ότι την ανομίαν»: Διότι γνωρίζω πώς έπραξα την ανομία (αμαρτία)· γι' αυτό αιτούμαι τη συγχώρηση. «Και η αμαρτία»: Διότι όχι μόνο έπραξα το κακό, αλλά και καρπός βλάστησε από αυτήν για μένα, τον οποίο βλέποντας πάντοτε συνταράσσομαι.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος Εἰς τοὺς ψαλμούς (ἐκ τοῦ μεγάλου ἑρμηνευτικοῦ)
Ταύτῃ γὰρ ὁ Θεὸς πλύνει τὰ ἡμέτερα πταίσματα. Καλῶς δὲ τὴν ἁμαρτίαν ἀνομίαν ἐκάλεσε, δεῖξαι βουληθείς, ὅτι οὐδὲ αὐτῷ νόμον παραβαίνειν ἐξῆν, εἰ καὶ βασιλεὺς ἐτύγχανε. Βασιλεῖ γὰρ τῷ πάντων ὑψηλοτέρῳ προσέκρουσεν. «Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω.» Μακάριον ὅταν τις οἰκείαν ἁμαρτίαν ἐπίσταται, ἐν ὀφθαλμοῖς δὲ ἔχει διαπαντὸς τὰ πταίσματα. Ὁ μὲν γὰρ γινώσκων, καὶ μεμνημένος, καὶ τοῖς ὀφθαλμοῖς τῆς ψυχῆς κατανοῶν τῶν ἑαυτοῦ πταισμάτων τὰ τραύματα, αἰσχύνεται, τῇ μνήμῃ τὴν ψυχὴν νύττεται, καὶ ὑπὲρ τῆς αἰσχύνης ἀναγκασθεὶς εἰς μεταμέλειαν ἔρχεται. Ὁ δὲ λήθην παθών, εἰς ἕτερα πάλιν ἁμαρτήματα (ὡς μηδενὸς αὐτῷ κακοῦ πραχθέντος) προσάγεται. «Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον.» Οὐχ ὅτι πάντας ἀνθρώπους ἔλαθεν, ὥσπερ τινὲς νομίζουσιν· οὐδὲ γὰρ αὐτὴν Βηρσαβεὲ τὴν μοιχευθεῖσαν, ἀλλ’ οὐδὲ τοὺς κεκληκότας αὐτὴν λαθεῖν τὸ δράμα τῆς μοιχείας ἠδύνατο. Ἰωὰβ δὲ τὸν φόνον ὡσαύτως τῷ βασιλεῖ συμπράξας ἐπίστατο. Ἀλλ’ οὐδὲ αὐτὸς ἐν ἐξουσίᾳ τὴν ἁμαρτίαν διὰ τὴν βασιλείαν ἐνόμιζεν. Ἀνάξιον γὰρ τοῦτο προφήτου καὶ βασιλέως εἰκότως εὐσεβοῦς ἐτύγχανεν. Ἀλλὰ σοὶ μόνῳ ἥμαρτον, ἔλεγεν· ἐπειδὴ μόνῳ τῷ Θεῷ μὴ ἁμαρτάνειν ἡμᾶς μέλει ὡς δημιουργῷ φειδομένῳ τοῦ πλάσματος.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι με αυτήν ο Θεός ξεπλένει τα δικά μας σφάλματα. Ορθά δε ονόμασε την αμαρτία ανομία, θέλοντας να δείξει ότι ούτε σε αυτόν επιτρεπόταν να παραβαίνει τον νόμο, αν και ήταν βασιλιάς. Διότι προσέκρουσε σε Βασιλιά ανώτερο από όλους. «Διότι την ανομία μου εγώ τη γνωρίζω.» Είναι μακάριο το να γνωρίζει κανείς τη δική του αμαρτία και να έχει διαρκώς μπροστά στα μάτια του τα σφάλματά του. Διότι εκείνος που γνωρίζει, και θυμάται, και κατανοεί με τα μάτια της ψυχής τις πληγές των δικών του σφαλμάτων, αισθάνεται ντροπή, κεντρίζεται στην ψυχή από την ανάμνηση, και παρακινούμενος από την ντροπή οδηγείται στη μετάνοια. Αντίθετα, εκείνος που την έχει ξεχάσει, οδηγείται πάλι σε άλλα αμαρτήματα (σαν να μην έχει πράξει κανένα κακό). «Σε Εσένα μόνο αμάρτησα.» Όχι επειδή διέλαθε της προσοχής όλων των ανθρώπων, όπως νομίζουν μερικοί· διότι το δράμα της μοιχείας δεν ήταν δυνατόν να μείνει κρυφό ούτε από την ίδια τη Βηρσαβεέ, αλλά ούτε και από εκείνους που την είχαν καλέσει. Και ο Ιωάβ επίσης γνώριζε για τον φόνο, έχοντας συμπράξει με τον βασιλιά. Αλλά ούτε και ο ίδιος θεωρούσε ότι είχε την εξουσία να αμαρτάνει εξαιτίας του βασιλικού του αξιώματος. Διότι αυτό θα ήταν ανάξιο για έναν προφήτη και φυσικά για έναν ευσεβή βασιλιά. Αλλά έλεγε «σε Εσένα μόνο αμάρτησα», επειδή μόνο ο Θεός, ως Δημιουργός που σπλαχνίζεται το πλάσμα Του, ενδιαφέρεται για το να μην αμαρτάνουμε.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὴν μετάνοιαν
