Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 65:1

Εις το τέλος· ωδή ψαλμού αναστάσεως. ΞΕ'. Υπόθεση. Μέσω του παρόντος ψαλμού φανερώνει την κλήση των εθνών και ευαγγελίζεται την ανάσταση που πρόκειται να συμβεί στις ψυχές τους, σύμφωνα με το ρητό: «Ο ανιστών από γης πτωχόν». Ακόμη, εισάγει και το πρόσωπο των αποστόλων, οι οποίοι διδάσκουν όσα υπέφεραν για χάρη του ευαγγελικού κηρύγματος, και πώς όλες αυτές οι θλίψεις τους οδήγησαν σε αιώνια ευφροσύνη. Επιπλέον, υποδηλώνεται και η απόρριψη του ιουδαϊκού λαού.

Αλαλάξτε στον Θεό όλη η γη, ψάλτε στο όνομά Του. Ο αλαλαγμός είναι ένας επινίκιος ύμνος, που ψάλλεται πάνω στους ηττημένους εχθρούς. Εφόσον, λοιπόν, εξολοθρεύτηκαν οι άρχοντες αυτού του αιώνα, δηλαδή προφανώς με την παρουσία του Χριστού, προτρέπονται όλα τα έθνη να αναπέμψουν επινίκιους ύμνους. Πείτε στον Θεό: Πόσο φοβερά είναι τα έργα Σου. Και ποια έργα εννοεί, αν όχι τις θεοσημείες και την εκδίωξη των πληθών των ακάθαρτων δαιμόνων; Λόγω του πλήθους της δυνάμεώς Σου, οι εχθροί Σου θα φανούν ψεύτες απέναντί Σου. Εδώ κατηγορεί την πώρωση των Ιουδαίων, καθώς ούτε το υπερβολικό πλήθος των θαυμάτων δεν τους παρακίνησε ώστε να πεισθούν. Όλη η γη ας Σε προσκυνήσει και ας Σου ψάλει. Επειδή οι Ιουδαίοι, λέει, παρόλο που έβλεπαν να πραγματοποιούνται αμέτρητα σημεία, φάνηκαν ψεύτες απέναντί Σου. Αλλά, αντί για εκείνους, θα Σε προσκυνήσει όλο το πλήθος των εθνών.

Και οι ψυχές, συντρέχοντας με τους αγγέλους, και οι πατριάρχες ανέβαιναν, και τα πάντα από παντού αντηχούσαν με ευφροσύνη και ψαλμούς, για τη νίκη που επιτεύχθηκε κατά του θανάτου. Και όπως ακριβώς στην περίπτωση του Δαβίδ, όταν έπεσε ο Γολιάθ, οι γυναίκες χορεύοντας με τύμπανα τον προϋπαντούσαν και έλεγαν: «Ο Δαβίδ επάταξε τις μυριάδες του», κάτι παρόμοιο συνέβη και με τον θάνατο του Σωτήρος. Διότι, όταν Αυτός αναστήθηκε, όλοι τον προϋπαντούσαν με χορούς, με ωδές και τύμπανα, λέγοντας μεταξύ τους: «Ελάτε να αγαλλιαστούμε στον Κύριο, ας αλαλάξουμε προς τον Θεό του Ιακώβ.» Άλλοι δε χόρευαν, λέγοντας: «Ανέβηκε στα ύψη, αιχμαλώτισε την αιχμαλωσία, έδωσε δώρα στους ανθρώπους.» Ήδη δε κάποιοι προσκαλούσαν τους πάντες στο θέαμα, λέγοντας: «Αλαλάξτε στον Θεό, όλη η γη, ψάλτε στο όνομά Του»· και πάλι, «Ελάτε και δείτε τα έργα του Κυρίου· είναι φοβερός στις βουλές του υπεράνω των υιών των ανθρώπων, καταργώντας τους πολέμους έως τα πέρατα της γης.» Διότι δεν υπάρχει πλέον έχθρα και πόλεμος, αλλά τα πάντα ειρηνεύουν, καθώς ο εχθρός κείτεται νεκρός, και εκείνος που άλλοτε τυραννούσε είναι δεμένος χέρια και πόδια. Άλλοι πάλι, γνωρίζοντας τη θρασύτητα του διαβόλου και τα μεγάλα στρατεύματά του, και βλέποντάς τον τώρα νεκρό, έλεγαν γεμάτοι θαυμασμό: «Πώς έπεσε από τον ουρανό ο εωσφόρος, που ανέτειλε το πρωί;» Και, «Πώς συνετρίβη και θρυμματίστηκε η σφύρα όλης της γης;»

