Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 6:11

Ως «κραυγή» πάλι εδώ εννοεί την ικεσία από πόνο, την οποία συνηθίζουν να αναπέμπουν οι άγιοι. <Ας ντροπιαστούν και ας ταραχθούν.> (A f. 38 b) Και οι εφευρέτες και δάσκαλοι της κακίας, οι δαίμονες, αποστρέφονται και πέφτουν προς τα πίσω, υφιστάμενοι αφόρητη ήττα· πρώτον μεν εξαιτίας της εναντίωσης από τον Θεό που μας σώζει, και έπειτα εξαιτίας του ότι εμείς θέλουμε να απομακρυνθούμε από τα παλαιά νοσήματα, και να μεταβούμε με νεανική ορμή στο να υπερισχύσουμε κάθε φιλοσαρκίας, και να μην δίνουμε καμία απολύτως σημασία στην τύρβη αυτής της ζωής, αλλά να αποβλέπουμε μόνο στα όσα είναι αρεστά στον Θεό, και προς αυτά να τρέχουμε αμεταστρεπτί. Διότι σε όσους αγωνίζονται με ανδρεία με αυτόν τον τρόπο, θα συμπαρίσταται ο Χριστός, ο οποίος είναι για εμάς και χορηγός και κυβερνήτης όλων των αγαθών.

Απομακρυνθείτε από εμένα, όλοι εσείς που εργάζεστε την ανομία, διότι ο Κύριος εισάκουσε τη φωνή του κλάματός μου. Εισάκουσε ο Κύριος τη δέησή μου, ο Κύριος αποδέχθηκε την προσευχή μου. Ας ντροπιαστούν και ας ταραχθούν όλοι οι εχθροί μου, ας στραφούν προς τα πίσω και ας ντροπιαστούν σφόδρα και τάχιστα. Εφόσον εισακούστηκε από τον Θεό, απευθύνει πάλι προς Αυτόν την προσευχή του, και παρακαλεί να αποχωρήσουν και να ντροπιαστούν οι εχθροί του, καθώς απέτυχαν σε όσα επιβουλεύτηκαν, αφού ο Θεός τού προσέφερε τη σωτηρία. Αξιώνει δε να ταραχθούν πάρα πολύ· πράγμα το οποίο οπωσδήποτε τους αναμένει κατά τον καιρό της δικαιοκρισίας του Θεού.

Όταν συμβεί αυτό, ώστε στο εξής το αγαθό να παραμείνει σε εμάς αμετάπτωτο, ο προφήτης παρακαλεί ο αφανισμός των εχθρικών λογισμών να επέλθει μέσω της αισχύνης. Διότι δεν είναι δυνατόν να κατασβεστεί διαφορετικά ένας εχθρικός και παράνομος λογισμός, εάν η αισχύνη δεν προκαλέσει τον αφανισμό του. Επειδή η αισχύνη για τα όσα έχουν βιωθεί κακώς δημιουργεί ένα βαθύ και στερεωμένο χάσμα, το οποίο από μόνο του υψώνει τείχος απέναντι στην αμαρτία του ανθρώπου. Ας πούμε λοιπόν: «Ας καταισχυνθούν και ας ντραπούν σφόδρα όλοι οι εχθροί μου». Εχθροί δε είναι προφανώς οι οικιακοί, αυτοί δηλαδή που εκπορεύονται από την καρδιά και μολύνουν τον άνθρωπο. Όταν αυτοί απομακρυνθούν γρήγορα με αισχύνη, θα μας διαδεχθεί η ελπίδα της δόξας, η οποία δεν καταλήγει σε αισχύνη, με τη χάρη του Κυρίου, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.

«Εκοπίασα»: Στενάζοντας τότε μάταια και ανώφελα. «Λούσω» (Θα λούσω): Κλίνη και στρωμνή είναι το ίδιο πράγμα, όμως κλίνη λέγεται όταν είναι χωρίς σκεπάσματα (γυμνή), ενώ στρωμνή όταν έχει στρωθεί. Αυτήν, λέει, θα λούσω και θα βρέξω με τα δάκρυα της μετανοίας και της εξομολογήσεως. «Εταράχθη» (Ταράχθηκε): Ο νοητός οφθαλμός της διανοίας έχει θολώσει, εξογκούμενος από την αμαρτία, σαν από τον θυμό. «Επαλαιώθην» (Πάλιωσα): Δηλαδή έζησα για πολύ καιρό μαζί με τα πάθη, διότι τα πάθη είναι σκληροί εχθροί για τον άνθρωπο. «Απόστητε» (Απομακρυνθείτε): Προς τους δαίμονες ομιλεί ο Αδάμ, δηλαδή ο άνθρωπος: Απομακρυνθείτε από εμένα, μην με πλανάτε πλέον, διότι είναι κοντά αυτός που με δικαιώνει. Υπονοεί δε και την ενανθρώπηση. «Ότι εισήκουσεν—ήκουσεν» (Διότι εισάκουσε—άκουσε): Τη φωνή του κλαυθμού μου και τη δέησή μου και την προσευχή μου εισάκουσε ο Θεός, και ως αγαθός δεν με παραμέλησε, αλλά εκένωσε τον εαυτό του για τη δική μου σωτηρία, γι' αυτό στο εξής απομακρυνθείτε από εμένα. «Αισχυνθείησαν» (Ας ντροπιαστούν): Βλέποντας τη δική μου σωτηρία, λέει ο Αδάμ, διότι ευλόγως ταράσσονται οι δαίμονες ντροπιαζόμενοι. «Επιστραφείησαν» (Ας στραφούν προς τα πίσω): Μη βρίσκοντας πλέον τόπο μέσα στον άνθρωπο, οι δαίμονες αποστρέφονται ταχέως, ντρεπόμενοι πλέον τον άνθρωπο ως έχοντα λάβει τη σφραγίδα του Θεού.

