Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 65:15

Ολοκαυτώματα γεμάτα μυελό θα σου προσφέρω. Όσα διέταξες να σου προσφέρουν, θα τα θυσιάσω προθύμως. Ονομάζει δε «μεμυαλωμένα» τα καλοθρεμμένα και παχιά· διότι έτσι πρόσταξε και ο νόμος να προσφέρονται, δηλαδή άμωμα και άρτια. Καταράται δε και ο προφήτης Μαλαχίας εκείνους οι οποίοι, ενώ διαθέτουν τέτοια, προσφέρουν ανάπηρα.

Αυτή άλλωστε υπήρξε και για τον Κάιν η αρχή εκείνων των κακών. Διδασκόμαστε δε και εμείς να τιμούμε το θείο με τα πολυτιμότερα από όσα διαθέτουμε. «Θα σου προσφέρω θυσία βόδια μαζί με τράγους». Όλα όμως, όπως είπα, είναι πνευματικά, και τα ολοκαυτώματα και τα βόδια και οι τράγοι, τα οποία υπόσχεται να προσφέρει.

Διότι πρέπει εμείς σε αυτά να φαινόμαστε γενναίοι, «Γνωρίζοντας ότι η δοκιμασία της πίστεώς μας κατεργάζεται υπομονή. Αλλά η υπομονή, λέει, ας έχει έργο τέλειο, για να είστε τέλειοι και ολοκληρωμένοι, χωρίς να υστερείτε σε τίποτα.» Και λίγο παρακάτω. Επομένως, εκείνοι που διεξήγαγαν γενναία τους αγώνες υπέρ της ευσέβειας, και έχουν συνηθίσει να διακρίνονται μέσα από πειρασμούς, και έπειτα έχουν νικήσει, και έχουν φτάσει στο τέλος της ελπίδας, λένε: «Περάσαμε μέσα από πυρ και ύδωρ, και μας έβγαλες σε τόπο αναψυχής.» (E f. 122) Πύρωση δε, όπως είπα, ονομάζει τη θλίψη μέσα στους αγώνες· και με τα ύδατα πάλι παρομοιάζει τις κακοβουλίες των διωκτών, δηλαδή τις ακάθεκτες ορμές και τις αφόρητες επιθέσεις· διότι αφόρητη είναι η επίθεση των ποτάμιων υδάτων. <Έθεσες θλίψεις επί των νώτων μας.> (K f. 118 b) Διότι πού διακρίνεται η επιδεξιότητα εκείνου που γνωρίζει να παλεύει, παρά φανερά όταν προβάλλονται αγώνες και υπόσχονται στεφάνια; Και πού φαίνεται ο στρατιώτης; Άραγε όχι όταν οι περιστάσεις τον καλούν σε μάχη; Επομένως, και τον γενναίο εραστή της ευσέβειας τον δοκιμάζουν οι κόποι, τον λαμπρύνουν οι πειρασμοί. Διότι ο Θεός τον εισήγαγε στην παγίδα, όχι διότι προετοίμασε τον πειρασμό, αλλά μάλλον παραχωρώντας το να δοκιμαστεί, ώστε να φανούν γνήσιοι, για να λάβουν τον αμάραντο στέφανο. <Ολοκαυτώματα γεμάτα μυελό θα σου προσφέρω, κ.τ.λ.> (A f. 331 b. Κυρίλλου, Αθανασίου, Βασιλείου.)

Προσευχήθηκαν να αγωνιστούν, και έδωσαν αυτήν την υπόσχεση, το να αθλήσουν μέχρι θανάτου υπέρ της ευσέβειας. Έχοντας, λοιπόν, κατορθώσει αυτά που έταξαν, λέγουν: «Θα σου εκπληρώσω τις ευχές μου, τις οποίες πρόφεραν τα χείλη μου και τις οποίες μίλησε το στόμα μου μέσα στη θλίψη μου.» Διότι, κατά τη διάρκεια αυτών ακριβώς των θλίψεων, για τις οποίες έλεγαν προηγουμένως: «Έθεσες θλίψεις στις πλάτες μας», επιδεικνύοντας τέλεια και ολοκληρωμένη την αγάπη προς τον Θεό, έκαναν τάματα και έδιναν υποσχέσεις ότι θα παραμείνουν σταθεροί μέχρι θανάτου, λέγοντας σχεδόν τα ίδια με τον Παύλο: «Ποιος θα μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού; Μήπως η θλίψη, ή η στενοχώρια, ή ο διωγμός, ή η πείνα, ή η γυμνότητα, ή ο κίνδυνος;» και: «Διότι είμαι πεπεισμένος, ότι ούτε θάνατος, ούτε ζωή, ούτε τα παρόντα, ούτε τα μέλλοντα, θα μπορέσουν να μας χωρίσουν από την αγάπη του Θεού, η οποία υπάρχει στον Χριστό Ιησού.» Αυτές λοιπόν τις υποσχέσεις λέγει ότι εκπλήρωσαν στον Θεό, τις οποίες πρόφεραν τα χείλη τους, και τις οποίες μίλησε το στόμα τους μέσα στη θλίψη τους. Και τέτοιου είδους ήταν «τα ολοκαυτώματά» τους, αληθινά «μεμυαλωμένα».