Κοινοί βεβαίως είναι συνολικά στο βιβλίο αυτό: μόνο «Ψαλμοί», δʹ, εʹ, ϛʹ, ηʹ, θʹ, ιʹ, ιαʹ, ιβʹ, ιγʹ, ιδʹ, ιηʹ, ιθʹ, κʹ, καʹ, κθʹ, λʹ, λθʹ, μʹ, νʹ, ξʹ, ξαʹ, ξγʹ, ξδʹ, ξεʹ, ξϛʹ, ξζʹ, οβʹ, οηʹ, παʹ, ρηʹ, ρληʹ, ρλθʹ· «Ψαλμός ωδή», δʹ, ξδʹ· «Ψαλμοί ωδής», κθʹ, μζʹ, ξζʹ, πϛʹ, πζʹ· μόνο «Ωδή», ληʹ, οϛʹ, ϟεʹ, ριθʹ, ρκʹ, ρκαʹ, ρκβʹ, ρκγʹ, ρκδʹ, ρκεʹ, ρκϛʹ, ρκζʹ, ρκηʹ, ρκθʹ, ρλʹ, ρλαʹ, ρλβʹ, ρλγʹ· «Ωδή Ψαλμού», ξεʹ, πβʹ, ρζʹ· «Λόγοι ωδής», ιζʹ· «Αίνος ωδής», ϟʹ, ϟβʹ, ϟδʹ· «Αίνεσις», ρμδʹ· «Εν ύμνοις», ξʹ, οεʹ. «Εν ύμνοις συνέσεως», νγʹ, νδʹ· «Εν ύμνοις Ψαλμός», ϛʹ, ξϛʹ· «Συνέσεως», λαʹ, ναʹ, νβʹ, ογʹ, οζʹ, πηʹ, ρʹ, ρμαʹ· «Εις στηλογραφίαν», ιεʹ, νεʹ, νϛʹ, νζʹ, νηʹ, νθʹ· «Προσευχή», ιϛʹ, πεʹ, πθʹ, ραʹ· «Προσευχή του Μωυσή, ανθρώπου του Θεού», πθʹ· «Εις Σαλομώντα», οαʹ· ανώνυμοι, θʹ, ξεʹ, ξϛʹ, ϟαʹ, ϟθʹ, ραʹ· «Αλληλούια», ρδʹ, ρεʹ, ρϛʹ, ριʹ, ριαʹ, ριβʹ, ριγʹ, ριδʹ, ριϛʹ, ριζʹ, ριηʹ, ρλδʹ, ρλεʹ, ρμεʹ, ρμϛʹ, ρμζʹ, ρμηʹ, ρμθʹ, ρνʹ. Απλώς «Τω Δαυίδ», λβʹ, λδʹ, λεʹ, ϟϛʹ, ρβʹ, ργʹ, ρλϛʹ, ρλζʹ.

Ο νεʹ, Όταν τον συνέλαβαν οι αλλόφυλοι στη Γεθ· ο νστʹ, Όταν αυτός διέφευγε από το πρόσωπο του Σαούλ στο σπήλαιο· ο νηʹ, Όταν έστειλε ο Σαούλ και φύλαξε τον οίκο του, για να τον θανατώσει· ο νθʹ, Όταν πυρπόλησε τη Μεσοποταμία της Συρίας, και τη Συρία Σωβάλ, και επέστρεψε ο Ιωάβ, και πάταξε στην κοιλάδα των Αλών δώδεκα χιλιάδες· ο ξβʹ, Όταν αυτός βρισκόταν στην έρημο της Ιδουμαίας· ο ξεʹ, Της Αναστάσεως· ο ξθʹ, Εις ανάμνηση, για να με σώσει ο Κύριος· ο οʹ, Των υιών του Αδάμ [του Ιωναδάβ] των πρώτων που αιχμαλωτίστηκαν· ο οαʹ, Εις τον Σολομώντα· ο οεʹ, Προς τον Ασσύριο· ο πζʹ, Υπέρ Μαελέθ του αποκριθήναι· ο ϟαʹ, Για την ημέρα του Σαββάτου· ο κγʹ, Της μιας των Σαββάτων· ο ϟβʹ, Για την ημέρα του προσαββάτου, όταν κατοικήθηκε η γη· ϟγʹ, Τετράδι Σαββάτων· ο ϟεʹ, Όταν οικοδομείτο ο οίκος πριν από την αιχμαλωσία· ο ϟστʹ, Όταν η γη του αποκαθίστατο· ο ϟθʹ, Προς εξομολόγηση· ο ραʹ, Προσευχή για τον πτωχό, όταν κυριευθεί από ακηδία, και εκχύσει τη δέησή του ενώπιον του Κυρίου· ο ρμαʹ, Προσευχή, όταν αυτός βρισκόταν στο σπήλαιο· ο ρμγʹ, Προς τον Γολιάθ· ο ρναʹ, Αυτός ο ψαλμός είναι ιδιόγραφος του Δαβίδ, και βρίσκεται εκτός της αρίθμησης, όταν μονομάχησε με τον Γολιάθ.»

