Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 68:21

16 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ὀνειδισμὸν προσεδόκησεν ἡ ψυχή μου καὶ ταλαιπωρίαν, καὶ ὑπέμεινα συλλυπούμενον, καὶ οὐχ ὑπῆρξε, καὶ παρακαλοῦντας, καὶ οὐχ εὗρον.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–16 από 16

Μέγας Αθανάσιος Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Σὺ γὰρ γινώσκεις τὸν ὀνειδισμόν μου. Ὅμοιον τῷ εἰρημένῳ· Ὅτι ἕνεκέν σου ὑπήνεγκα ὀνειδισμόν. Ὀνειδισμὸν προσεδόκησεν ἡ ψυχή μου. Ἐντεῦθεν ἡμῖν τὸ πάθος διηγεῖται· ὃ σαφῶς καὶ οἱ εὐαγγελισταὶ διηγήσαντο.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι εσύ γνωρίζεις τον ονειδισμό μου. Είναι όμοιο με αυτό που έχει ειπωθεί: Ότι για χάρη σου υπέμεινα ονειδισμό. Ονειδισμό προσδόκησε η ψυχή μου. Από αυτό το σημείο μάς διηγείται το Πάθος, το οποίο με σαφήνεια διηγήθηκαν και οι ευαγγελιστές.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Βασίλειος Ἐπιστολαί
ΤΟΙΣ ΔΥΤΙΚΟΙΣ Θεοῦ τοῦ ἁγίου τὴν ἐκ πάσης θλίψεως διέξοδον τοῖς ἐλπίζουσιν ἐπ᾽ αὐτὸν ὑποσχομένου, εἰ καὶ ἐν μέσῳ πελάγει κακῶν ἀπελήφθημεν καὶ τρικυμίαις ταῖς παρὰ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας ἐγειρομέναις ἡμῖν βασανιζόμεθα, ὅμως ἀντέχομεν ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντι ἡμᾶς Χριστῷ καὶ οὐ παρελύσαμεν τὸν τόνον τῆς ὑπὲρ τῶν Ἐκκλησιῶν σπουδῆς, οὐδὲ ὥσπερ ἐν χειμῶνι τοῦ κλύδωνος ὑπερέχοντος ἀπογνόντες τῆς σωτηρίας τὴν διάλυσιν ἀναμένομεν, ἀλλ᾽ ἔτι ἐχόμεθα τῆς ἐνδεχομένης ἡμῖν σπουδῆς, εἰδότες ὅτι καὶ ὁ καταποθεὶς ὑπὸ τοῦ κήτους, διὰ τὸ μὴ ἀπογνῶναι ἑαυτοῦ, ἀλλὰ βοῆσαι πρὸς Κύριον, τῆς σωτηρίας κατηξιώθη. Οὕτω δὴ καὶ αὐτοὶ πρὸς ἔσχατον ἥκοντες τῶν κακῶν τῆς εἰς Θεὸν ἐλπίδος οὐκ ἀφιέμεθα, ἀλλὰ πανταχόθεν αὐτοῦ περισκοπούμεθα τὴν βοήθειαν. Ὅθεν καὶ πρὸς ὑμᾶς ἀπεβλέψαμεν νῦν, τιμιώτατοι ἡμῖν ἀδελφοί, οὓς πολλάκις μὲν ἐν καιρῷ τῶν θλίψεων ἐπιφανήσεσθαι ἡμῖν προσεδοκήσαμεν· ἀποπεσόντες δὲ τῆς ἐλπίδος εἴπομεν πρὸς ἑαυτοὺς καὶ ἡμεῖς ὅτι «Ὑπέμεινα συλλυπούμενον, καὶ οὐχ ὑπῆρχεν, καὶ παρακαλοῦντας, καὶ οὐχ εὗρον». Τοιαῦτα γὰρ ἡμῶν τὰ παθήματα ὡς καὶ τῶν περάτων ἐφικέσθαι τῆς καθ᾽ ἡμᾶς οἰκουμένης, καί, εἴπερ πάσχοντος μέλους ἑνὸς συμπάσχει πάντα τὰ μέλη, ἔπρεπε δήπου καὶ ἡμῖν ἐν πολλῷ χρόνῳ πεπονηκόσι συνδιατεθῆναι τὴν εὐσπλαγχνίαν ὑμῶν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Προς τους Δυτικούς Επειδή ο άγιος Θεός υπόσχεται την έξοδο από κάθε θλίψη σε εκείνους που ελπίζουν σε αυτόν, αν και εγκλωβιστήκαμε εν μέσω ενός πελάγους κακών και βασανιζόμαστε από τρικυμίες που εγείρονται εναντίον μας από τα πνεύματα της πονηρίας, εντούτοις αντέχουμε εν τω Χριστώ που μας ενδυναμώνει και δεν χαλαρώσαμε την ένταση του ζήλου μας