Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 63:10

Και φοβήθηκε κάθε άνθρωπος. Διότι ποιος δεν θα φοβόταν, βλέποντας την εκ Θεού επισκοπή να εκδηλώνεται εναντίον των ασεβών; Θα ευφρανθεί ο δίκαιος εν Κυρίω και θα ελπίσει σε Αυτόν. Ιδιαιτέρως, όσοι μεριμνούν για τους θείους νόμους, πληρούμενοι από αγαλλίαση, θα καταστήσουν βέβαιη την ελπίδα τους στον Θεό. Και θα επαινεθούν όλοι οι ευθείς στην καρδιά. Και θα καρπωθούν την εύκλεια από τους ανθρώπους εκείνοι που κατευθύνονται προς τον Θεό και δεν ανέχονται να βαδίζουν έξω από την ευθεία οδό.

Στη συνέχεια, λοιπόν, αφού παρουσιάζει κάποιους λογικούς εχθρούς να έχουν ακονίσει τη γλώσσα τους και να έχουν τεντώσει τόξα στα χείλη τους, αντιπαρατάσσει σε αυτούς τον άνθρωπο του Θεού, ο οποίος έχει αποκτήσει βαθιά καρδιά· και παρουσιάζει τον μεν Θεό να δοξάζεται μέσω αυτού, εκείνους δε να ηττώνται και να ντροπιάζονται. «Ταράχτηκαν όλοι όσοι τους έβλεπαν, και φοβήθηκε κάθε άνθρωπος.» Ήταν φυσικό επακόλουθο, αφού ανατράπηκαν όσοι φαίνονταν σοφοί και ελέγχθηκαν οι εχθροί της ψυχής από τον άνθρωπο του Θεού, να ταραχθούν όσοι δεν ήταν τόσο δεινοί στη σοφία αυτού του αιώνα. Διότι, ανήκοντας στη μερίδα των ηττημένων, ήταν και οι ίδιοι άθεοι και δυσσεβείς· όμως, επειδή υστερούσαν στην κακία συγκριτικά με τη δεινότητα εκείνων, βλέποντας νικημένους τους ανωτέρους τους, ταράζονται. Γι' αυτό έχει λεχθεί: «Ταράχτηκαν όλοι όσοι τους έβλεπαν.» Όμως ο άνθρωπος του Θεού και όλοι οι φίλοι του, αποκομίζοντας μέσω του Ενός τα βραβεία της νίκης κατά των εχθρών, φοβήθηκαν τον Θεό ακόμη περισσότερο, «και ανήγγειλαν τα έργα του Θεού», και κατανόησαν τα δικαιώματά του.

Διότι, αν και ως επί το πλείστον φαινόταν ότι κάποιος άνθρωπος είχε επιφέρει την ανατροπή των εχθρών με βαθύ νου, εντούτοις στους συνετούς γινόταν αντιληπτό ότι ο ίδιος ο Θεός ήταν ο αίτιος της νίκης. Γι' αυτό διακήρυτταν τα έργα του Θεού, υμνώντας τα κατορθώματά Του που επιτελέστηκαν μέσω των ανθρώπων.

«Ενέτειναν»: Αφού όπλισαν τη γλώσσα τους, μέσω της οποίας οι λόγοι εκτοξεύονται ως πικραμένα βέλη. «Του κατατοξεύσαι»: Για να κατατοξεύσουν τον Χριστό που είναι πραγματικά άμωμος· διότι στα κρυφά πάντοτε βουλεύονταν εναντίον του για να τον θανατώσουν. «Εξάπινα»: Διότι, όπως νόμιζαν οι Ιουδαίοι, συνέλαβαν αιφνιδίως τον Χριστό, αυτός όμως ήταν χωρίς φόβο, ως Θεός. «Εκραταίωσαν»: Λέγοντας: ας δέσουμε τον δίκαιο (ή τον ισχυρό), διότι μας είναι δύσχρηστος. «Διηγήσαντο»: Διότι οι Ιουδαίοι συζητούσαν μεταξύ τους για τον Χριστό, δηλαδή δίδασκαν ο ένας τον άλλον πώς να τον παγιδεύσουν. «Είπαν»: Διότι ούτε καν σκέφτηκαν ότι υπάρχει Θεός που τους επιβλέπει. «Εξηρεύνησαν»: Διότι, ενώ ερευνούσαν τι να πράξουν εναντίον του Χριστού, εξέλιπαν οι σκέψεις τους, έχοντας ματαιωθεί. «Προσελεύσεται»: Ο άνθρωπος Χριστός, για τον οποίο έχει γραφεί: και είναι βαθιά η καρδιά του· διότι είναι αδύνατον να κατανοήσει κανείς τον Θεό. «Και υψωθήσεται»: Επάνω στον σταυρό, αφού υψώθηκε ο Χριστός. «Βέλος νηπίων»: Εντελώς άγονες και ανίσχυρες είναι οι πληγές των Ιουδαίων· διότι το να αποτολμά κανείς εναντίον του Θεού είναι ανέφικτο και παντελώς αδύνατον. «Και εξουθένησαν»: Διότι ούτε μπόρεσαν να πουν κάτι αληθινό εναντίον του Χριστού· επειδή ματαιώθηκαν οι λογισμοί τους. «Εταράχθησαν»: Όλα τα έθνη, βλέποντας το θράσος των Ιουδαίων, κυριεύθηκαν από φόβο. «Και εφοβήθη»: Θαυμάζοντας τη μακροθυμία του Θεού, για τα όσα μακροθύμησε απέναντι στους Ιουδαίους, οι οποίοι αποτόλμησαν τέτοια πράγματα εναντίον του Χριστού.

«Και ανήγγειλαν»: Κατανόησαν δηλαδή τη δύναμη του Θεού <Χριστού>. «Θα ευφρανθεί»: Διότι ευφραίνονται οι άγιοι (δίκαιοι), βλέποντας τον Κύριο, με την ελπίδα των ανταμοιβών. «Και θα επαινεθούν»: Λαμβάνοντας τότε τον έπαινο από τον Θεό.

Ψαλμός 63. Εις το τέλος· Ψαλμός του Δαβίδ. «Εισάκουσε, Θεέ, τη φωνή μου όταν προσεύχομαι σε εσένα· από τον φόβο του εχθρού λύτρωσε την ψυχή μου· σκέπασέ με από τη συνωμοσία των πονηρών». Αυτά τα λόγια ταιριάζουν και στον Δαβίδ και σε όλους εμάς, αλλά αναφέρονται και στη διαμάχη μεταξύ της Εκκλησίας του Θεού και των άθεων τυράννων, προς τους οποίους οι Μάρτυρες του Χριστού έλεγαν ότι «ως βέλη νηπίων λογαριάζουμε τις πληγές μας». Εξασθένησαν δε οι γλώσσες των τυράννων, καθώς δεν μπορούσαν να αντιπαλέψουν τους θεόφθογγους λόγους της Εκκλησίας. «Ταράχθηκαν όλοι όσοι έβλεπαν» την ωμότητά τους, «και φοβήθηκε κάθε» συνετός «άνθρωπος». «Και ανήγγειλαν τα έργα του Θεού και κατανόησαν τις πράξεις του. Θα ευφρανθεί ο δίκαιος εν Κυρίω και θα ελπίσει σε Αυτόν, και θα επαινεθούν όλοι οι ευθείς στην καρδιά». Διότι, όσο κακό είναι η δολιότητα, τόσο καλύτερο είναι η ευθύτητα, «επειδή η ευθύτητα», λέει, «σε αγάπησε».