ΨΑΛΜΟΣ ΞΕ'. <Εις το τέλος, ωδή ψαλμού αναστάσεως.> (A f. 329) Προλέγει δε ταυτόχρονα και την κλήση και τη σωτηρία των εθνών, και ευαγγελίζεται την ανάσταση των ψυχών τους που έχει συντελεστεί· σύμφωνα με το ρητό: «Αυτός που ανυψώνει τον φτωχό από τη γη.» Ακόμη, εισάγεται και το πρόσωπο των αποστόλων, οι οποίοι διδάσκουν όσα υπέφεραν υπέρ του ευαγγελικού κηρύγματος, και πώς οι θλίψεις τους οδήγησαν στις αιώνιες ευφροσύνες. Επίσης, επισημαίνεται και η αποβολή του ιουδαϊκού λαού. <Πείτε στον Θεό: Πόσο φοβερά είναι τα έργα σου!> (A f. 329 b, C f. 135, D f. 162 b, E f. 120 b, F f. 96, G f. 37 b. Κυρίλλου και Αθανασίου.) Και έτσι μεν έχουν τα πράγματα ως προς την ιστορική ερμηνεία· ως προς την πνευματική εκδοχή, τα έργα του Χριστού, δηλαδή τα θεία σημεία, είναι εξαιρετικά φοβερά, καθώς και η εξάλειψη των πληθών των ακαθάρτων δαιμόνων· πλήθος δε και περίσσεια δύναμης αποτελεί η ανάστασή Του, η οποία καταστρέφει το κράτος του θανάτου και ανακαινίζει ολόκληρη την ανθρώπινη φύση προς την αφθαρσία. Αλλά τα πλήθη των Ιουδαίων, αν και έγιναν θεατές των μεγάλων θαυμάτων του Χριστού, ενώ θα έπρεπε να θαυμάζουν τον θαυματουργό, αυτοί αντίθετα δυσφημώντας έλεγαν: «Αυτός δεν εκβάλλει τα δαιμόνια, παρά μόνο με τη δύναμη του Βεελζεβούλ, του άρχοντα των δαιμονίων.» Και λίγο παρακάτω. Τους επιπλήττει λοιπόν ο μακάριος Ψαλμωδός λέγοντας: «Πείτε στον Θεό: Φοβερά είναι τα έργα σου.»

ΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΩΔΗ ΨΑΛΜΟΥ. ΞΕ΄. «Αλαλάξτε στον Θεό όλη η γη, ψάλτε στο όνομά του, δώστε δόξα στην αίνεσή του.» Ευαγγελικός είναι και ο παρών ψαλμός, καθώς περιέχει την κλήση των εθνών. Επρόκειτο δηλαδή να εκπληρωθεί όχι κατά τους χρόνους που ψαλλόταν, αλλά στη συντέλεια των αιώνων. Γι' αυτό παραπέμπει την προφητεία αυτών που δηλώνονται στο τέλος. Είναι δε και πάλι ωδή ψαλμού· ή σε σχέση με τον προηγούμενο, όπως είχε επιγραφεί, «Ψαλμός ωδής». Διότι το Άγιο Πνεύμα έψαλλε και υμνούσε με πολλή χαρά, μέσω της προφητικής ψυχής που το είχε υποδεχθεί, για τα αγαθά που θεσπίζονταν μέσω αυτού, για τα οποία και παραγγέλλει σε όλα τα έθνη που επρόκειτο να δεχθούν τη σωτήρια χάρη, να πράξουν ορισμένα πράγματα, τα οποία είναι αναγκαίο να επιτελούμε εμείς, προς τους οποίους αυτά είχαν προαναγγελθεί. Προστάζει λοιπόν όλη τη γη, δηλαδή όλους όσοι κατοικούν στο στοιχείο της γης, να μην υποτάσσουν τον εαυτό τους στα παραγγέλματα του Μωυσή και στον βαρύ ζυγό του νόμου· αλλά να πράττουν μόνο αυτά που προστάζονται μέσω των προκείμενων λόγων. Και πρώτον μεν να αλαλάζουν προς τον Θεό, δεύτερον να ψάλλουν στο όνομά Του, τρίτον να αποδίδουν δόξα στην αίνεσή Του, τέταρτον να λένε στον Θεό: «Πόσο φοβερά είναι τα έργα σου!» και: «Στο πλήθος της δυνάμεώς σου θα σου πουν ψέματα οι εχθροί σου».

