Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 53:4

Θεέ, εισάκουσε την προσευχή μου. Δέξου τις ικεσίες μου με ευμένεια. Άκουσε προσεκτικά τα λόγια του στόματός μου. Αυτό είναι όμοιο με το: Και τώρα, Κύριε, ρίξε το βλέμμα σου στις απειλές τους.

Αφού είπε αυτά, προσθέτει λέγοντας: «Ο Θεός, εισάκουσε την προσευχή μου, δώσε αυτί στα λόγια του στόματός μου»· σαν να προβάλλει τη δικαιολογία του ενώπιον εκείνου που κρίνει τόσο τον ίδιο όσο και αυτούς που τον αδικούν. Και για να γίνουν αποδεκτά τα επιχειρήματα της δικαιολογίας του, αναπέμπει την προσευχή, την οποία και ζητά να εισακουστεί λέγοντας: «Ο Θεός, εισάκουσε», και τα εξής. Το τι επιδίωκε με την προσευχή και ποια δικαιολογία προέβαλλε, το παρουσιάζει στη συνέχεια λέγοντας: «Διότι ξένοι επαναστάτησαν εναντίον μου, και ισχυροί αναζήτησαν την ψυχή μου, και δεν έθεσαν τον Θεό ενώπιόν τους». Αυτά αποτελούσαν τη δικαιολογία του. Και πρόσεξε πώς δεν μακρηγορεί στα λόγια του, αλλά, καθώς συνομιλεί με τον Θεό που γνωρίζει τα πάντα, κάνει σε Αυτόν μόνο μία υπενθύμιση, αποσιωπώντας τη μακροσκελή εξιστόρηση των γεγονότων. Μήπως άραγε με τους «ξένους» υπονοούσε τους Ζιφαίους που τον διέβαλλαν στον Σαούλ; Και με τους «ισχυρούς που αναζητούσαν την ψυχή του» τον ίδιο τον Σαούλ και τους οπαδούς του, οι οποίοι, χωρίς να θέσουν τον Θεό ενώπιόν τους, κατεδίωκαν αυτόν που σε τίποτα δεν τους είχε αδικήσει, εξαπατώντας τους εαυτούς τους νομίζοντας ότι θα μπορέσουν να καταφέρουν κάτι εναντίον του ακόμη και ενάντια στο θέλημα του Θεού; Αυτό ακριβώς ήταν το γνώρισμα ανθρώπων που δεν έθεσαν τον Θεό ενώπιόν τους.

Εις το τέλος· συνέσεως τω Δαβίδ. Όταν ήλθαν... Στο τέλος, λέγει, όταν εκπληρώθηκαν οι καιροί (τα έτη, και) η ανθρωπότητα συνετίστηκε από τον Χριστό· διότι ο Δαβίδ είναι ο Χριστός, ως ικανός στα έργα. Επειδή τον φθόνησαν οι δαίμονες, δηλαδή οι Ζιφαίοι, διαβάλλουν τον Χριστό. «Ο Θεός, εν τω ονόματι...» Αυτά βοά ο προφήτης προς τον Θεό, ως διωκόμενος από τους εχθρούς: σώσε με, λέγει, και κρίνε την υπόθεσή μου, διότι διώκομαι αδίκως. Όσα συνέβαιναν ήταν τύπος του Χριστού. «Ο Θεός, εισάκουσον...» Ο Αδάμ ως θλιβόμενος [βοά]: εισάκουσε την προσευχή μου ως Θεός και δώσε προσοχή, δηλαδή μην δεχθείς επιφανειακά την προσευχή μου· διότι πολλοί είναι οι εχθροί μου και βρίσκονται παντού. «Ότι αλλότριοι...» Οι Ιουδαίοι στράφηκαν εναντίον του Χριστού, επειδή αποξενώθηκαν από τον Θεό και προσχώρησαν (προσκύνησαν) στα είδωλα. «Και κραταιοί...» Άρχοντες όπως ο Πιλάτος και βασιλείς όπως ο Ηρώδης· αυτοί που κυβερνούν με ισχύ. «Ου προέθεντο...» Δεν κατανόησαν ότι ο Θεός είναι αυτός που ομιλεί μαζί τους.

ΨΑΛΜΟΣ ΝΓ'. «Ο Θεός, στο όνομά σου.» Όχι εξαιτίας των πράξεών μου, λέει, διότι δεν έχω αξιόλογες, ούτε εξαιτίας της ευγένειας των προγόνων (διότι ο ένας δεν μπορεί να διασώσει τον άλλον), αλλά στο όνομά σου· διότι αυτή η σωτηρία παραμένει παντοτινή και απαραβίαστη. Διότι, εάν κάποιοι που έπεσαν σε ληστές ή βαρβάρους, επικαλούμενοι έπειτα το όνομα ισχυρών αρχόντων ως οικείοι τους, αποφεύγουν τους κινδύνους, πώς πολύ περισσότερο δεν θα σωθούμε στο όνομα του Θεού από κάθε επιβουλή των δαιμόνων; «Και με τη δύναμή σου κρίνε με.» Επιθυμεί την κρίση, όχι για να κατακριθούμε, αλλά για να ελευθερωθούμε από εκείνον που μας τυραννά· γι' αυτό προσευχήθηκε να κριθεί με τη δύναμη του Θεού· ώστε, αφού ο αντίδικος, είτε ο αισθητός είτε ο νοητός, κατατροπωθεί από τη δύναμη του Θεού, εμείς να απαλλαγούμε από εκείνους που μας καταπιέζουν. «Ο Θεός, εισάκουσε την προσευχή μου.» Διότι δεν έχουμε κανένα όπλο ισχυρότερο εναντίον των εχθρών από την προσευχή, αρκεί μόνο να προσευχόμαστε για πράγματα άξια του Θεού. Αυτό ακριβώς έχοντας επίγνωση ο Προφήτης, επιθυμεί να αφουγκραστεί ο Θεός τα λόγια του στόματός του, ώστε Εκείνος, διαπιστώνοντας ότι δεν ζητά τίποτα το ανθρώπινο, να αποδεχθεί τη θυσία της προσευχής. «Διότι ξένοι επαναστάτησαν εναντίον μου.» Ξένοι είναι όλοι όσοι δεν φρονούν τα του Θεού, ακόμη κι αν τυγχάνει να είναι συγγενείς, φίλοι ή αδελφοί.