δʹ. Δεῖ δὲ ἡμᾶς καθαιρομένους ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν πρὸ ὀφθαλμῶν ἔχειν αὐτὰ τὰ ἁμαρτήματα· κἂν ὁ Θεὸς διὰ φιλανθρωπίαν συγχωρήσῃ σοι τὴν ἁμαρτίαν, ἀλλὰ σὺ πρὸς τὴν ἀσφάλειαν τῆς ἑαυτοῦ ψυχῆς πρὸ ὀφθαλμῶν ἔχε τὴν ἁμαρτίαν. Ἡ γὰρ μνήμη τῶν προλαβόντων ἐποχὴ γίνεται τῶν μελλόντων· καὶ ὁ ἐπὶ τοῖς προτέροις δακνόμενος, περὶ τὰ δεύτερα ἀσφαλεστέραν τὴν γνώμην δείκνυσι. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Δαυΐδ· Καὶ ἡ ἁμαρτία μου, φησὶν, ἐνώπιόν μού ἐστι διὰ παντός· ἵνα πρὸ ὀφθαλμῶν ἔχων τὰ προλαβόντα, μὴ περιπέσῃ τοῖς μέλλουσιν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Δʹ. Πρέπει δε εμείς, καθώς καθαιρόμαστε από τις αμαρτίες, να έχουμε προ οφθαλμών τα ίδια τα αμαρτήματα· ακόμη κι αν ο Θεός από φιλανθρωπία σου συγχωρήσει την αμαρτία, εσύ, για την ασφάλεια της δικής σου ψυχής, να έχεις την αμαρτία προ οφθαλμών. Διότι η ανάμνηση των παρελθόντων λειτουργεί ως ανάσχεση των μελλοντικών· και εκείνος που αισθάνεται τύψεις για τα προηγούμενα, επιδεικνύει ασφαλέστερη διάθεση απέναντι στα επόμενα. Γι' αυτό και ο Δαβίδ λέει: «Και η αμαρτία μου είναι διαρκώς ενώπιόν μου»· ώστε, έχοντας προ οφθαλμών τα προηγούμενα, να μην περιπέσει στα μελλοντικά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸ ῥητὸν τοῦ εὐαγγελίου καὶ περὶ παρθενίας
Ἐλέησόν με, ὁ Θεὸς, κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεος, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου, καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με· ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω· καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον, καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ελέησέ με, Θεέ, κατά το μέγα σου έλεος, και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψε το ανόμημά μου. Πλύνε με ακόμη περισσότερο από την ανομία μου, και από την αμαρτία μου καθάρισέ με. Διότι εγώ αναγνωρίζω την ανομία μου, και η αμαρτία μου είναι διαρκώς ενώπιόν μου. Σε εσένα μόνο αμάρτησα, και το πονηρό ενώπιόν σου έπραξα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν πεντηκοστὸν ψαλμόν
Καὶ αὖθίς με τοίνυν ἀπόνιψον, Δέσποτα, ἵνα πάντα τῆς ἁμαρτίας ἀποξύσῃς τὸν ῥύπον.] Τί οὖν ἐποίησεν ὁ Δαυΐδ; τί δὲ παρέσχεν; Ἐποίησε μὲν οὖν φόνον, καὶ μοιχείαν· παρέσχε δὲ δάκρυα καὶ ἐξομολόγησιν, καὶ λέγει· Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω. Συνάλλαγμά ἐστι. Δίδωσιν ὁ Θεὸς, δίδωσιν ὁ σωζόμενος.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και πάλι, λοιπόν, πλύνε με, Δέσποτα, για να αποξέσεις όλο τον ρύπο της αμαρτίας. Τι έπραξε λοιπόν ο Δαβίδ; Και τι προσέφερε; Διέπραξε, βέβαια, φόνο και μοιχεία· προσέφερε, όμως, δάκρυα και εξομολόγηση, και λέει: Διότι την ανομία μου εγώ τη γνωρίζω. Πρόκειται για συναλλαγή. Δίνει ο Θεός, δίνει και ο σωζόμενος.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν πεντηκοστὸν ψαλμόν
