Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 67:4

Διότι οι αόρατες και αφανείς ακτίνες της θεότητάς του προκαλούσαν βάσανα και πόνους σε αυτούς που τα λένε αυτά. Όσο για το ποια αγαθά απολάμβανε η δεξιά παράταξη των φίλων του Θεού κατά την ανάσταση του Σωτήρα μας, το διδάσκει στη συνέχεια η προφητεία λέγοντας: «Και οι δίκαιοι ας ευφρανθούν, ας αγαλλιάσουν ενώπιον του Θεού, ας τέρπονται με ευφροσύνη». Το τι σημαίνει όμως να μην ευφραίνονται και να μην αγαλλιούν απλώς, αλλά να τα απολαμβάνουν αυτά ενώπιον του Θεού και κοντά στον Θεό, και να εντρυφούν στη θεία απόλαυση, δεν είναι δυνατόν να περιγραφεί επάξια με λόγια. «Άσατε στον Θεό, ψάλτε στο όνομά του· ετοιμάστε τον δρόμο σε εκείνον που επιβαίνει επί των δυσμών». Τον λόγο για τους εχθρούς και για εκείνους που μισούν τον Θεό, η προφητεία τον συνέτμησε με λίγα λόγια· τον λόγο όμως για τους δικαίους τον αναπτύσσει εκτενώς, επιμένοντας στην αναφορά σε αυτούς. Και βέβαια το Άγιο Πνεύμα προτρέπει τους δικαίους να άδουν και να ψάλλουν στον Θεό, ώστε μέσω αυτών να απολαύσουν τη θεία ευφροσύνη και την προαναφερθείσα τέρψη και αγαλλίαση. Και επειδή από αυτά τα δύο, εννοώ το να άδει κανείς και το να ψάλλει, το ανώτερο ήταν το να άδει, ενώ το κατώτερο το να παίζει με μουσικό όργανο, εύλογα το ανώτερο το αφιέρωσε στον Θεό, ενώ την ενέργεια μέσω του οργάνου στο όνομά του. Διότι λέγει: «Άσατε στον Θεό, και ψάλτε στο όνομά του».

Μετά από αυτά, ω του θαύματος! Καθώς το σκήνωμα απέβαλε ενώπιον των παρισταμένων τη νεκροπρεπή και ωχρή του όψη και άλλαξε το χρώμα του σε πιο φωτεινό, το δαιμόνιο αποχωριζόταν από τον δαιμονισμένο, βγαίνοντας μέσα από το στόμα του σαν καπνός. Έτσι θα μπορούσε να πει κανείς, παραλλάσσοντας ελαφρώς τον λόγο του Δαβίδ: «μόλις ευφράνθηκε ο δίκαιος (διότι η αλλαγή του χρώματος ήταν το άγγελμα αυτού του γεγονότος), ο εχθρός του Θεού εξέλιπε σαν καπνός». Τι υπάρχει πολύ μεγαλύτερο από αυτό όσον αφορά τα θαύματα, ανάμεσα στα τωρινά ή σε όσα έγιναν ποτέ; Νεκρούς ανέστησαν ήδη κάποιοι από τους παλαιούς, ο Ηλίας, ο Ελισσαίος μετά από εκείνον, ο οποίος και μέσω εκείνου έλαβε διπλάσια χάρη. Κανείς όμως, εκτός από τον Χριστό, δεν επανέφερε τον εαυτό του στη ζωή. Κοντά Του, λοιπόν, αξιώθηκε να φτάσει και αυτός, δια της δικής Του χάριτος, όπως ακριβώς στην απαθή διαγωγή, έτσι και στα θαύματα. Αν πάλι εξετάσει κανείς τους ευεργετηθέντες, η απαλλαγή από το δαιμόνιο είναι τόσο πιο ευκταία από την αναβίωση, όσο ο δαιμονισμός είναι πιο απευκταίος από τον θάνατο.

Στο τέλος· ψαλμός ωδής του Δαβίδ. Ο προφήτης ονομάζει τον ύμνο ωδή, την οποία στο τέλος οι πιστοί επρόκειτο να ψάλλουν στον Χριστό, ο οποίος αναστήθηκε εκ νεκρών και έσωσε τον άνθρωπο. «Ας αναστηθεί»: Όταν ο Χριστός αναστήθηκε εκ νεκρών, σε όλο το πρόσωπο της γης σκορπίστηκαν οι Ιουδαίοι, οι εχθροί του Χριστού, καθώς διασκορπίστηκαν από το Πνεύμα. «Και ας φύγουν»: Οι Ιουδαίοι που πρωτύτερα μισούσαν τον Χριστό, τώρα τον αποφεύγουν, ως φοβερό μέσα στη δόξα του. «Όπως εκλείπει ο καπνός»: Διότι σαν τον καπνό εξέλιπαν οι Ιουδαίοι και από τον τόπο και από τη χώρα και από τον νόμο. «Όπως λιώνει»: Διότι όπως το κερί λιώνει μπροστά στη φωτιά, έτσι και οι Ιουδαίοι δεν υπέμειναν την οργή του Χριστού [και Θεού], αλλά έλιωσαν σαν κερί. «Και οι δίκαιοι»: Οι απόστολοι, οι αληθινά δίκαιοι, αυτοί ευφράνθηκαν και ευφραίνονται για την ανάσταση του Κυρίου, για την οποία πρωτύτερα πενθούσαν. «Ας αγαλλιάσουν»: [Οι απόστολοι·] διότι γέμισαν από πολλή αγαλλίαση (απόλαυση και όλοι οι άγιοι), όταν είδαν τον Κύριο να έχει αναστηθεί εκ νεκρών. «Ας τερφθούν»: Διότι ευφράνθηκαν με τέρψη οι ψυχές των αγίων, αφού συναναστήθηκαν με τον Χριστό από τους νεκρούς. «Ψάλατε στον Θεό»: Όλοι οι πιστοί δοξάζοντας και υμνώντας για τα θαυμάσια που είδαν.

Ψαλμός 67. Εις το τέλος· ψαλμική ωδή του Δαβίδ. «Ας αναστηθεί ο Θεός», ας αναστηθεί τριήμερος από τον τάφο και από τα ταμεία του άδη, «και ας διασκορπιστούν οι εχθροί του», οι δαίμονες και οι Ιουδαίοι και οι στρατιώτες που φρουρούν τον τάφο, «και ας φύγουν» όλοι αυτοί «από το πρόσωπό του, επειδή τον μισούν. Όπως εκλείπει ο καπνός, ας εκλείψουν» εύκολα, «όπως λιώνει το κερί» γρήγορα «μπροστά στη φωτιά, έτσι θα χαθούν» οι προαναφερθέντες «αμαρτωλοί από το πρόσωπο του» Θεού που αναστήθηκε εκ νεκρών· «και οι δίκαιοι ας ευφρανθούν», οι μαθητές, και όλη η σύναξη των πιστών «ας τερφθούν με ευφροσύνη. Ψάλλοντας στο όνομά του, ετοιμάστε τον δρόμο σε αυτόν που ανέβηκε στη δύση» της θανάσιμης ταπεινώσεως· διότι «Κύριος είναι το όνομά του» και δεν έχει αλλοιωθεί η θεϊκή του δόξα. Και «αγαλλιάστε ενώπιόν του» οι πιστοί του, «και ας ταραχθούν από το πρόσωπό του» εκείνοι που είναι άξιοι ταραχής, «ως πατέρας των ορφανών και κριτής των χηρών, ο Θεός βρίσκεται στον άγιο τόπο του», απερίγραπτα και όχι τοπικά περιορισμένος. «Ο Θεός εγκαθιστά τους μονοτρόπους σε οίκο» ησυχίας, ως μονομάχους δούλους του, ενδυναμώνοντάς τους, «εξάγοντας με ανδρεία τους δεσμώτες», από τα χρόνια δεσμωτήρια του άδη, «ομοίως και αυτούς που τον πίκραναν και κατοικούν στους τάφους».