Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 67:15

«Όταν ο Επουράνιος διαχωρίζει βασιλείς επ' αυτής». Με τη λέξη βασιλείς εννοεί τους αποστόλους που ανέλαβαν την εξουσία της κληρονομίας του. Το «χιονωθήσονται» τίθεται αντί του «θα αποκαθαρθούν». Το δε «εν Σελμών» ερμηνεύεται «σε ανταπόδοση». Λέγει, λοιπόν, ότι αυτοί που υποδέχθηκαν τους αγίους αποστόλους θα λάβουν από τον Επουράνιο Βασιλέα τις ανταποδόσεις, δηλαδή τις αμοιβές για την υποδοχή τους, τον καθαρισμό των αμαρτιών τους.

Ανωνύμου. Ονομάζει φτερούγες περιστεριού τη χάρη του Πνεύματος· διότι με μορφή περιστεριού κατήλθε στα ρείθρα του Ιορδάνη. Από αυτήν, τα πιο απλά και λευκά προσφέρονται στους πιο απλούς, ενώ στους τελειότερους τα πιο βαθιά. Διότι λέει: Τα μυστήριά μου ανήκουν σε μένα και στους δικούς μου. Και στους μεν ατελείς δίνει να πιουν γάλα, ενώ στους άλλους προσφέρει τη στερεά τροφή. Κλήρους ονομάζει τις δύο Διαθήκες. Εάν λοιπόν, λέει, προσεγγίσετε καθεμία από τις διδασκαλίες, θα δείτε την ποικιλόμορφη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ωστόσο, δεν πρόσταξε απλώς να προσεγγίσουν, αλλά και να παραμείνουν προσηλωμένοι συνεχώς. Διότι αυτός που κοιμάται είναι ακίνητος.] <Θα γίνουν λευκοί σαν το χιόνι στο Σελμών.> (A f. 339, E f. 127, H f. 144 b) Οι απόστολοι προφανώς θα λαμπρυνθούν· αυτοί λοιπόν έγιναν λευκοί σαν το χιόνι στο Σελμών. Η λέξη Σελμών είναι εβραϊκή, και ερμηνεύεται ως ανταπόδοση. Και αυτοί λοιπόν που ξεχώρισαν θα γίνουν λευκοί σαν το χιόνι ως ανταπόδοση, δηλαδή θα γίνουν λαμπροί, λαμβάνοντας τη λαμπρότητα ως μισθό για την ειλικρινή τους αφοσίωση στον Χριστό.

Προλέγει, λοιπόν, την ημέρα της Πεντηκοστής, κατά την οποία οι απόστολοι δέχθηκαν το Πνεύμα στη Σελμών, δηλαδή στην Ιερουσαλήμ, και λαμπρύνθηκαν, στους οποίους μοίρασε τη βασιλεία της οικουμένης, και διέταξε τον μεν να προΐσταται αυτών των εθνών, τον δε εκείνων. [<Όρος του Θεού, όρος εύφορο.> Και εύφορο όρος λέει ότι είναι, αλλά βεβαίως και τετυρωμένο (συμπαγές)· εύφορο μεν, επειδή είναι πολύυδρο και επιπλέον ολάνθιστο, και για τον λόγο αυτό μπορεί να τρέφει πολλά κοπάδια προβάτων. Διότι πάρα πολλά είναι στις Εκκλησίες του Σωτήρος τα θρέμματα που εντρυφούν στα λόγια της θεόπνευστης Γραφής, και πίνουν τον θείο και ουράνιο λόγο. Διότι μέσα σε αυτές βρίσκεται ο Χριστός, ο οποίος λέει: «Εάν κάποιος διψά, ας έλθει σε μένα και ας πιει.» Εύφορο, λοιπόν, όρος, ως νοητώς πολύυδρο και ολάνθιστο· είναι όμως και τετυρωμένο, δηλαδή σταθερό και συμπαγές. Διότι τίποτα το χαλαρό ή υδαρές δεν υπάρχει στην Εκκλησία, αλλά τα πάντα είναι συγκροτημένα προς την ευσέβεια.] <Το άρμα του Θεού είναι μυριοπλάσιο.> (A f. 340, E f. 127 b) Άρμα του Θεού ονομάζει τις ουράνιες και νοητές δυνάμεις, επί των οποίων επιβαίνει ο Θεός.