Ἔδωκεν ὁ Θεὸς ἔλεος, ἔδωκεν ὁ σωζόμενος ἐξομολόγησιν. Τί δίδως, ὦ Δαυῒδ, ἵνα σωθῇς, ἵνα κεράσω τὸ φάρμακον; Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω. Τοῦτο δίδως; Καὶ ἔστιν ἄνθρωπος ὁ μὴ γινώσκων τὴν ἁμαρτίαν αὐτοῦ; Ναί. Πόσοι εἰσὶν ἁμαρτάνοντες, καὶ παῤῥησιαζόμενοι; πόσοι ἁρπάζουσι, καὶ οὐδὲ οἴδασιν ὅτι ἁρπάζουσι; πόσοι πλεονεκτοῦσι, καὶ οὐδὲ αἰσθάνονται; πόσοι γυμνοῦσι χήρας, καὶ ἄλλας περιεργάζονται; πόσοι θλίβουσιν ὀρφανοὺς, καὶ οὐδὲ πενθοῦσιν, οὐδὲ δακρύουσιν, οὐδὲ ἐξομολογοῦνται; Πῶς οὖν δύνανται σωθῆναι, μηδὲ εἰδότες ὅτι ἁμαρτάνουσιν;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Έδωσε ο Θεός το έλεος, έδωσε ο σωζόμενος την εξομολόγηση. Τι δίνεις, ω Δαβίδ, για να σωθείς, για να σου παρασκευάσω το φάρμακο; «Ότι την ανομία μου εγώ τη γνωρίζω». Αυτό δίνεις; Και υπάρχει άραγε άνθρωπος που να μη γνωρίζει την αμαρτία του; Ναι. Πόσοι είναι αυτοί που αμαρτάνουν, και όμως θρασύνονται; πόσοι αρπάζουν, και ούτε καν γνωρίζουν ότι αρπάζουν; πόσοι πλεονεκτούν, και ούτε καν το αισθάνονται; πόσοι απογυμνώνουν χήρες από τα υπάρχοντά τους, και μηχανεύονται εις βάρος άλλων; πόσοι καταθλίβουν ορφανά, και ούτε πενθούν, ούτε δακρύζουν, ούτε εξομολογούνται; Πώς λοιπόν μπορούν να σωθούν, όταν δεν γνωρίζουν καν ότι αμαρτάνουν;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν πεντηκοστὸν ψαλμόν
Εἶδες τὸν προφήτην βοῶντα καὶ λέγοντα, Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω; [Οὐδὲ γὰρ μετὰ τὴν ἀπὸ σοῦ γενομένην ἄφεσιν λήθην ἐδεξάμην τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ διηνεκῶς ὁρῶ τῶν ἐμῶν κακῶν τὰς εἰκόνας καὶ τὰς τολμηθείσας παρανομίας, καὶ νύκτωρ ὀνειροπολῶ, καὶ μεθ᾽ ἡμέραν φαντάζομαι,] Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διὰ παντός. Ὢ εὐγένεια ψυχῆς! Οὐ παρέδωκε τῇ λήθῃ τὴν μνήμην τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ καὶ συγχωρηθεῖσαν αὐτὴν ἔγραψε. Καθάπερ ἐν εἰκόνι, τῷ συνειδότι καθ᾽ ἑκάστην ἡμέραν ἔβλεπε τὴν μοιχευθεῖσαν, καθ᾽ ἑκάστην ἡμέραν ἔβλεπε τὴν σηπεδόνα. Καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διὰ παντός. Ἐγὼ αὐτὴν βλέπω, σὺ αὐτὴν μὴ ἴδῃς· ἐγὼ γράφω, σὺ αὐτὴν ἐξάλειψον. Βλέπε γάρ τι γίνεται. Ἐὰν σὺ αὐτῆς μνημονεύσῃς, ὁ Θεὸς αὐτῆς οὐ μνημονεύσει· ἐὰν σὺ αὐτῆς ἐπιλάθῃ, ὁ Θεὸς αὐτῆς μνημονεύσει. [Ἐγὼ γάρ εἰμι, αὐτός φησι διὰ τοῦ προφήτου, ὁ ἐξαλείφων τὰς ἁμαρτίας σου, καὶ οὐ μὴ μνησθῶ ἔτι· σὺ δὲ μνήσθητι.] Διὰ τί ἐγὼ μνησθῶ;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Είδες τον προφήτη να βοά και να λέει: «Διότι την ανομία μου εγώ γνωρίζω»; [Διότι ούτε μετά την άφεση που μου χάρισες δεν παρέδωσα στη λήθη την αμαρτία, αλλά διαρκώς βλέπω τις εικόνες των κακών μου πράξεων και τις παρανομίες που τόλμησα να διαπράξω, και τη νύχτα τις ονειρεύομαι και την ημέρα τις φαντάζομαι,] «Διότι την ανομία μου εγώ γνωρίζω, και η αμαρτία μου είναι ενώπιόν μου διαπαντός». Ω, ευγένεια ψυχής! Δεν παρέδωσε στη λήθη την ανάμνηση της αμαρτίας, αλλά, καίτοι είχε συγχωρηθεί, την κατέγραψε. Σαν σε εικόνα, μέσω της συνειδήσεώς του έβλεπε κάθε μέρα τη γυναίκα με την οποία μοίχευσε, έβλεπε κάθε μέρα τη σήψη. «Και η αμαρτία μου είναι ενώπιόν μου διαπαντός». Εγώ τη βλέπω, Εσύ να μην τη δεις· εγώ την καταγράφω, Εσύ εξάλειψέ την. Διότι πρόσεξε τι συμβαίνει. Εάν εσύ τη θυμάσαι, ο Θεός δεν θα τη θυμηθεί· εάν εσύ την ξεχάσεις, ο Θεός θα τη θυμηθεί. [«Διότι εγώ είμαι», λέει ο ίδιος μέσω του προφήτη, «αυτός που εξαλείφει τις αμαρτίες σου, και δεν θα τις θυμηθώ πλέον· εσύ όμως να τις θυμάσαι».] Γιατί εγώ να τις θυμάμαι;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν πεντηκοστὸν ψαλμόν