Ας καταλύσει σε πόλεις έρημες· και ας εισέλθει σε σπίτια ακατοίκητα. Όσα δε εκείνοι θέρισαν, άλλοι θα τα πάρουν· ούτε πρόκειται να πλουτίσει, ούτε πρόκειται να παραμείνουν τα υπάρχοντά του. Δεν θα ρίξει σκιά πάνω στη γη, ούτε πρόκειται να ξεφύγει από το σκοτάδι. Τον βλαστό του ας τον μαράνει ο άνομος, και ας πέσει το άνθος του. Μάταια θα του αποβούν όλα. Ο κλάδος του θα καταστραφεί πριν την ώρα του, και το βλαστάρι του δεν πρόκειται να πυκνώσει. Ας τρυγηθεί σαν άγουρο σταφύλι πριν την ώρα του· και ας πέσει σαν το άνθος της ελιάς· διότι ο θάνατος του ασεβούς αποτελεί μαρτύριο. Στα σπλάχνα του θα συλλάβει οδύνες· η κατάληξή του θα είναι μάταιη, και η κοιλιά του θα κυοφορήσει δόλο». «Το φως των ασεβών θα σβήσει, και δεν θα προχωρήσει η φλόγα τους. Τιποτένιοι θα λεηλατήσουν τα υπάρχοντά τους. Το πόδι τους έπεσε σε παγίδα, και ας μπλεχτεί σε δίχτυ. Ας έλθουν πάνω του παγίδες. Φοβερή πτώση έχει ετοιμαστεί γι' αυτόν. Ο θάνατος θα καταβροχθίσει τα ωραία του· τα ευπρεπή του θα κατασπαρθούν με θειάφι. Από κάτω του οι ρίζες θα ξεραθούν, και από πάνω του θα πέσει ο θερισμός του. Η μνήμη του ας χαθεί από τη γη. Ας απωθηθεί από το φως στο σκοτάδι, δεν πρόκειται να σωθεί ο οίκος του κάτω από τον ουρανό, αλλά στα υπάρχοντά του θα ζήσουν άλλοι· αυτοί είναι οι οίκοι των αδίκων, αυτός είναι ο τόπος εκείνων που δεν είδαν τον Κύριο». «Κρίνε τους, Θεέ· ας πέσουν έξω στα δόλια σχέδιά τους». «Ας καταντροπιαστούν και ας ταραχθούν όλοι οι εχθροί μου». «

Γιατί λοιπόν καταπιάνεσαι με μάταια πράγματα, άθλιε; Διότι, αφότου κατάλαβα ότι αυτές οι μηχανορραφίες και τα φόβητρα προέρχονται από τη δική σου κακία, δεν έχω πλέον καμία ανησυχία για εσένα. Ο Κύριος είναι βοηθός μου, και εγώ θα δω την πτώση των εχθρών μου, και θα σε πατήσω σαν την ασπίδα και τον βασιλίσκο με τους οποίους παρομοιάζεσαι, και θα σε καταπατήσω, εσένα το λιοντάρι και τον δράκοντα, ενδυναμωμένος από τη δύναμη του Χριστού. Ας ντροπιαστούν και ας καταντροπιαστούν όλοι οι εχθροί μου· ας στραφούν προς τα πίσω και ας καταισχυνθούν σφόδρα και τάχιστα.

Κʹ. Εκείνοι που πάντοτε επιβουλεύονται την ψυχή μας, την επιβουλεύονται μέσω των εμπαθών λογισμών, προκειμένου να την ρίξουν στην αμαρτία είτε κατά διάνοια είτε κατ’ ενέργεια. Όταν λοιπόν βρουν τον νου να μην τους παραδέχεται, τότε θα αισχυνθούν και θα εντραπούν· όταν δε τον βρουν να ενασχολείται με την πνευματική θεωρία, τότε θα αποστραφούν και θα καταισχυνθούν σφόδρα και τάχιστα.

Το δε «επαλαιώθην», σημαίνει ότι το μάτι μου χρόνισε βλέποντας τις ανόσιες πράξεις των εχθρών. Και τώρα «απομακρυνθείτε από εμένα όλοι όσοι εργάζεστε την ανομία, διότι ο Κύριος εισάκουσε τη φωνή του κλαυθμού μου· εισάκουσε ο Κύριος τη δέησή μου». Επειδή δηλαδή ο Κύριος εισάκουσε τον κλαυθμό και την προσευχή μου, πρέπει και εσείς οι εχθροί μου να απομακρυνθείτε από εμένα, πράγμα που και έγινε. «Ας ντροπιαστούν», λέγει, «και ας ταραχθούν όλοι οι εχθροί μου, ας στραφούν προς τα πίσω και ας καταντροπιαστούν σφόδρα και τάχιστα». Αντιλαμβανόμενοι, λέγει, τη θεία επίσκεψη που μου συνέβη, δεν το υπέφεραν, αλλά τράπηκαν πάρα πολύ γρήγορα σε φυγή.