Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 62:5

Διότι το έλεός σου είναι ανώτερο από τη ζωή. Επειδή όσοι προσήλθαν στο έλεος του Θεού, δηλαδή στον Χριστό, θεωρούν ως μηδέν τη ζωή του παρόντος βίου και αναφωνούν τα εξής: λέγοντας ότι το έλεος που τους έχει δοθεί μέσω του Μονογενούς είναι υπέρτερο από κάθε πλήθος ζωής, εννοώντας προφανώς την παρούσα. «Έτσι θα σε ευλογώ στη ζωή μου». Και αυτό θα συνεχίσω να το πράττω σε όλο μου τον βίο, υμνώντας μεν με τη γλώσσα, εκτείνοντας δε τα χέρια, και εκζητώντας τη δική σου φιλανθρωπία.

Στο όνομά σου θα υψώσω τα χέρια μου. Δεν πρόκειται πλέον, λέγει, όπως παλαιότερα, να εκτείνω τα χέρια μου σε ξένο Θεό, παρά μόνο σε εσένα, επικαλούμενος στις προσευχές μου το δικό σου όνομα. Σαν από πάχος και πιότητα ας χορτάσει η ψυχή μου. Με αυτό δείχνει πόσο μεγάλο είναι το κέρδος εκείνων που έχουν επιλέξει να στηρίζουν τις ελπίδες τους μόνο σε Αυτόν. Και με χείλη αγαλλιάσεως θα υμνήσει το στόμα μου. Όταν, λέγει, φέρνω στη μνήμη μου το όνομά σου, τότε ακριβώς γεμίζουν από χαρά τα χείλη μου.

Ή ονομάζει «έλεος» τη σωτηρία εν Χριστώ, και «ζωές» τον νόμο, δηλαδή την οδό της κατά νόμον πολιτείας. Ανώτερο λοιπόν, λέει, από τις ζωές είναι το έλεός σου. <Τα χείλη μου θα σε επαινέσουν, έτσι θα σε ευλογήσω στη ζωή μου. (A f. 321.) Υπόσχεται την υμνωδία ως καρπό των χειλέων, και συμφωνεί να ευλογεί τον Θεό όχι μόνο με το στόμα, αλλά να το πράττει αυτό και μέσω της ζωής του, δηλαδή να τον δοξάζει μέσω της ενάρετης πολιτείας του· και λέει: Δεν θα εκτείνω τα χέρια μου προς ξένο θεό, παρά μόνο σε εσένα, και επικαλούμενος το δικό σου όνομα στις προσευχές, δεν θα ζητήσω κανένα αίτημα από κανέναν από τους ψευδώνυμους θεούς· σε εσένα δε, που είσαι ο κατά φύσιν Θεός, θα προσφέρω τις ικεσίες μου. Και αυτό αποτελεί αξιοπρεπές και εξαίρετο καύχημα, το να γνωρίζει κανείς μόνο τον Θεό των όλων, και σε αυτόν να προσφέρει τις προσευχές. <Όπως με πάχος και πιότητα ας χορτάσει η ψυχή μου.> (A f. 321). Δείχνει πόσο μεγάλο είναι το κέρδος εκείνων που εναποθέτουν τις ελπίδες τους μόνο σε αυτόν. Διότι, όπως ακριβώς το σώμα τρέφεται περισσότερο με τα παχιά, δηλαδή τα λιπαρά, εδέσματα, έτσι και η ψυχή με την άφθονη χορηγία του Πνεύματος και με την ευφροσύνη, με την οποία εύχεται ο προφήτης να χορτάσει, ώστε με χείλη αγαλλιάσεως να αινέσει τον Κύριο, έχοντας κορεστεί από την πνευματική τροφή. Διότι όταν, λέει, φέρω στη μνήμη μου το όνομά σου, τότε ακριβώς, τότε το στόμα μου γεμίζει με χαρά. <Κάτω από τη σκέπη των πτερύγων σου θα αγαλλιάσω.> (D f. 159, G f. 32 b.)