Οι ψυχές τους, λοιπόν, φέροντας το πλούσιο και δυνατό στοιχείο της πίστεως, θα μπορούσαν να πουν αυτό που έχει λεχθεί αλλού: «Σαν από πάχος και πιότητα ας χορτάσει η ψυχή μου, και με χείλη αγαλλιάσεως θα αινέσει το στόμα μου.» Έτσι, λοιπόν, «μεμυαλωμένα» ονομάζονται τα καλοθρεμμένα και παχιά και λιπαρά. Τέτοιες τυγχάνουν να είναι οι ψυχές των αθλητών του Θεού, «μεμυαλωμένες» από τις θείες και λογικές τροφές, και χωρίς να έχουν τίποτα το χαμερπές ούτε ασθενές· γι' αυτό λένε: «Ολοκαυτώματα μεμυαλωμένα θα σου προσφέρω μαζί με θυμίαμα.» Και θα κατανοήσεις το θυμίαμα από τη φωνή που λέει: «Ας κατευθυνθεί η προσευχή μου σαν θυμίαμα ενώπιόν σου.» Αυτές, λοιπόν, οι ψυχές, αφού καθαρίστηκαν με το πνευματικό πυρ, έγιναν ολοκαυτώματα, ή, δίκην θυσιών, προσέφεραν τα ίδια τους τα ονόματα ως ολοκαυτώματα, σαν να είχαν τελειωθεί διά του πυρός. Και οι προσευχές τους θα ήταν τα θυμιάματα. Επειδή δε υπόσχονται να προσφέρουν κριάρια και βόδια μαζί με τράγους, θα παρατηρήσεις πώς και αυτά έχουν ειπωθεί εκ προσώπου των αποστόλων του Σωτήρος, εννοώντας ως τράγους και βόδια και κριάρια εκείνους που καθοδηγήθηκαν από αυτούς. Διότι αυτοί έγιναν οι πρώτοι μάρτυρες του Θεού· έπειτα κατέστησαν μυριάδες άλλους μιμητές και ζηλωτές τους, τους οποίους προσφέρουν στον Θεό σαν δικά τους γεωργήματα.

Ολοκαυτώματα: Ολοκαυτώματα γεμάτα μυελό είναι εκείνα που πάχυναν με την ελεημοσύνη και την πίστη (την παχύτητα) του πνεύματος <με την πίστη και το βάπτισμα>. Αυτά οφείλει ο άνθρωπος να τα προσφέρει με θυμίαμα, το οποίο είναι η προσευχή (με προσευχή)· με κριάρια δε, δηλαδή με καθαρούς λογισμούς. «Θα σου προσφέρω βόδια»: Βόδια είναι οι εντολές, που είναι συζευγμένες σαν βόδια· και ερίφια ονομάζει τις αρετές, οι οποίες σαν ερίφια βόσκουν στα δόγματα των Γραφών.

«Ανέβασας ανθρώπους» εχθρικούς «πάνω στα κεφάλια μας, περάσαμε μέσα από πυρ και ύδωρ» θλιβόμενοι, και μετά από όλα αυτά τα δεινά «μας έβγαλες σε αναψυχή» ατελεύτητης ζωής· διότι για αυτόν τον σκοπό επέτρεψας να τα υποστούμε αυτά. Έπειτα λέει πάλι προς την Εκκλησία του Θεού: «Θα εισέλθω στον οίκο σου, θα σου αποδώσω τις ευχές μου, τις οποίες πρόφεραν τα χείλη μου, και τις οποίες λάλησε το στόμα μου μέσα στη θλίψη μου» την προερχόμενη από τους τυράννους. «Ολοκαυτώματα γεμάτα μυελό», δηλαδή παχιά, «θα σου προσφέρω μαζί με θυμίαμα και κριών» λογικών, και όχι όπως οι παλαιοί «βόδια μαζί με τράγους. Ελάτε, ακούστε και θα σας διηγηθώ, όλοι όσοι φοβάστε τον Θεό, όσα έκανε στην ψυχή» της ομήγυρής «μου». «Προς αυτόν έκραξα με το στόμα μου και τον ύψωσα με τη γλώσσα μου» λέγοντας: «Αν έβλεπα αδικία» δυσέβειας «μέσα στην καρδιά μου, ας μην με εισακούσει ο Κύριος. Για τον λόγο αυτό με εισάκουσε ο Θεός», επειδή δεν έβλεπε τέτοια αδικία σε εμένα. «Πρόσεξε τη φωνή της δέησής μου», και εγώ θα πω προς αυτόν: «Ευλογητός ο Θεός, ο οποίος δεν απέστρεψε την προσευχή μου και το έλεός του από εμένα», [***], αλλά «και ακόμη προσθέτω» λέγοντας.