Καὶ τί λέγω πόρνην, ἀκάθαρτον γυναῖκα; Ὁ στῦλος τῆς Ἐκκλησίας, ἡ κρηπὶς τῆς πίστεως, ἡ κεφαλὴ τοῦ χοροῦ τῶν ἀποστόλων, ὁ Πέτρος, οὐκ ἠρνήσατο τὸν Χριστὸν καὶ ἅπαξ καὶ δὶς καὶ τρίς; μὴ αἷμα ἐξέχεεν; οὐ πηγὰς δακρύων ἐξέχεε, καὶ ἔκλαυσε, καὶ ἀπεσμήξατο αὐτοῦ τὸ ἁμάρτημα; Καὶ τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω. Οὐκ ἔχεις βιβλίον ἐν τῇ οἰκίᾳ, καὶ γράφεις τὸν λόγον τὸν καθημερινόν; Ἔχε βιβλίον ἐν τῷ συνειδότι, καὶ γράφε τὰ ἁμαρτήματα τὰ καθημερινά. Οἷόν τι λέγω· Ὅταν ἀναπέσῃς εἰς τὴν κλίνην σου, καὶ μηδείς σου διενοχλῇ, πρὸ τοῦ ἐπελθεῖν τὸν ὕπνον, ἄγαγε τὸ βιβλίον ἐν τῷ μέσῳ, καὶ ἀναλόγισαί σου τὰ ἁμαρτήματα, λέγων ἐν ἑαυτῷ· Ἆρα μὴ ἥμαρτον σήμερον; μὴ ἐν λόγῳ, ἢ ἐν ἔργῳ;
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και τι αναφέρω μια πόρνη, μια ακάθαρτη γυναίκα; Ο στύλος της Εκκλησίας, το θεμέλιο της πίστεως, η κεφαλή του χορού των αποστόλων, ο Πέτρος, δεν αρνήθηκε τον Χριστό και μία και δύο και τρεις φορές; Μήπως έχυσε αίμα; Δεν έχυσε πηγές δακρύων, και έκλαψε, και απέπλυνε το αμάρτημά του; «Και την ανομία μου εγώ τη γνωρίζω». Δεν έχεις ένα βιβλίο στο σπίτι σου, στο οποίο γράφεις τους καθημερινούς λογαριασμούς; Να έχεις ένα βιβλίο στη συνείδησή σου, και να γράφεις τα καθημερινά αμαρτήματα. Τι εννοώ; Όταν ανακλιθείς στην κλίνη σου, και κανένας δεν σε ενοχλεί, πριν έλθει ο ύπνος, φέρε το βιβλίο αυτό μπροστά σου, και αναλογίσου τα αμαρτήματά σου, λέγοντας μέσα σου: Άραγε μήπως αμάρτησα σήμερα; Μήπως με λόγο ή με έργο;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν πεντηκοστὸν ψαλμόν
Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω· καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διὰ παντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον, καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα. Τί ἐστιν ὃ λέγεις; Βασιλεὺς ἤμην, σὲ ἐφοβούμην μόνον. Βασιλεὺς ἤμην, οὐκ ἐφοβούμην τὸν ἠδικημένον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι την ανομία μου εγώ τη γνωρίζω, και η αμαρτία μου βρίσκεται διαρκώς ενώπιόν μου. Σε εσένα μόνο αμάρτησα, και το πονηρό ενώπιόν σου έπραξα. Τι είναι αυτό που λες; Ήμουν βασιλιάς, εσένα μόνο φοβόμουν. Ήμουν βασιλιάς, δεν φοβόμουν τον αδικημένο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὸν πεντηκοστὸν ψαλμόν
Οὐ θέλεις ταῦτα, ἀλλὰ ζητεῖς τὰ τοῦ Υἱοῦ σου· θέλεις τὴν ἐπιστροφὴν τῆς πλάνης, καὶ τὴν αἵρεσιν τῆς ἀληθείας· ἐκείνην θέλεις τὴν θυσίαν. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου. [Συνεχῶς ἐπὶ τῇ μνήμῃ περιστρέφει τοῦ Οὐρίου τὸν φόνον. Τοῦτο γὰρ κἀν τῷ προοιμίῳ δεδήλωκεν, ὅτι Ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διὰ παντός. Ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Τοῦτο ὁ Σύμμαχος οὕτως ἡρμήνευσε· Διαλαλήσει ἡ γλῶσσά μου τὴν ἐλεημοσύνην σου. Οὐ γὰρ σιγήσω τῆς ἀφέσεως ἀπολαύσας, ἀλλ᾽ ὑμνῶν σε διατελέσω, καὶ τὰς σὰς διηγούμενος χάριτας. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ἡ γὰρ ἁμαρτία πέφυκε τὴν γλῶτταν δεσμεῖν, ἐμφράττειν τὸ στόμα.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Δεν θέλεις αυτά, αλλά ζητάς τα του Υιού σου· θέλεις την επιστροφή από την πλάνη και την εκλογή της αλήθειας· εκείνη τη θυσία θέλεις. Λύτρωσέ με από τα αίματα, Θεέ, ο Θεός της σωτηρίας μου. [Συνεχώς επαναφέρει στη μνήμη του τον φόνο του Ουρία. Διότι αυτό το δήλωσε και στο προοίμιο, λέγοντας ότι Η αμαρτία μου είναι πάντοτε ενώπιόν μου. Θα αγαλλιάσει η γλώσσα μου για τη δικαιοσύνη σου. Αυτό ο Σύμμαχος το ερμήνευσε ως εξής: Θα διαλαλήσει η γλώσσα μου την ελεημοσύνη σου. Διότι δεν θα σιωπήσω έχοντας απολαύσει την άφεση, αλλά θα συνεχίσω να σε υμνώ, και να διηγούμαι τις χάριτές σου. Κύριε, θα ανοίξεις τα χείλη μου, και το στόμα μου θα αναγγείλει την αίνεσή σου. Επειδή η αμαρτία από τη φύση της δεσμεύει τη γλώσσα και φράζει το στόμα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Ἐκλογαὶ ἐκ διαφόρων ὁμιλιῶν
Καὶ τί λέγεις; εἰπέ μοι. Ἤκουσας τοῦ προφήτου λέγοντος, Καὶ Κύριος ἀφεῖλε τὸ ἁμάρτημά σου. Τί πλέον ζητεῖς; Οὐ τοῦτο ζητῶ μόνον, φησὶν, ἀλλὰ τὸ κάλλος μου ζητῶ, τὴν παῤῥησίαν μου ζητῶ· Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου. Ὁρᾷς τί ζητεῖ; καὶ ἔτι πλείονα ζητεῖ λαμπηδόνα καὶ μείζονα καθαρότητα. Καὶ τί δίδως, ὦ Δαυῒδ, ὅτι ταῦτα ζητεῖς; Τί δίδωμι; ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω. Τοῦτο δίδως; καὶ τίς ἐστιν ἄνθρωπος μὴ ἐπιγινώσκων αὑτοῦ τὴν ἁμαρτίαν; Ναὶ, φησὶ, πόσοι εἰσὶν ἁμαρτάνοντες καὶ παῤῥησιαζόμενοι; πόσοι θλίβουσι τοὺς πλησίον καὶ οὐ πενθοῦσιν; ἀλλ᾽ ἐγὼ τὴν ἀνομίαν μου γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Ὢ εὐγένεια ψυχῆς· οὐ παρέδωκε τῇ λήθῃ τὴν μνήμην τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ καὶ συγχωρηθεῖσαν αὐτὴν ἔγραψε καθάπερ ἐν εἰκόνι τῷ συνειδότι· καὶ βλέπε τί γίνεται. Ἐὰν σὺ αὐτῆς μνημονεύσῃς, ὁ Θεὸς αὐτῆς οὐ μνημονεύει· ἐὰν δὲ σὺ ἐπιλάθῃς, ὁ Θεὸς αὐτῆς μέμνηται. Ἐποίησάς τι κακόν; μνήσθητι, ἵνα ὁ Δεσπότης σου αὐτοῦ ἐπιλάθηται.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και τι λέγεις; Πες μου. Άκουσες τον προφήτη να λέει: «Και ο Κύριος αφαίρεσε το αμάρτημά σου». Τι περισσότερο ζητάς; «Δεν ζητώ μόνο αυτό», λέει, «αλλά ζητώ την ωραιότητά μου, ζητώ την παρρησία μου: Πλύνε με ακόμη περισσότερο από την ανομία μου». Βλέπεις τι ζητά; Ζητά ακόμη μεγαλύτερη λαμπρότητα και μεγαλύτερη καθαρότητα. Και τι προσφέρεις, ω Δαβίδ, για να ζητάς αυτά; «Τι προσφέρω; Το ότι εγώ αναγνωρίζω την ανομία μου». Αυτό προσφέρεις; Και ποιος άνθρωπος δεν αναγνωρίζει την αμαρτία του; Ναι, λέει, πόσοι είναι αυτοί που αμαρτάνουν και συμπεριφέρονται με θράσος; Πόσοι προκαλούν θλίψη στους συνανθρώπους τους και δεν πενθούν; Αντίθετα, «εγώ γνωρίζω την ανομία μου, και η αμαρτία μου βρίσκεται διαρκώς ενώπιόν μου». Ω, ευγένεια ψυχής! Δεν παρέδωσε στη λήθη τη μνήμη της αμαρτίας του, αλλά, μολονότι αυτή συγχωρήθηκε, την αποτύπωσε στη συνείδησή του σαν σε εικόνα. Και δες τι συμβαίνει: Εάν εσύ τη θυμάσαι, ο Θεός δεν τη θυμάται· εάν όμως εσύ την ξεχάσεις, ο Θεός τη θυμάται. Έπραξες κάποιο κακό; Να το θυμάσαι, ώστε ο Δεσπότης σου να το ξεχάσει.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Εἰς τοὺς ψαλμούς
