Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 67:1

Εις το τέλος, της ωδής του Δαβίδ, Ψαλμός ΞΖ΄. Υπόθεση. Σε αυτόν τον ψαλμό υποδηλώνει την παρουσία του Κυρίου, την καθαίρεση των νοητών εχθρών και την απελευθέρωση από τη νοητή αιχμαλωσία. Ακόμη διδάσκει ότι αυτός είναι εκείνος ο οποίος παλαιά εξήγαγε τους υιούς του Ισραήλ από την Αίγυπτο. Επιπλέον, σε όσους αποδέχθηκαν το κήρυγμα, υπόσχεται τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος. Και μάλιστα προσφέρει παρηγορία στους αποστόλους, υποσχόμενος να τους λυτρώσει από κάθε θλίψη, η οποία προφανώς προκλήθηκε εξαιτίας του κηρύγματος.

ΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΤΩ ΔΑΥΙΔ, ΨΑΛΜΟΣ ΩΔΗΣ 67ος. «Ας αναστηθεί ο Θεός, και ας διασκορπιστούν οι εχθροί του, και ας φύγουν από το πρόσωπό του όσοι τον μισούν». Οι τρεις συνεχόμενοι ψαλμοί που προηγούνται του προκειμένου προανήγγειλαν την κλήση των εθνών· από αυτούς ο μεν 64ος είχε επιγραφεί «Ψαλμός ωδής, τω Δαυίδ», ο επόμενος «Ωδή ψαλμού», και ο τρίτος «Εν ύμνοις, ψαλμός ωδής». Εύλογα, επομένως, και ο προκείμενος, εφόσον είναι και αυτός ευαγγελικός και περιέχει προφητεία όχι μόνο για την κλήση των εθνών, αλλά και για τον ίδιο τον Σωτήρα, επιγράφεται «Εις το τέλος, τω Δαυίδ» και «Ψαλμός ωδής», όπως ακριβώς και οι προηγούμενοι. Διότι έπρεπε οι λόγοι που επαγγέλλονται τα αγαθά να μην ονομάζονται μόνο ψαλμοί, αλλά συγχρόνως και ταυτόχρονα να ονομάζονται ψαλμοί ωδών και ωδές ψαλμών και να παραπέμπουν «εις το τέλος»· καθώς όσα προφητεύονταν σε αυτούς επρόκειτο να εκπληρωθούν πολλά χρόνια αργότερα, κατά τη συντέλεια του αιώνος. Έχει διατυπωθεί δε και αυτός από το προφητικό Πνεύμα εκ προσώπου των αποστόλων. Όπως, λοιπόν, μέσω των προηγούμενων προσεύχονταν για τον εαυτό τους, επικαλούμενοι τον Θεό ως συνεργό στο ευαγγελικό κήρυγμα, με τον ίδιο τρόπο και στα προκείμενα οι ίδιοι, προχωρώντας, λένε: «Ευλογητός ο Κύριος ημέρα με την ημέρα· θα μας κατευοδώσει ο Θεός των σωτηρίων μας»· και πάλι: «Πρόσταξε, Θεέ, τη δύναμή σου· δυνάμωσε, Θεέ, αυτό που κατεργάστηκες για εμάς».

Στο τέλος· ψαλμός ωδής του Δαβίδ. Ο προφήτης ονομάζει τον ύμνο ωδή, την οποία στο τέλος οι πιστοί επρόκειτο να ψάλλουν στον Χριστό, ο οποίος αναστήθηκε εκ νεκρών και έσωσε τον άνθρωπο. «Ας αναστηθεί»: Όταν ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών, σε όλο το πρόσωπο της γης σκορπίστηκαν οι Ιουδαίοι, οι εχθροί του Χριστού, καθώς διασκορπίστηκαν από το Πνεύμα. «Και ας φύγουν»: Οι Ιουδαίοι που πρωτύτερα μισούσαν τον Χριστό, τώρα τον αποφεύγουν, ως φοβερό μέσα στη δόξα του. «Όπως εκλείπει ο καπνός»: Διότι σαν τον καπνό εξέλιπαν οι Ιουδαίοι και από τον τόπο και από τη χώρα και από τον νόμο. «Όπως λιώνει»: Διότι όπως το κερί λιώνει μπροστά στη φωτιά, έτσι και οι Ιουδαίοι δεν υπέμειναν την οργή του Χριστού [και Θεού], αλλά έλιωσαν σαν κερί. «Και οι δίκαιοι»: Οι απόστολοι, οι αληθινά δίκαιοι, αυτοί ευφράνθηκαν και ευφραίνονται για την ανάσταση του Κυρίου, για την οποία πρωτύτερα πενθούσαν. «Ας αγαλλιάσουν»: [Οι απόστολοι·] διότι γέμισαν από πολλή αγαλλίαση (απόλαυση και όλοι οι άγιοι), όταν είδαν τον Κύριο να έχει αναστηθεί εκ νεκρών. «Ας τερφθούν»: Διότι ευφράνθηκαν με τέρψη οι ψυχές των αγίων, αφού συναναστήθηκαν με τον Χριστό από τους νεκρούς. «Ψάλατε στον Θεό»: Όλοι οι πιστοί δοξάζοντας και υμνώντας για τα θαυμάσια που είδαν.