Επομένως, σε αυτούς που ασκούνται στους ιερούς λόγους, η προσφώνηση αυτή υπόσχεται προτρεπτικά την ωφέλεια που προέρχεται από τους θείους λόγους. Διότι και η διατύπωση των ιερών αναγνωσμάτων έχει καθαριστεί σαν το πυρωμένο ασήμι, σύμφωνα με τον λόγο που λέει: «Τα λόγια του Κυρίου είναι δοκιμασμένα στη φωτιά»· και πάλι: «Τα λόγια του Κυρίου είναι λόγια αγνά, ασήμι πυρωμένο, δοκιμασμένο στο χώμα της γης, καθαρισμένο επτά φορές». Επίσης, το πνευματικό νόημα, που είναι εξαίρετο και πολυτίμητο, παριστάνεται με το να λέγεται: «στη λάμψη του χρυσού». «Όταν ο Ουράνιος διασκορπίζει βασιλιάδες πάνω της, θα γίνουν λευκοί σαν το χιόνι στη Σελμών». Αντί του «Όταν ο Επουράνιος διασκορπίζει» και τα εξής, ο Σύμμαχος το ερμήνευσε με αυτόν τον τρόπο: «Όταν ο Ικανός τη μοίραζε για να βασιλεύσει σε αυτήν, ήταν σαν χιονισμένη. Η Σελμών, όρος του Θεού, όρος εύφορο, όρος υψηλότατο, όρος εύφορο· γιατί αναζητούνται με τόση σπουδή τα υψηλά όρη; Αυτό είναι το όρος που πόθησε ο Θεός για να κατοικήσει σε αυτό, και ο Κύριος θα κατασκηνώσει εκεί για πάντα».

Διδάσκει δε ο λόγος ότι, κατά τον καιρό όπου ο Επουράνιος, δηλαδή ο Θεός όσων κατοικούν στους ουρανούς, διαμοίραζε την προαναφερθείσα περιστερά στους βασιλείς της γης, δηλαδή σε αυτούς που είναι μέτοχοι της βασιλείας του επί της γης (και αυτοί ήταν οι προφήτες, άνδρες δίκαιοι και θεοφιλείς, καθώς και οι μαθητές και απόστολοι του Σωτήρα μας, στους οποίους ο επουράνιος Θεός διαμοίραζε το Άγιο Πνεύμα), όσοι αξιώνονταν των χαρισμάτων του θείου Πνεύματος έλαμπαν σαν το χιόνι.

Διότι ο μεν γνόφος, όπως ειπώθηκε, ήταν τύπος της μεταμορφώσεως. Και αυτά τα δύο παρήλθαν, ενώ η μεταμόρφωση είναι η αλήθεια της θεοφάνειας στον καθένα, και αυτή πάλι αποτελεί αρραβώνα της εκεί αιώνιας μακαριότητας και είναι μέτοχος της άρρητης φωτοχυσίας, όταν, παραμένοντας στους αιώνες, μεταμορφωθούμε μέσα σε ένα φως και δόξα, και στο Σελμών του πνεύματος γίνουμε λευκοί σαν το χιόνι από το άνωθεν φως της ειρήνης που υπερβαίνει κάθε νου, σύμφωνα με τα όσα έχουν γραφτεί, και χορεύουμε ολόγυρα ψάλλοντας στο θεαρχικό φως και στις φωτοχυσίες. «Και φοβήθηκαν», λέει ο ευαγγελιστής, «κατά την είσοδό τους στη νεφέλη.»