Ὅπου γὰρ μέγα τὸ τραῦμα, μεγάλης καὶ ἰατρείας χρεία. Ἔνθεν καὶ αὐτὸς ἀνάλογον τῆς μεγάλης ἁμαρτίας, κατὰ τὸ μέγα ἔλεος τοῦ Θεοῦ, αἰτεῖται «ἐξαλειφθῆναι τὴν ἀνομίαν» καὶ δαψιλοῦς καταξιωθῆναι ἀφέσεως καὶ καθάρσεως τοῦ ῥύπου τῆς ἁμαρτίας. Ὅτι οὐκ ἀγνοῶ τὸ μέγεθος τῆς ἀνομίας μου, ἀλλ’ ἐκ τοῦ ἰδίου συνειδότος κατακρινόμενος, «ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διὰ παντὸς» ἀνεπίληστος. Οὕτω γὰρ ὑποληπτέον τὸ «διὰ παντὸς» καὶ οὐ καθώς φασί τινες περὶ Σολομῶντος φάναι καὶ ἁμαρτίαν τοῦτον ἀποκαλοῦντος· οὐ γὰρ ἦν γεννηθείς, ὅτε Δαβὶδ ἔφρασε τοῦτο. «Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα», ἀγνώμων περὶ τὸν εὐεργέτην φανείς, «ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε», ὡς μηδενὸς λοιπὸν ἀνευθύνου εὑρισκομένου τινός. «Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην» διὰ τῆς πρώτης ἐντολῆς τὴν παράβασιν, κἂν καὶ τίμιος ὁ γάμος κατὰ σύγκρισιν παρανόμου μοιχείας, «καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας», δικαιοσύνης ἔρεισμα, «τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι» προφητικῷ σου χαρίσματι κατακοσμήσας με.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι όπου είναι μεγάλο το τραύμα, υπάρχει ανάγκη και για μεγάλη θεραπεία. Γι' αυτό και ο ίδιος, αναλόγως προς τη μεγάλη του αμαρτία, ζητά σύμφωνα με το μέγα έλεος του Θεού να «εξαλειφθεί η ανομία» και να αξιωθεί άφθονης άφεσης και κάθαρσης από τον ρύπο της αμαρτίας. Διότι δεν αγνοώ το μέγεθος της ανομίας μου, αλλά κατακρινόμενος από την ίδια μου τη συνείδηση, «η αμαρτία μου είναι ενώπιόν μου διαπαντός», αλησμόνητη. Διότι έτσι πρέπει να εννοηθεί το «διαπαντός» και όχι όπως ισχυρίζονται κάποιοι ότι τάχα αναφέρεται στον Σολομώντα, αποκαλώντας τον αμαρτία· διότι δεν είχε καν γεννηθεί όταν ο Δαβίδ τα είπε αυτά. «Σε Σένα μόνο αμάρτησα και το πονηρό ενώπιόν Σου έπραξα», αποδεικνυόμενος αγνώμων απέναντι στον ευεργέτη, «έτσι ώστε να δικαιωθείς στα λόγια Σου και να αναδειχθείς νικητής όταν θα κρίνεσαι», καθώς δεν βρίσκεται πλέον κανένας ανεύθυνος σφάλματος. «Ιδού γαρ, μέσα σε ανομίες συνελήφθην» εξαιτίας της παράβασης της πρώτης εντολής, έστω και αν ο γάμος είναι τίμιος σε σύγκριση με την παράνομη μοιχεία, «και μέσα σε αμαρτίες με συνέλαβε η μητέρα μου. Διότι, ιδού, αγάπησας την αλήθεια», το στήριγμα της δικαιοσύνης, «τα άδηλα και τα κρύφια της σοφίας Σου μου φανέρωσας», στολίζοντάς με με το προφητικό Σου χάρισμα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νικηφόρος Α΄ Κωνσταντινουπόλεως Βραχεῖα χρονικὴ διήγησις
