Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 58:1

Αλλά αμάρτησες, και νιώθοντας ντροπή μετανοείς και αξιώνεις να ελεηθείς· έχεις τους λόγους της εξομολόγησης και της μετάνοιας στον 50ό ψαλμό. Εάν πάλι συκοφαντήθηκες σε πονηρό βασιλιά, και βλέπεις τον διάβολο να καυχιέται, απομακρύνσου και λέγε και εσύ τα λόγια του 51ου. Και όταν βέβαια καταδιώκεσαι, και κάποιοι σε συκοφαντούν θέλοντας να σε παραδώσουν, όπως οι Ζιφαίοι και οι αλλόφυλοι τον Δαβίδ, μην πέσεις σε ακηδία, αλλά έχοντας θάρρος στον Κύριο και υμνώντας Τον, λέγε τα του 53ου και 55ου. Εάν δε και σε προφτάσει αυτός που σε καταδιώκει, και δίχως να το γνωρίζει εισέλθει στο σπήλαιο όπου κρύβεσαι και εσύ, ούτε και τότε να πτοηθείς· διότι έχεις τα θεία λόγια για μια τέτοια ανάγκη προς παρηγοριά και τους λόγους της στηλογραφίας, αυτούς στον 56ο και στον 141ο. Εάν πάλι ο επιβουλέας διατάξει να φρουρηθεί το σπίτι, και εσύ διαφύγεις, ανέθεσε στον Κύριο την ευχαριστία, σαν να την χαράσσεις σε στήλες μέσα στην ψυχή σου, ως μνημόσυνο του ότι δεν καταστράφηκες, και λέγε τα του 58ου ψαλμού. Εάν δε και σε ονειδίζουν οι εχθροί προκαλώντας σου θλίψη, και φλυαρώντας σε συκοφαντούν αυτοί που φαίνονται να είναι φίλοι, και λυπηθείς μέσα στην περισυλλογή σου για λίγο, μπορείς ωστόσο να παρηγορηθείς υμνώντας και εσύ τον Θεό, και λέγοντας τα λόγια του 54ου.

Εις το τέλος, μη διαφθείρεις, του Δαυίδ, για στηλογραφία, όταν απέστειλε ο Σαούλ και φρούρησε τον οίκο του για να τον θανατώσει. ΨΑΛΜΟΣ ΝΗ΄. Υπόθεση. Ο Σαούλ, έχοντας φθονήσει τον Δαυίδ, αν και εκείνος ήταν ευεργέτης του, ζητούσε να τον θανατώσει, άλλοτε μεν εκσφενδονίζοντας το δόρυ εναντίον του, άλλοτε δε πολιορκώντας τον μέσα στον οίκο του.

Ο νεʹ, Όταν τον συνέλαβαν οι αλλόφυλοι στη Γεθ· ο νστʹ, Όταν αυτός διέφευγε από το πρόσωπο του Σαούλ στο σπήλαιο· ο νηʹ, Όταν έστειλε ο Σαούλ και φύλαξε τον οίκο του, για να τον θανατώσει· ο νθʹ, Όταν πυρπόλησε τη Μεσοποταμία της Συρίας, και τη Συρία Σωβάλ, και επέστρεψε ο Ιωάβ, και πάταξε στην κοιλάδα των Αλών δώδεκα χιλιάδες· ο ξβʹ, Όταν αυτός βρισκόταν στην έρημο της Ιδουμαίας· ο ξεʹ, Της Αναστάσεως· ο ξθʹ, Εις ανάμνηση, για να με σώσει ο Κύριος· ο οʹ, Των υιών του Αδάμ [του Ιωναδάβ] των πρώτων που αιχμαλωτίστηκαν· ο οαʹ, Εις τον Σολομώντα· ο οεʹ, Προς τον Ασσύριο· ο πζʹ, Υπέρ Μαελέθ του αποκριθήναι· ο ϟαʹ, Για την ημέρα του Σαββάτου· ο κγʹ, Της μιας των Σαββάτων· ο ϟβʹ, Για την ημέρα του προσαββάτου, όταν κατοικήθηκε η γη· ϟγʹ, Τετράδι Σαββάτων· ο ϟεʹ, Όταν οικοδομείτο ο οίκος πριν από την αιχμαλωσία· ο ϟστʹ, Όταν η γη του αποκαθίστατο· ο ϟθʹ, Προς εξομολόγηση· ο ραʹ, Προσευχή για τον πτωχό, όταν κυριευθεί από ακηδία, και εκχύσει τη δέησή του ενώπιον του Κυρίου· ο ρμαʹ, Προσευχή, όταν αυτός βρισκόταν στο σπήλαιο· ο ρμγʹ, Προς τον Γολιάθ· ο ρναʹ, Αυτός ο ψαλμός είναι ιδιόγραφος του Δαβίδ, και βρίσκεται εκτός της αρίθμησης, όταν μονομάχησε με τον Γολιάθ.»