Διάψαλμα: αλλαγή της προφητείας. Στο «εν τω διαστέλλειν» αποκαλεί βασιλείς τους αποστόλους, ως άρχοντες της οικουμένης. Διότι αυτούς διασκόρπισε ο Χριστός σε όλη τη γη, δίνοντάς τους την εντολή να βαπτίζουν όλα τα έθνη. Στο «χιονωθήσονται»: Σελμών ερμηνεύεται ειρήνη, και οίκος της ειρήνης είναι η εκκλησία. Αναφέρεται δε στους βαπτιζομένους: θα λευκανθούν σαν το χιόνι μέσα στην ειρήνη, δηλαδή μέσα στην εκκλησία. «Όρος του Θεού»: η Παρθένος και Θεοτόκος, καθώς τα μέλη της [τα μεγάλα μυστήρια] είναι τετυρωμένα (συμπαγή), διότι μετείχε γάλακτος. «Πίον» δε, διότι κατέστη εύφορο από το Πνεύμα και λόγω της σάρκας. «Ίνα τι υπολαμβάνετε»: Πώς, λέει, οι άπιστοι συγκρίνουν τη Θεοτόκο με τις υπόλοιπες γυναίκες; Διότι αυτή είναι ξεχωριστή από όλες τις γυναίκες. «Το όρος ο ευδόκησεν»: Διότι μόνο στην Παρθένο ευδόκησε ο Θεός να κατοικήσει, σε αυτήν ως την εκλεγμένη από όλη την κτίση. «Και γαρ ο Κύριος»: Διότι αληθινά κατασκήνωσε σε αυτήν ο Θεός και όχι φαινομενικά, όπως ισχυρίζονται οι άπιστοι. «Το άρμα του Θεού»: Άρμα ονομάζει τη σάρκα ο Θεός Λόγος· διότι μυριάκις πολλαπλάσια είναι τα σώματα των αγίων, αλλά μία είναι η άγια σάρκα. «Ο Κύριος εν αυτοίς»: Όπως στο Σινά, έτσι και στη Σιών (στο άγιο) ευδόκησε να κατασκηνώσει ο Θεός. «Αναβάς εις ύψος»: Ανεβαίνοντας ο Χριστός στον σταυρό, αιχμαλώτισε τον διάβολο, αρπάζοντας τον άνθρωπο από αυτόν.

Άραγε ποιοι ήταν εκείνοι που τότε ησύχαζαν στους τάφους, οι οποίοι, αντί να υπηρετούν τον Θεό, τον πίκραιναν μάλλον, θηρεύοντας την κενή δόξα και με αθέμιτες πράξεις. «Θεέ μου, όταν πορευόσουν ενώπιον του λαού σου, όταν διέβαινες μέσα στην έρημο, η γη σείστηκε, διότι και οι ουρανοί έσταξαν», δηλαδή το μάννα και την ορτυγομήτρα, «από το πρόσωπο του Θεού του Σινά και του Ισραήλ. Βροχή εκούσια θα ξεχωρίσεις, ω Θεέ, για την κληρονομία σου», για να φάνε το μάννα, «και ασθένησε» η εν λόγω κληρονομία σου μέσα στην έρημο, «εσύ όμως την αποκατέστησες», τρέφοντάς την χωρίς όργωμα και θερισμό για σαράντα χρόνια. «Τα ζώα σου», δηλαδή ο λαός σου, «κατοικούν σε αυτήν» την έρημο. «Ετοίμασας με την αγαθότητά σου», Χριστέ, «για τον φτωχό» χορό των αποστόλων, «λόγο που ευαγγελίζεται με πολλή δύναμη, ως βασιλιάς των δυνάμεων και του αγαπητού» Πατρός Υιός αγαπητός. «Με την ωραιότητα του οίκου» της θεόκλητης εκκλησίας σου, «για να μοιράσουν λάφυρα» νοητά, και απονέμοντας στον καθένα το ταιριαστό μερίδιο της καλής κληρονομίας. «Εάν αναπαυθείτε ανάμεσα στους κλήρους» της πράξης και της θεωρίας, όντως αποκτήσατε «φτερά περιστεράς επαργυρωμένα, της οποίας τα νώτα έχουν τη χλοερότητα του χρυσού», όταν ομιλεί «ο επουράνιος βασιλιάς σε αυτήν». «Θα γίνουν λευκοί σαν το χιόνι» οι τέτοιοι «όπως στο όρος Σελμών», το οποίο είναι «όρος του Θεού, όρος εύφορο, όρος τυρωμένο», δηλαδή, παχύ και ολόλευκο και στέρεο.