Οὐ πολὺς δὲ χρόνος ἐν μέσῳ, καὶ Σαρακηνοὶ τὰ περὶ τὴν Ἀντιόχειαν κατέτρεχον. εὐθὺς δὲ Ἡράκλειος σὺν Μαρτίνῃ τῇ γυναικὶ καὶ Ἡρακλείῳ τῷ παιδὶ πρὸς τοῖς τῆς ἀνατολῆς χωρίοις ἐπεξῄει. αὐτόθι δὲ γενόμενος Θεοδώρῳ τῷ ἀδελφῷ ὀργίζεται· ὑπεψιθυρίζετο δέ τισι λοιδορεῖσθαι αὐτὸν τῷ βασιλεῖ Μαρτίνης ἕνεκεν, λέγοντα ὅτι “ἡ ἁμαρτία αὐτοῦ ἐνώπιον αὐτοῦ διὰ παντός”. καὶ αὐτὸν εἰς Βυζάντιον ἀποστέλλει, γράψας τῷ υἱῷ Κωνσταντίνῳ τοῦτον ἐπ᾽ ἀθροίσματος λαοῦ ἀτιμώσαντα ὡς ἐν φρουρᾷ κατέχειν. στρατηγόν τε ἀνατολῆς ἐκπέμπει Θεόδωρον, τῶν βασιλικῶν χρημάτων ταμίαν, τὸ ἐπίκλην Τριθύριον. Σέργιος γὰρ ὁ κατὰ Νικήταν τελευτᾷ τρόπῳ τοιῷδε. κάμηλον οἱ Σαρακηνοὶ ἀποδείραντες τοῦτον ἐγκατακλείουσι τῇ δορᾷ καὶ ἐπέρραπτον. τῆς βύρσης οὖν κατεσκληκυίας συναπεξηραίνετο καὶ ὁ ἐντὸς καὶ ἀπομαρανθεὶς πικρῶς διώλετο. αἰτίαν δὲ αὐτῷ ἐπῆγον ὡς αὐτὸς παρεσκεύασεν Ἡράκλειον μὴ συγχωρεῖν Σαρακηνοῖς [ἐκ τῆς Ῥωμαίων γῆς ἐκπορεύεσθαι] τὰς συνήθως παρεχομένας αὐτοῖς τριάκοντα χρυσίου λίτρας δι᾽ ἐμπορικῆς ἀμοιβῆς ἐκ τῆς Ῥωμαϊκῆς πολιτείας ἐκπέμπειν· ἐντεῦθέν τε αὐτοὺς ἄρξαι τῇ Ῥωμαίων λυμαίνεσθαι χώρᾳ. ἐκ τούτου παρήγγειλε Θεοδώρῳ μὴ συμβάλλειν πρὸς μάχην Σαρακηνοῖς. οἱ δὲ προλοχήσαντες καὶ ὀλίγοις τισὶν ἀκροβολισάμενοι Ῥωμαίοις ὑπήγοντο.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Δεν πέρασε πολύς χρόνος, και οι Σαρακηνοί άρχισαν να λεηλατούν τα περίχωρα της Αντιόχειας. Αμέσως τότε, ο Ηράκλειος μαζί με τη σύζυγό του Μαρτίνα και τον γιο του Ηράκλειο εξεστράτευσε προς τις περιοχές της Ανατολής. Φτάνοντας εκεί, οργίστηκε με τον αδελφό του Θεόδωρο· διότι κυκλοφορούσε ως ψίθυρος μεταξύ κάποιων ότι εκείνος κατέκρινε τον βασιλιά εξαιτίας της Μαρτίνας, λέγοντας ότι «η αμαρτία του είναι ενώπιόν του διαπαντός». Τον έστειλε λοιπόν στο Βυζάντιο, γράφοντας στον γιο του Κωνσταντίνο να τον ατιμάσει μπροστά σε συγκέντρωση του λαού και να τον κρατήσει υπό φρούρηση. Ως στρατηγό δε της Ανατολής έστειλε τον Θεόδωρο, τον ταμία των βασιλικών χρημάτων, τον επονομαζόμενο Τριθύριο. Διότι ο Σέργιος, ο αξιωματικός του Νικήτα, πέθανε με τον εξής τρόπο: οι Σαρακηνοί, αφού έγδαραν μια καμήλα, τον έκλεισαν μέσα στο δέρμα της και το έρραψαν. Καθώς λοιπόν το δέρμα ξεραινόταν και συρρικνωνόταν, ξεραινόταν μαζί του και αυτός που βρισκόταν μέσα, και μαραζώνοντας βρήκε οικτρό θάνατο. Του απέδιδαν δε την κατηγορία ότι αυτός είχε πείσει τον Ηράκλειο να μην επιτρέπει να στέλνονται στους Σαρακηνούς οι τριάντα λίτρες χρυσού που τους παρέχονταν συνήθως ως εμπορική αμοιβή από το ρωμαϊκό κράτος· και για αυτόν τον λόγο άρχισαν να καταστρέφουν τη ρωμαϊκή χώρα. Εξαιτίας αυτού, παρήγγειλε στον Θεόδωρο να μην εμπλακεί σε μάχη με τους Σαρακηνούς. Αυτοί όμως, αφού έστησαν ενέδρα και αψιμάχησαν με κάποιους λίγους Ρωμαίους, υποχωρούσαν παραπλανητικά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νικηφόρος Α΄ Κωνσταντινουπόλεως Σύντομος ἱστορία
Οὐ πολὺς δὲ χρόνος ἐν μέσῳ, καὶ Σαρακηνοὶ τὰ περὶ τὴν Ἀντιόχειαν κατέτρεχον. εὐθέως δὲ Ἡράκλειος σὺν Μαρτίνῃ τῇ γυναικὶ καὶ Ἡρακλείῳ τῷ παιδὶ πρὸς τοῖς τῆς ἀνατολῆς χωρίοις ἐπεξῄει. αὐτόθι δὲ γενόμενος Θεοδώρῳ τῷ ἀδελφῷ ὀργίζεται· ὑπεψιθυρίζετο δέ τισι λοιδορεῖσθαι αὐτὸν τῷ βασιλεῖ Μαρτίνης ἕνεκεν, λέγοντα ὅτι “ἡ ἁμαρτία αὐτοῦ ἐνώπιον αὐτοῦ διὰ παντός”. καὶ αὐτὸν εἰς Βυζάντιον ἀποστέλλει, γράψας τῷ υἱῷ Κωνσταντίνῳ τοῦτον ἐπ’ ἀθροίσματος λαοῦ ἀτιμώσαντα ὡς ἐν φρουρᾷ κατέχειν. στρατηγόν τε ἀνατολῆς ἐκπέμπει Θεόδωρον, τῶν