Πολύ αργότερα, μετά τον θάνατο του Σαούλ, και προς τα τέλη της δικής του βασιλείας, ο Δαβίδ κάνει την εξομολόγηση στον 50ό (ν΄) ψαλμό, την οποία προέταξε λόγω της λογικής της συνέχειας προς τον 49ο (μθ΄) ψαλμό, όπως άλλωστε έχει αποδειχθεί. Αντίθετα, οι είκοσι στον αριθμό ψαλμοί, από τον 51ο (να΄) μέχρι τον 70ό (ο΄), οι οποίοι φέρουν την επιγραφή του Δαβίδ, έχουν λάβει την υπόθεσή τους από άλλη χρονική αρχή· φαίνεται δηλαδή ότι έχουν ειπωθεί όταν ζούσε ακόμη ο Σαούλ, προτού βασιλεύσει ο Δαβίδ. Διότι και ο προκείμενος ψαλμός λέχθηκε ενώ ζούσε ακόμη ο Σαούλ: «Όταν ήλθε ο Δωήκ ο Ιδουμαίος και ανήγγειλε στον Σαούλ ότι ο Δαβίδ ήλθε στον οίκο του Αβιμέλεχ». Αλλά και ο 53ος (νγ΄) είχε ειπωθεί: «Όταν ήλθαν οι Ζιφαίοι και είπαν στον Σαούλ· ιδού, δεν είναι κρυμμένος σε εμάς ο Δαβίδ;». Επίσης, και ο 55ος (νε΄) έχει την επιγραφή: «Όταν τον συνέλαβαν οι Αλλόφυλοι στη Γεθ»· και αυτός ήταν επίσης ο χρόνος πριν από τη βασιλεία του Δαβίδ, όσο ο Σαούλ βρισκόταν ακόμη στη ζωή. Και ο 56ος (νστ΄) φέρει την επιγραφή: «Του Δαβίδ, όταν αυτός δραπέτευε από το πρόσωπο του Σαούλ στο σπήλαιο». Ομοίως και ο 58ος (νη΄): «Όταν», λέει, «έστειλε ο Σαούλ και φρούρησε τον οίκο του, για να τον θανατώσει».

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΜΗ ΔΙΑΦΘΕΙΡΕΙΣ, ΤΟΥ ΔΑΒΙΔ, ΕΙΣ ΣΤΗΛΟΓΡΑΦΙΑΝ. ΝΖʹ. Εάν, λοιπόν, πράγματι μιλάτε για δικαιοσύνη, κρίνετε ορθά, υιοί των ανθρώπων. Το να μη διαφθείρει κανείς μέχρι τέλους, αλλά να διαφυλάττει ο καθένας τα δικά του τέλη (σκοπούς), αυτό προτρέπει και ο παρών λόγος. Και οι δύο, τόσο αυτός που εξετάζουμε τώρα όσο και ο προηγούμενος, φέρουν την ίδια επιγραφή, περιέχοντας ομοίως το «Εις το τέλος, μη διαφθείρεις, του Δαβίδ» και το «εις στηλογραφίαν». Ο χρόνος, ωστόσο, αν και δεν αναφέρεται στον παρόντα, έχει δηλωθεί στον προηγούμενο ψαλμό, σύμφωνα με την προσθήκη που αναφέρει: «Όταν αυτός διέφευγε από το πρόσωπο του Σαούλ στο σπήλαιο».