Γι' αυτό κάπου αλλού έχει λεχθεί: «Διότι, τι υπάρχει για μένα στον ουρανό;», τα πάντα όμως δωρίζονται με το έλεος και τη φιλανθρωπία του Θεού, ο οποίος χαρίζει τα μεγάλα σε όσους έχουν κατορθώσει τα μικρά. Αυτό ακριβώς σημαίνει ο παρών λόγος που λέει: «Ότι το έλεός σου είναι ανώτερο από ζωές». Διότι, ακόμη και αν κάποιος γίνει μακρόβιος και ζήσει πολλά χρόνια στον παρόντα βίο, σαν να έχει αποκτήσει πολλές ζωές σε πολλές περιόδους ετών, αυτά δεν είναι τίποτα συγκρινόμενα με το έλεος του Θεού, το οποίο αποτελεί την αιτία της αιώνιας ζωής και των επουράνιων αγαθών. Γι' αυτό και εγώ, λαμβάνοντας θάρρος από το έλεός σου, θα σου αφιερώσω όλη την παρούσα ζωή μου, προσφέροντας τα μέλη και τις αισθήσεις μου στη δική σου υπηρεσία, σαν να είναι πολύτιμα αναθήματα και πολυτελή κειμήλια. Για τον λόγο αυτόν, τα χείλη μου δεν θα μιλήσουν για τίποτε άλλο, αλλά θα παραμείνουν αγνά και θα διατηρηθούν καθαρά, ώστε να ασχολούνται απερίσπαστα με τους δικούς σου ύμνους και λόγους· η δε ζωή μου αυτή θα αφιερωθεί στο να σε ευλογεί πάντοτε, μέρα και νύχτα. Ακόμη και τα χέρια του σώματός μου, καθώς και τις πράξεις που επιτελούνται μέσω αυτών, θα τα υψώσω ψηλά στο όνομά σου, και θα σου τα παρουσιάσω καθαρά από κάθε παράνομη πράξη, σύμφωνα με εκείνον που είπε: «Θέλω οι άνδρες να προσεύχονται υψώνοντας όσια χέρια, χωρίς οργή και διαλογισμούς».

Ψαλμός του Δαβίδ, όταν βρισκόταν... της Ιδουμαίας. Έρημη και εκλείπουσα είναι η εκκλησία, γι' αυτήν λοιπόν γράφτηκε η προφητεία. Διότι η Ιδουμαία ερμηνεύεται ως «εκλείπουσα». «Ο Θεός, ο Θεός μου». Η εκκλησία έκραζε προς τον Θεό: Σε Εσένα καταφεύγω κατά τον καιρό της αναστάσεως· διότι η ανάσταση έγινε κατά τον όρθρο. «Εδίψησε». Διότι η εκκλησία διψούσε για τον Θεό, καθώς φλεγόταν από τις θυσίες των ειδώλων· διότι δεν υπήρχε ακόμη σε αυτήν το ύδωρ του βαπτίσματος, ώστε να πληθυνθεί το σώμα της εκκλησίας. «Σε γη έρημη». Διότι η εκκλησία ήταν έρημη, επειδή δεν την περπατούσαν τα πόδια του Χριστού· και άνυδρη, διότι δεν είχε ακόμη την πηγή, η οποία εξήλθε από την πλευρά του Χριστού. «Έτσι μέσα στο άγιο». Διότι έτσι φανερώθηκε η εκκλησία στον Χριστό, γι' αυτό, αφού τη σπλαγχνίστηκε, την ανέστησε. «Για να δω». Διότι η εκκλησία, όταν είδε τον Χριστό, γέμισε από δύναμη και δόξα. «Επειδή είναι καλύτερο». Πάνω από την παρούσα ζωή, καλύτερο είναι το έλεος του Θεού, λέει τότε στην εκκλησία. «Τα χείλη». Τα χείλη της εκκλησίας είναι ο λαός· διότι μέσα σε αυτήν ο άνθρωπος δεν παύει να δοξολογεί τον Θεό. «Έτσι θα ευλογήσω». Έτσι [θα γίνει η ευλογία]. Πώς; Όπως διδάχθηκε ο άνθρωπος από τον Χριστό. «Στο όνομά Σου». Διότι έτσι δίδαξε και ο Παύλος: να υψώνουν με οσιότητα τα χέρια τους σε κάθε τόπο. «Σαν από στέαρ». Το στέαρ είναι το σώμα του Χριστού και η πιότητα το αίμα του Χριστού· από αυτά χορταίνει ο πιστός άνθρωπος <κάθε άνθρωπος>.