βασιλικῶν χρημάτων ταμίαν, τὸ ἐπίκλην Τριθύριον. Σέργιος γὰρ ὁ κατὰ Νικήταν τελευτᾷ τρόπῳ τοιῷδε. κάμηλον οἱ Σαρακηνοὶ ἀποδείραντες τοῦτον ἐγκατακλείουσι τῇ δορᾷ καὶ ἀπέρραπτον. τῆς βύρσης οὖν κατεσκληκυίας συναπεξηραίνετο καὶ ὁ ἐντὸς ἀπειλημένος ἄνθρωπος, καὶ οὕτως ἀπομαρανθεὶς πικρῶς διώλετο. αἰτίαν δὲ αὐτῷ ἐπῆγον ὡς αὐτὸς παρεσκεύασεν Ἡράκλειον μὴ συγχωρεῖν Σαρακηνοῖς ἐκ τῆς Ῥωμαίων γῆς ἐμπορεύεσθαι τάς <τε> συνήθως παρεχομένας αὐτοῖς τριάκοντα χρυσίου λίτρας δι’ ἐμπορικῆς ἀμοιβῆς ἐκ τῆς Ῥωμαϊκῆς πολιτείας ἐκπέμπειν· ἐντεῦθέν τε αὐτοὺς ἄρξαι τῇ Ῥωμαίων λυμαίνεσθαι χώρᾳ. ἐκ τούτου παρήγγειλε Θεόδωρος μὴ συμβάλλειν πρὸς μάχην Σαρακηνοῖς.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Δεν πέρασε πολύς καιρός στο μεταξύ, και οι Σαρακηνοί άρχισαν να λεηλατούν τις περιοχές γύρω από την Αντιόχεια. Αμέσως τότε ο Ηράκλειος, μαζί με τη σύζυγό του Μαρτίνα και τον γιο του Ηράκλειο, εξεστράτευσε προς τις περιοχές της Ανατολής. Όταν έφτασε εκεί, οργίστηκε με τον αδελφό του Θεόδωρο. Ψιθυριζόταν μάλιστα από κάποιους ότι εκείνος κατέκρινε τον βασιλιά εξαιτίας της Μαρτίνας, λέγοντας ότι «η αμαρτία του είναι διαρκώς ενώπιόν του». Έτσι τον έστειλε στο Βυζάντιο, γράφοντας στον γιο του Κωνσταντίνο να τον ταπεινώσει μπροστά σε συγκέντρωση του λαού και να τον κρατήσει υπό φρούρηση. Έστειλε δε ως στρατηγό της Ανατολής τον Θεόδωρο, τον ταμία των βασιλικών χρημάτων, που έφερε την επωνυμία Τριθύριος. Διότι ο Σέργιος, ο οποίος ήταν με το μέρος του Νικήτα, πέθανε με τον εξής τρόπο: Οι Σαρακηνοί έγδαραν μια καμήλα, τον έκλεισαν μέσα στο δέρμα της και το έρραψαν. Καθώς λοιπόν το δέρμα σκλήραινε, ξηραινόταν μαζί του και ο εγκλωβισμένος μέσα σε αυτό άνθρωπος, και έτσι μαράζωσε και βρήκε πικρό θάνατο. Ως κατηγορία εναντίον του προέβαλαν ότι αυτός έπεισε τον Ηράκλειο να μην επιτρέπει στους Σαρακηνούς να εμπορεύονται από τη γη των Ρωμαίων και να μην τους αποστέλλει τις τριάντα λίτρες χρυσού που τους δίνονταν συνήθως ως εμπορική αμοιβή από το ρωμαϊκό κράτος. Εξαιτίας αυτού άρχισαν να λεηλατούν τη χώρα των Ρωμαίων. Μετά από αυτό, ο Θεόδωρος έδωσε εντολή να μην εμπλακούν σε μάχη με τους Σαρακηνούς.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης Ἐξομολογητάριον
Ἕνας, ὁποῦ γλυτώσῃ ἀπὸ ἕνα μεγάλον κίνδυνον, ὅταν τὸν ἐνθυμῆται, τρέμει καὶ φοβεῖται, καὶ ὁ φόβος αὐτὸς τὸν κάμνει νὰ μὴ πέσῃ πάλιν εἰς τὸν ἴδιον κίνδυνον. Ἔτζι ὁ Δαυΐδ, καὶ μετὰ τὴν συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν του, τὰς ἐνθυμεῖτο πάντοτε, καὶ τὰς εἶχε πρὸ ὀφθαλμῶν του· διὸ καὶ ἔλεγε· «Καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διαπαντός».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Κάποιος που έχει γλιτώσει από έναν μεγάλο κίνδυνο, όταν τον θυμάται, τρέμει και φοβάται, και ο φόβος αυτός τον κάνει να μην πέσει πάλι στον ίδιο κίνδυνο. Έτσι και ο Δαβίδ, ακόμη και μετά τη συγχώρεση των αμαρτιών του, τις θυμόταν πάντοτε και τις είχε μπροστά στα μάτια του· γι' αυτό και έλεγε: «Καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστὶ διαπαντός».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες