Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 63:1

Εις το τέλος, Ψαλμός του Δαβίδ. ΞΓ΄. Υπόθεση. Ψάλλει τον ψαλμό αυτόν εκ προσώπου των αγίων αποστόλων, οι οποίοι προσεύχονται να απαλλαγούν από τους εχθρούς του ευαγγελικού κηρύγματος και διηγούνται με σαφήνεια τα όσα σκευωρήθηκαν εναντίον τους από τους άρχοντες του λαού των Ιουδαίων, καθώς και τα όσα υπέστησαν οι ίδιοι (είναι δε προφανές ότι εννοούνται οι προαναφερθέντες άρχοντες) εξαιτίας της ασέβειάς τους προς τον Χριστό.

ΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ ΞΓ´. «Εισάκουσε, Θεέ, την προσευχή μου όταν σε παρακαλώ, από τον φόβο του εχθρού γλίτωσε την ψυχή μου.» Και ο παρών ψαλμός μάς αναπέμπει στο τέλος· στο οποίο τα βραβεία της άνω κλήσεως και τους στεφάνους της δικαιοσύνης θα λάβουν από τον μεγάλο αγωνοθέτη όσοι αγωνίστηκαν τον καλόν αγώνα. Γι' αυτό, τα μεν πρώτα μέρη του ψαλμού εισάγουν εχθρούς και πονηρούς που εξεγείρονται κατά του δικαίου· στο δε τέλος όλου του λόγου, επισφραγίζει τις αγαθές ελπίδες λέγοντας: «Θα ευφρανθεί ο δίκαιος εν Κυρίω και θα ελπίσει σε Αυτόν· και θα επαινεθούν όλοι οι ευθείς στην καρδιά». Τέτοια διδάσκει ότι είναι τα τέλη εκείνων που αγωνίστηκαν υπέρ της ευσέβειας. Πράγματι, ο αθλητής της θεοσέβειας, έχοντας αμέτρητους εχθρούς και πολεμίους της ψυχής του, όχι μόνο ορατούς αλλά και αόρατους, προσφεύγει μόνο στον Θεό και ζητά τη δική Του βοήθεια, σαν να λέει σχεδόν: «Αν ο Θεός είναι υπέρ ημών, ποιος θα είναι εναντίον μας;» Γι' αυτό αφιερώνεται στις προσευχές, επικαλούμενος τον Θεό και λέγοντας: «Εισάκουσε, Θεέ, την προσευχή μου όταν σε παρακαλώ». Εκείνος όμως που δεν είναι τέτοιος, αλλά παρακούει τις εντολές του Θεού, δεν θα μπορούσε να επιδείξει τόση παρρησία· διότι με όποιο μέτρο μετράμε, με το ίδιο θα μετρηθούμε.

Εις το τέλος· ψαλμός του Δαυίδ. Στον προφήτη φανερώθηκαν τα σχετικά με τα μυστήρια των εσχάτων. «Εισάκουσον»· αυτή είναι η φωνή του Αδάμ. «Από φόβου»· από τον διάβολο, λέει, διότι είναι μεγάλος εχθρός, ο οποίος πάντοτε επιτίθεται στον άνθρωπο και τον φοβίζει. «Εσκέπασάς με»· αυτή είναι η φωνή του Χριστού, ως εκ προσώπου του ανθρώπου. Διότι οι Ιουδαίοι συνωμότησαν εναντίον του Χριστού, όπως ακριβώς οι δαίμονες εναντίον του ανθρώπου (του Αδάμ). «Από πλήθους»· του ιουδαϊκού λαού, οι οποίοι διαλογίστηκαν αδικία εναντίον του Χριστού και Θεού. «Οίτινες ηκόνησαν»· εναντίον του Χριστού [και Θεού]· διότι οι Ιουδαίοι εξαπέλυσαν τις γλώσσες τους, φλεγόμενοι από φθόνο.