Στο τέλος, μη διαφθείρεις· του Δαβίδ, για στηλογραφία, όταν ο Σαούλ έστειλε ανθρώπους και φρουρούσαν τον οίκο του, για να τον θανατώσουν. ΝΗʹ. «Απάλλαξέ με από τους εχθρούς μου, Θεέ, και λύτρωσέ με από εκείνους που ξεσηκώνονται εναντίον μου». Έχουμε ήδη παρατηρήσει προηγουμένως ότι οι ψαλμοί από τον πεντηκοστό πρώτο και εξής έχουν ειπωθεί πριν βασιλεύσει ο Δαβίδ, ενώ ζούσε ακόμη ο Σαούλ· όπως ακριβώς σχεδόν όλοι οι ψαλμοί στο πρώτο μέρος του βιβλίου, εκτός από λίγους, ελέχθησαν μετά το σφάλμα στο οποίο υπέπεσε. Επίσης, παρατηρήσαμε ότι, από υπερβολική ευσέβεια, έταξε πρώτους στο βιβλίο εκείνους που περιέχουν εξομολόγηση, μολονότι είναι δεύτεροι χρονικά· εκείνους δε που ήταν πρώτοι χρονικά, τους κατέταξε δεύτερους, προκειμένου να καλυφθούν τα της εξομολογήσεως μέσω της ανάμνησης των κατορθωμάτων του. Αυτό, λοιπόν, αποδεικνύει και ο παρών ψαλμός. Ας λεχθεί δε, κατά τη συνήθεια, επειδή και αυτός τυγχάνει να αποτελεί στηλογραφία, ότι επισημαίνει τον καιρό κατά τον οποίο ελέχθη· και αυτός ήταν: «Όταν ο Σαούλ έστειλε [ανθρώπους] και φρουρούσαν τον οίκο του, για να τον θανατώσουν».

Πιο αναλυτικά το πρώτο βιβλίο των Βασιλειών παρουσιάζει την ιστορία με τον εξής τρόπο: Και έγινε πάλι πόλεμος· και υπερίσχυσε ο Δαβίδ, και πολέμησε τους αλλοφύλους, και τους κατέφερε πάρα πολύ μεγάλο πλήγμα, και έφυγαν από μπροστά του. Και ήρθε πονηρό πνεύμα στον Σαούλ· και αυτός αναπαυόταν στο σπίτι του, έχοντας το δόρυ στο χέρι του· και ιδού, ο Δαβίδ έψαλλε παίζοντας με τα χέρια του. Και ζήτησε ο Σαούλ να χτυπήσει με το δόρυ τον Δαβίδ· όμως ο Δαβίδ απομακρύνθηκε από τον Σαούλ, και εκείνος χτύπησε το δόρυ στον τοίχο. Και ο Δαβίδ αναχώρησε και διασώθηκε. Και συνέβη εκείνη τη νύχτα να στείλει (ο Σαούλ) αγγελιαφόρους στο σπίτι του Δαβίδ για να τον φυλάνε, με σκοπό να τον θανατώσει το πρωί. Και του το ανήγγειλε η Μελχόλ, η γυναίκα του, λέγοντας: Εάν δεν σώσεις τη ζωή σου αυτή τη νύχτα, αύριο θα θανατωθείς. Και η Μελχόλ κατέβασε τον Δαβίδ μέσα από το παράθυρο, και εκείνος απήλθε, έφυγε και σώζεται· τότε είναι που συντάσσει και την προκείμενη στηλογραφία· γι' αυτό και έχει τεθεί ως επιγραφή: Εις το τέλος, μη διαφθείρης, του Δαβίδ εις στηλογραφίαν, όταν απέστειλε ο Σαούλ και φύλαξε τον οίκο του για να τον θανατώσει.

Λοιπόν, οι φράσεις «Εις το τέλος, τω Δαυΐδ» και «μη διαφθείρης», καθώς και η «στηλογραφία», έχουν ήδη ειπωθεί στη σειρά για τρίτη φορά· όμως, η μεν πρώτη υποδήλωνε διαφορετική χρονική περίσταση, την οποία φανέρωνε η επιγραφή λέγοντας: «Όταν τον συνέλαβαν οι αλλόφυλοι στη Γεθ»· η δε δεύτερη: «Όταν αυτός διέφευγε από το πρόσωπο του Σαούλ στο σπήλαιο»· εδώ όμως αναφέρει: «Όταν έστειλε ο Σαούλ ανθρώπους και φρουρούσαν το σπίτι του για να τον θανατώσουν». Η αιτία της επιβουλής του Σαούλ εναντίον του Δαβίδ ήταν ο φθόνος. Επειδή, δηλαδή, κέρδισε τη νίκη εναντίον του αλλοφύλου Γολιάθ και υμνούνταν γι' αυτό από όλους, για τον λόγο αυτόν παρακινήθηκε να τον θανατώσει· και μάλιστα όταν είδε ότι ο Κύριος ήταν μαζί με τον Δαβίδ, το οποίο και ο ίδιος το αντελήφθη πάρα πολύ καλά, και ότι όλος ο Ισραήλ και ο Ιούδας αγαπούσαν τον Δαβίδ. Ακόμη περισσότερο άναψε η ζηλοτυπία του, καθώς τον έβλεπε να επικρατεί στους πολέμους με τη συνέργεια και τη βοήθεια του Θεού. Λέει, λοιπόν, η Γραφή: «Και είδε ο Σαούλ ότι ο Κύριος ήταν μαζί με τον Δαβίδ, και όλος ο Ισραήλ τον αγαπούσε. Και άρχισε να φοβάται τον Δαβίδ ακόμη περισσότερο. Και έγινε ο Δαβίδ εχθρός του Σαούλ για όλες του τις ημέρες». Όταν δε πάλι άρχισε να γίνεται πόλεμος, και ο Δαβίδ ενδυναμώθηκε, και πολέμησε τους αλλοφύλους, και τους κατάφερε μεγάλο πλήγμα, και έφυγαν από μπροστά του, πάλι το πνεύμα του φθόνου έπνιγε τον Σαούλ, ώστε πλέον ήθελε να δολοφονήσει με τα ίδια του τα χέρια αυτόν τον άνδρα.

ΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΟΙΩΘΟΥΝ, ΣΕ ΣΤΗΛΟΓΡΑΦΙΑ, ΣΤΟΝ ΔΑΒΙΔ ΓΙΑ ΔΙΔΑΧΗ, ΟΤΑΝ ΠΥΡΠΟΛΗΣΕ ΤΗ ΜΕΣΟΠΟΤΑΜΙΑ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ, ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΡΙΑ ΣΩΒΑΛ, ΚΑΙ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ Ο ΙΩΑΒ ΚΑΙ ΠΑΤΑΞΕ ΣΤΗ ΦΑΡΑΓΓΑ ΤΩΝ ΑΛΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ, ΝΘʹ. «Θεέ, μας απώθησες και μας κατέβαλες, οργίστηκες και μας σπλαχνίστηκες.» Και ο παρών λόγος βέβαια αποτελεί στηλογραφία, όμως δεν έχει ειπωθεί κατά τους ίδιους χρόνους με τις προηγούμενες. Διότι εκείνες ελέχθησαν ενώ ζούσε ακόμη ο Σαούλ και πριν βασιλεύσει ο Δαβίδ· η μεν πρώτη, «όταν τον συνέλαβαν οι Αλλόφυλοι στη Γεθ»· η δε δεύτερη, «όταν δραπέτευε από το πρόσωπο του Σαούλ στο σπήλαιο»· και η τελευταία, «όταν έστειλε ανθρώπους ο Σαούλ και φρουρούσε τον οίκο του, για να τον θανατώσει». Την προκείμενη όμως την συντάσσει ο Δαβίδ μετά τον θάνατο του Σαούλ, ενώ ήδη ασκούσε τη βασιλική εξουσία και έχοντας διανύσει πολύ χρόνο σε αυτήν.

Επειδή και εκείνος φανέρωνε την απόρριψη του έθνους λέγοντας: «Θα επιστρέψουν το βράδυ, και θα πεινάσουν σαν τον σκύλο, και θα κυκλώσουν την πόλη», και τα όσα ακολουθούν. Στη συνέχεια αυτών, σχετικά με την κλήση των εθνών έλεγε: «Και εσύ, Κύριε, ο Θεός των δυνάμεων, ο Θεός του Ισραήλ, πρόσεξε ώστε να επισκεφθείς όλα τα έθνη». Την δε επιγραφή της στήλης και τώρα, όπως και στα προηγούμενα, ο μεν Ακύλας την ερμήνευσε «του ταπεινού και τέλειου Δαβίδ»· ο δε Σύμμαχος, «του ταπεινόφρονος και άμωμου Δαβίδ». Διότι η μετριοφροσύνη ενός τόσο μεγάλου βασιλιά ήταν άξια να αναγραφεί σε στήλη. Διότι, αφού αναδείχθηκε νικητής σε τόσους πολέμους, και υπέταξε τους λαούς μέχρι τη Μεσοποταμία, καθιστώντας τους φόρου υποτελείς, παρέμεινε στο ίδιο ήθος, με το οποίο διέπρεπε και όταν καταδιωκόταν από τον Σαούλ και κατοικούσε ως φυγάς στις ερήμους.