Το πρώτο, λοιπόν, ας το επιτελέσουμε διά της επιστήμης και της αληθινής γνώσης, αλαλάζοντας προς τον Θεό, κατά το παράδειγμα των στρατιωτών που φωνάζουν και αλαλάζουν στους πολέμους, οι οποίοι με τη δύναμη της φωνής τους καθιστούν τους εαυτούς τους τρομακτικούς και φοβερούς στους εχθρούς. Επειδή, λοιπόν, ο Σωτήρας μας, καταδιώκοντας και πολεμώντας τους δικούς μας εχθρούς, οι οποίοι παλαιότερα είχαν αιχμαλωτίσει την ψυχή μας στην πολύθεη πλάνη, εξοπλίζει εναντίον τους και όλους εμάς τους στρατιώτες Του, ευλόγως προτρεπόμαστε να αλαλάζουμε προς τον Θεό μέσω των προσευχών· και με αλάλητους στεναγμούς να συμπράττουμε στη νίκη του Βασιλιά μας. Και ο αλαλαγμός αυτός γίνεται διά των προσευχών, γίνεται και διά της θεολογίας, γίνεται και διά της υγιούς και σαφούς γνώσης, γίνεται και διά της πνευματικής ιερουργίας, την οποία επιτελούμε στις ευχαριστίες σύμφωνα με τα μυστήρια της Καινής Διαθήκης σε ολόκληρη την οικουμένη, όταν, τελώντας την ανάμνηση της θυσίας του Αμνού του Θεού, εκπληρώνουμε την προφητεία που λέει: «Εκύκλωσα και θυσίασα στη σκηνή του θυσία αινέσεως και αλαλαγμού». Γι' αυτό και ένα άλλο λόγιο μακαρίζει τον λαό που γνωρίζει καλά αυτά τα πράγματα, λέγοντας: «Μακάριος ο λαός που γνωρίζει τον αλαλαγμό». Αυτό ακριβώς το πρώτο, λοιπόν, παραγγέλλει ως αναγκαίο το προφητικό Πνεύμα σε όλους τους ανθρώπους να πράττουν, λέγοντας: «Αλαλάξατε στον Θεό, όλη η γη».

Ίσως όμως το τίνος είναι τα λόγια, κανένας από τους δύο δεν το αναφέρει στην επιγραφή, εξαιτίας της σαφήνειας των προσώπων που έχουν εισαχθεί προφητικά σε αυτούς. Οι κήρυκες δηλαδή των εθνών, δηλαδή οι απόστολοι του Σωτήρος μας, έχουν συμπεριληφθεί και στους δύο. Αμέσως λοιπόν και μέσω των προκειμένων λόγων αναβοούν ξεκάθαρα στη γη και σε όλα τα έθνη το σωτήριο έργο του Θεού, προσευχόμενοι να γίνει γνωστή η οδός Του· έπειτα στη συνέχεια: «Ας σε δοξολογήσουν οι λαοί, Θεέ, ας σε δοξολογήσουν όλοι οι λαοί. Ας ευφρανθούν και ας αγαλλιάσουν τα έθνη.» Και πάλι επαναλαμβάνουν τον λόγο προς επιβεβαίωση των όσων προφητεύονται. Ο αποστολικός χορός, λοιπόν, ο οποίος είχε πει προηγουμένως: «Αλαλάξτε στον Θεό, όλη η γη·» και πάλι: «Όλη η γη ας προσκυνήσει·» και πάλι: «Ευλογείτε, έθνη, τον Θεό μας·» παρομοίως και στο κείμενο που έχουμε ενώπιόν μας, βλέποντας ότι χρειάζεται πολλή συνεργία του Θεού για την επιτυχία του ευαγγελικού κηρύγματος, σαν να ενισχύει τον εαυτό του μέσω προσευχής, λέει: «Ο Θεός ας μας οικτιρήσει και ας μας ευλογήσει, ας επιφάνει το πρόσωπό Του σε εμάς, και ας μας ελεήσει.»

ΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΤΩ ΔΑΥΙΔ, ΨΑΛΜΟΣ ΩΔΗΣ 67ος. «Ας αναστηθεί ο Θεός, και ας διασκορπιστούν οι εχθροί του, και ας φύγουν από το πρόσωπό του όσοι τον μισούν». Οι τρεις συνεχόμενοι ψαλμοί που προηγούνται του προκειμένου προανήγγειλαν την κλήση των εθνών· από αυτούς ο μεν 64ος είχε επιγραφεί «Ψαλμός ωδής, τω Δαυίδ», ο επόμενος «Ωδή ψαλμού», και ο τρίτος «Εν ύμνοις, ψαλμός ωδής». Εύλογα, επομένως, και ο προκείμενος, εφόσον είναι και αυτός ευαγγελικός και περιέχει προφητεία όχι μόνο για την κλήση των εθνών, αλλά και για τον ίδιο τον Σωτήρα, επιγράφεται «Εις το τέλος, τω Δαυίδ» και «Ψαλμός ωδής», όπως ακριβώς και οι προηγούμενοι. Διότι έπρεπε οι λόγοι που επαγγέλλονται τα αγαθά να μην ονομάζονται μόνο ψαλμοί, αλλά συγχρόνως και ταυτόχρονα να ονομάζονται ψαλμοί ωδών και ωδές ψαλμών και να παραπέμπουν «εις το τέλος»· καθώς όσα προφητεύονταν σε αυτούς επρόκειτο να εκπληρωθούν πολλά χρόνια αργότερα, κατά τη συντέλεια του αιώνος. Έχει διατυπωθεί δε και αυτός από το προφητικό Πνεύμα εκ προσώπου των αποστόλων. Όπως, λοιπόν, μέσω των προηγούμενων προσεύχονταν για τον εαυτό τους, επικαλούμενοι τον Θεό ως συνεργό στο ευαγγελικό κήρυγμα, με τον ίδιο τρόπο και στα προκείμενα οι ίδιοι, προχωρώντας, λένε: «Ευλογητός ο Κύριος ημέρα με την ημέρα· θα μας κατευοδώσει ο Θεός των σωτηρίων μας»· και πάλι: «Πρόσταξε, Θεέ, τη δύναμή σου· δυνάμωσε, Θεέ, αυτό που κατεργάστηκες για εμάς».

Επειδή, λοιπόν, παρουσιάζει την ανυπακοή και την απείθειά τους, μεταβάλλει εύλογα τον λόγο, και το Άγιο Πνεύμα ευαγγελίζεται την κλήση των εθνών, προσφωνώντας όλους τους ανθρώπους και λέγοντας: Αγαλλιάσθε για τον Θεό, τον βοηθό μας. Τα λέγει δε αυτά εκ προσώπου του προφητικού χορού. Διότι, όπως στον όγδοο ψαλμό έλεγε: Κύριε, ο Κύριός μας, καθώς εκείνοι που τα έλεγαν αυτά οικειοποιούνταν τον Θεό, επειδή ο Θεός υπήρξε πρώτα δικός τους· έτσι και εδώ οι ίδιοι, προσκαλώντας τους αποξενωμένους και αλλότριους, λένε: Εσείς, εγκαταλείποντας τους κατά πλάνη θεωρούμενους από εσάς ως θεούς, ελάτε σπεύδοντας προς τον δικό μας Θεό, και σε αυτόν να αγαλλιάζετε, ο οποίος υπήρξε πάντοτε βοηθός σε εμάς που είμαστε αφιερωμένοι σε αυτόν. Το ποιος δε ήταν αυτός, το παρουσιάζουν στη συνέχεια λέγοντας: Αλαλάξτε για τον Θεό του Ιακώβ· διότι, προσερχόμενοι στον Θεό που παλαιότερα φανερώθηκε στον προπάτορά μας, αλαλάξτε, σύμφωνα με αυτό που έχει ειπωθεί και στον εξηκοστό πέμπτο ψαλμό: Αλαλάξτε για τον Θεό, όλη η γη.

Εις το τέλος· ωδή ψαλμού αναστάσεως. Δηλαδή, η ωδή αυτού του ψαλμού προφήτευσε περί της αναστάσεως του Χριστού. Αλαλάξτε. Δηλαδή, υμνήστε με μεγάλη φωνή όλοι οι κατοικούντες τη γη· διότι ανέστη ο Κύριος, καταργώντας τον θάνατο. Δοξάστε, λοιπόν, με ψαλμούς και ύμνους αυτόν που σας (μας) έσωσε. Δώστε δόξα. Δηλαδή, δοξάστε αυτόν που ένωσε τον άνθρωπο με τη θεότητα. Πείτε στον Θεό. Ευχαριστώντας, μεγαλύνετε τα έργα του Θεού, διά των οποίων σώθηκε ο άνθρωπος. Εν τω πλήθει. Διότι κατά την ανάσταση του Κυρίου εκ νεκρών, οι Ιουδαίοι θεώρησαν ψεύδος (νομίζοντας ότι είναι) την ανάσταση, αρνούμενοι από απιστία τη δύναμη του Χριστού. Πάσα η γη. Όλοι οι άνθρωποι· διότι ο άνθρωπος είναι νοητή γη. Με ψαλμούς και ύμνους θα προσκυνήσουν αυτόν που ανέστη εκ νεκρών και έσωσε τον άνθρωπο. Ας ψάλουν. Δηλαδή, δοξάζετε ακατάπαυστα.

Με ένα νεύμα της βουλήσεώς του δημιουργεί όσα θέλει εκ του μηδενός, όντας ο μόνος αΐδιος, ο μόνος άναρχος, ο μόνος απλός στην ουσία και τη βούληση. ΤΙΤΛΟΣ Γʹ. — Περί της δοξολογίας του Θεού· και ότι πρέπει να δοξάζουμε και να αγιάζουμε τον Θεό, και ότι όσους τον δοξάζουν, τους δοξάζει ο Θεός. «Είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Επειδή δεν πιστέψατε ώστε να με αγιάσετε, για τον λόγο αυτόν εσείς δεν θα εισαγάγετε τον λαό αυτόν στη γη την οποία τους έδωσα.» «Εκείνους που με δοξάζουν θα τους δοξάσω, και εκείνος που με περιφρονεί θα ατιμαστεί.» «Θα σε δοξολογήσω, Κύριε, με όλη μου την καρδιά.» «Υμνώντας θα επικαλεστώ τον Κύριο, και θα σωθώ από τους εχθρούς μου.» «Όσοι φοβάστε τον Κύριο, αινέστε τον», και τα λοιπά. «Θα ευλογώ τον Κύριο σε κάθε καιρό, διαπαντός η αίνεσή του θα βρίσκεται στο στόμα μου.» «Ψάλτε στον Θεό μας, ψάλτε· ψάλτε στον βασιλιά μας, ψάλτε.» «Πρόσφερε στον Θεό θυσία αινέσεως, και απόδωσε στον Ύψιστο τις ευχές σου. Η θυσία της αινέσεως θα με δοξάσει, και εκεί βρίσκεται η οδός.» «Αλαλάξτε στον Θεό, όλη η γη· ψάλτε στο όνομά του.» «Ας σε δοξολογήσουν οι λαοί, Θεέ· ας σε δοξολογήσουν όλοι οι λαοί.» «Στις εκκλησίες ευλογείτε τον Κύριο τον Θεό, όσοι προέρχεστε από τις πηγές του Ισραήλ. Τα βασίλεια της γης, ψάλτε στον Θεό, ψάλτε στον Κύριο.» «Θυμήθηκα τον Θεό, και ευφράνθηκα, και στοχάστηκα.» «Τα ελέη σου, Κύριε, αιώνια θα υμνώ· σε γενεά και γενεά.» «Αγαθό είναι να δοξολογεί κανείς τον Κύριο, και να ψάλλει στο όνομά σου.» «

Ψαλμός ξε'. Εις το τέλος· ωδή ψαλμού· αναστάσεως. «Αλαλάξτε στον Κύριο όλη η γη», η οποία προηγουμένως βρισκόταν σε άγνοια και λάτρευε την κτίση. «Πείτε στον Θεό» και Πατέρα: «πόσο φοβερά είναι τα έργα σου», διότι δεν λυπήθηκες τον αγαπητό σου Υιό προκειμένου να σώσεις το πλάσμα σου. Και στο πλήθος της δυνάμεώς σου, δηλαδή του Υιού σου, «σου είπαν ψέματα οι εχθροί σου» λέγοντας ότι δεν έχεις ομοούσιο Υιό ούτε συναΐδιο Πνεύμα.