Και στα προηγούμενα λεγόταν: «Υιοί ανθρώπων, τα δόντια τους είναι όπλο και βέλη, και η γλώσσα τους μάχαιρα οξεία». Αυτά δε έχει καταγραφεί ότι τα είπε «όταν διέφευγε από το πρόσωπο του Σαούλ στο σπήλαιο». Από τα παρόμοια λοιπόν λόγια φαίνεται ότι είναι η ίδια εποχή, κατά την οποία λέχθηκαν και τα προκείμενα για αυτούς τους ίδιους και για τους παρόμοιούς τους. Αλλά και «όταν απέστειλε ο Σαούλ, και φρουρούσε τον οίκο του για να τον θανατώσει», για τους ίδιους πάλι εξέφερε παρόμοιες φωνές λέγοντας: «Ιδού, θα αποφθεγχθούν με το στόμα τους, και ρομφαία υπάρχει στα στόματά τους». Αλλά σε εκείνα μεν αυτά λέγονταν· στα προκείμενα όμως αναφέρει ότι οι εχθροί του, από τον φόβο των οποίων προσευχόταν να λυτρωθεί, είχαν ακονίσει τις γλώσσες τους σαν ρομφαία· ή, κατά τους υπόλοιπους ερμηνευτές, «ως μάχαιρα»· αλλά και τέντωσαν το τόξο τους, κατά μεν τους Εβδομήκοντα ερμηνευτές, «σε πράγμα πικρό»· διότι μέσω πικρού πράγματος προσπαθούσαν να κατατοξεύσουν τον δίκαιο· κατά δε τον Σύμμαχο, «Γέμισαν», λέει, «το τόξο τους με πικρό λόγο». Διότι ήταν αληθινά πικροί, μην έχοντας μέσα τους τίποτα γλυκό, εκείνοι που διέβαλλαν τον Δαβίδ στον Σαούλ· όπως ήταν ο Δωήκ, και οι Ζιφαίοι, και οι παρόμοιοί τους. Αλλά και κάθε άθεος λόγος θα ήταν πικρός, όπως ακριβώς ο θείος είναι αγαθός και γλυκύς. Γι' αυτό έχει λεχθεί: «Γευθείτε, και δείτε, ότι αγαθός είναι ο Κύριος».

Πάλι, σε άλλους ψαλμούς, μαζί με αυτά συνεπιγράφονται και κάποια άλλα, έχοντας ως επί το πλείστον τοποθετηθεί στην αρχή το «εις το τέλος», ενώ μαζί με αυτή τη φράση συντάσσονται ποικίλα και διάφορα. Διότι προσγράφει είτε «υπέρ των αλλοιωθησομένων», είτε «υπέρ των κρυφίων», είτε «υπέρ της κληρονομούσης», είτε «υπέρ της ογδόης», είτε «υπέρ των ληνών», είτε «υπέρ της αντιλήψεως της εωθινής», είτε «υπέρ Μαελέθ», είτε «υπέρ του λαού του από των αγίων μεμακρυμμένου», είτε «μη διαφθείρης», είτε «εις στηλογραφίαν», είτε και τα δύο αυτά, είτε «εις Σολομώντα», είτε «ωδή υπέρ του αγαπητού», είτε «υπέρ των κρυφίων του υιού», είτε «εις εξομολόγησιν», είτε κάποια ιστορική περίσταση· όπως όταν βρισκόταν στο σπήλαιο, ή όταν ήταν στην έρημο, ή όταν ο Σαούλ έστειλε ανθρώπους για να τον θανατώσουν, ή υπέρ των λόγων του Χουσί, ή όταν αλλοίωσε το πρόσωπό του ενώπιον του Αβιμέλεχ, ή κατά την έλευση των Ζιφαίων, ή κατά την έλευση του Δωήκ του Ιδουμαίου και την αναγγελία του στον Σαούλ, ή κατά τις ημέρες που ο Κύριος τον διέσωσε από το χέρι όλων των εχθρών του και από το χέρι του Σαούλ, ή όταν επέστρεψε ο Ιωάβ και πάταξε δώδεκα χιλιάδες άνδρες στη φάραγγα των αλών, ή όταν προσήλθε σε αυτόν ο Νάθαν ο προφήτης, αφότου εκείνος είχε εισέλθει προς τη Βηρσαβεέ. Σε ορισμένους ψαλμούς υπάρχει ως επιγραφή το εβραϊκό «αλληλούια», αναγραφόμενο είτε δύο φορές το ίδιο είτε μία φορά, ενώ σε άλλους αναγράφονται στην ίδια επιγραφή κατά συζυγίαν και τα ονόματα κάποιων προφητών, όπως «αλληλούια Αγγαίου και Ζαχαρίου», και «αλληλούια Ιερεμίου και Ιεζεκιήλ».

Για τον λόγο αυτόν, προκειμένου να καταδειχθεί κατά τον καλύτερο τρόπο η απαράμιλλη και αμίμητη μακροθυμία του Δαβίδ, η οποία σχεδόν μιμείται την απάθεια της ίδιας της θείας φύσεως, παραθέτει εκείνη την πονηρή μανία του Σαούλ. Διότι, όπως λέγει, ειπώθηκε από τον Δαβίδ η φράση «Μὴ διαφθείρῃς», την οποία αποτυπώνει ανεξίτηλα στη μνήμη όσων ακολούθησαν, όχι όταν ο τύραννος διάκειτο φιλικά απέναντί του, αλλά όταν ήδη είχαν συμβεί εκείνα, δηλαδή όταν ο Σαούλ έστειλε ανθρώπους στον οίκο του για να τον θανατώσουν. Βεβαίως, εσύ ο φιλομαθής δεν αγνοείς αυτό το μέρος της ιστορίας που υποδηλώνεται από την επιγραφή: πώς δηλαδή, όταν κυρίευσε τον Σαούλ η ταραχή από το δαιμονικό πνεύμα και ενώ ο άγιος Δαβίδ με το ψαλτήριο είχε κατευνάσει την αναταραχή που προερχόταν από το πάθος, ο Σαούλ, βρίσκοντας δίπλα του τη λόγχη, την εκσφενδόνισε εναντίον του ευεργέτη του, κατευθύνοντας εναντίον του την αιχμή. Όμως, καθώς εκείνος απέφυγε τη βολή με τη θεία βοήθεια, η αιχμή καρφώθηκε βαθιά στον τοίχο. Έφυγε, λοιπόν, τρέχοντας από τα ανάκτορα και κατέφυγε στον οίκο του, ελπίζοντας ότι ο θυμός του βασιλιά θα μεταβαλλόταν μέσω της μετάνοιας.

Γι' αυτόν τον λόγο προστέθηκε, μαζί με τη φωνή της φιλανθρωπίας, το «Όταν απέστειλε ο Σαούλ στον οίκο του Δαβίδ για να τον θανατώσει». Διότι αυτά δεν ελέχθησαν τότε, όταν δηλαδή συνέβαιναν τα γεγονότα, αλλά ο λόγος τα προβάλλει για την επίταση του θαύματος, ότι δηλαδή αυτά τα λόγια τα είπε εκείνος που υπέστη εκείνα τα δεινά.

Ψαλμός νή'. Εις το τέλος· μη διαφθείρεις· του Δαβίδ για στηλογραφία, όταν ο Σαούλ απέστειλε ανθρώπους και φύλαξε την οικία του για να τον θανατώσει. «Ελευθέρωσέ με από τους εχθρούς μου, Θεέ μου, και λύτρωσέ με από εκείνους που επαναστατούν εναντίον μου· σώσε με από αυτούς που εργάζονται την ανομία και διάσωσέ με από άνδρες αιμάτων· διότι ιδού, κυνήγησαν την ψυχή μου, επιτέθηκαν εναντίον μου ισχυροί». Αυτά έλεγε ο Δαβίδ προς τον Θεό, όταν ο Σαούλ έστειλε ανθρώπους στην οικία του Δαβίδ για να τον συλλάβουν και να τον θανατώσουν. Εκείνος δε, όπως συνήθιζε, κάνοντας καταφύγιό του τον Θεό ως ακαταμάχητο τείχος, δεν απέτυχε του σκοπού του. «Ούτε η ανομία μου φταίει, ούτε η αμαρτία μου, Κύριε· χωρίς να έχω ανομία έτρεξα και κατηύθυνα την πορεία μου». Διότι ενώπιόν σου αμάρτησα και ανόμησα· απέναντι στον Σαούλ, όμως, ούτε αμάρτησα ούτε ανόμησα. Γι' αυτό, «εξεγέρσου σε συνάντησή μου και δες, ο Θεός των δυνάμεων, ο Θεός του Ισραήλ, και μην σπλαχνιστείς κανέναν από αυτούς που εργάζονται την ανομία. Θα επιστρέψουν το βράδυ και θα πεινάσουν σαν σκύλοι και θα περικυκλώσουν την πόλη».