υπέρ των Εκκλησιών. Ούτε, όπως σε μια καταιγίδα όπου τα κύματα υπερτερούν, περιμένουμε τον όλεθρο απελπισμένοι για τη σωτηρία μας, αλλά συνεχίζουμε να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια, γνωρίζοντας ότι και εκείνος που καταποθήκε από το κήτος, επειδή δεν απελπίστηκε αλλά βόησε προς τον Κύριο, αξιώθηκε της σωτηρίας. Έτσι, λοιπόν, και εμείς, αν και φτάσαμε στο έσχατο σημείο των δεινών, δεν εγκαταλείπουμε την ελπίδα στον Θεό, αλλά από παντού αναζητούμε τη βοήθειά Του. Γι' αυτό και στρέψαμε τώρα το βλέμμα μας προς εσάς, τιμιότατοι αδελφοί μας, για τους οποίους πολλές φορές σε καιρό θλίψεων αναμέναμε ότι θα προστρέξετε για να μας βοηθήσετε. Καθώς όμως διαψευστήκαμε στην ελπίδα μας, είπαμε και εμείς στους εαυτούς μας ότι: «Περίμενα κάποιον να με συλλυπηθεί, και δεν υπήρχε, και παρηγορητές, αλλά δεν βρήκα». Διότι τέτοια είναι τα παθήματά μας, ώστε να έχουν φτάσει μέχρι τα πέρατα της δικής μας οικουμένης, και, εφόσον όταν πάσχει ένα μέλος συμπάσχουν όλα τα μέλη, έπρεπε βεβαίως και απέναντι σε εμάς, που επί πολύ χρόνο υποφέρουμε, να εκδηλωθεί η ευσπλαχνία σας.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τὸν Ἠσαΐαν προφήτην
Οὐδεὶς γάρ μοι πάσχοντι παρίστη, φησὶν, ἐξ οὐδενὸς ἦν ἔθνους ὁ συναλγῶν, καὶ τό γε ἧκον εἰς ἀνθρώπους, ἀνεπικούρητος ἦν παντελῶς, ἐπιπηδώσης αὐτῷ τῆς τε σπείρας τῶν στρατιωτῶν, καὶ τῆς τῶν ὑπηρετῶν ἀγριότητος, «οἳ καὶ ἀπήγαγον αὐτὸν πρὸς Καϊάφαν, καθά φησιν ὁ εὐαγγελιστὴς, τότε πάντες ἀφέντες αὐτὸν οἱ μαθηταὶ ἔφυγον,» πλὴν καὶ τοῦτο προηγόρευσεν ὁ Χριστός· ἔφη γάρ· «Ἰδοὺ ἔρχεται ὥρα, καὶ ἐλήλυθεν, ἵνα ἕκαστος σκορπισθῆτε εἰς τὰ ἴδια, κἀμὲ μόνον ἀφῆτε, καὶ οὐκ εἰμὶ μόνος, ὅτι ὁ Πατὴρ μετ᾽ ἐμοῦ ἐστιν.» Ἔφη δὲ καὶ διὰ τῆς τοῦ Ψάλλοντος λύρας· «Ὀνειδισμὸν προσεδόκησεν ἡ ψυχή μου, καὶ ταλαιπωρίαν, καὶ ὑπέμεινα συλλυπούμενον, καὶ οὐχ ὑπῆρξε, καὶ παρακαλοῦντα καὶ οὐχ εὗρον, καὶ ἔδωκαν εἰς τὸ βρῶμά μου χολὴν, καὶ εἰς τὴν δίψαν μου ἐπότισάν με ὄξος.» Οὐκοῦν «Οὐδεὶς ἦν μετ᾽ ἐμοῦ, φησὶν, ἐκ πάντων τῶν ἐθνῶν.» Ἆρ᾽ οὖν, ἐπεὶ μόνος ἦσθα, καὶ τῶν συναθλούντων ἔρημος, ἥττων γέγονας τῆς τῶν πολεμούντων χειρός; Ἆρα κεκρατήκασι, καὶ τῆς σῆς ἰσχύος κατευμεγεθήσαντες, χαίρουσί τε λοιπὸν, ὡς νενικηκότες; Οὐδαμῶς, φησί.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι κανείς δεν παραστάθηκε σε εμένα όταν έπασχα, λέει, από κανένα έθνος δεν υπήρξε κάποιος που να συμπάσχει, και σε ό,τι αφορά τους ανθρώπους, ήταν εντελώς αβοήθητος, καθώς του επιτέθηκαν τόσο η σπείρα των στρατιωτών όσο και η αγριότητα των υπηρετών, «οι οποίοι και τον οδήγησαν στον Καϊάφα, όπως λέει ο ευαγγελιστής, και τότε όλοι οι μαθητές τον εγκατέλειψαν και έφυγαν», όμως και αυτό το είχε προαναγγείλει ο Χριστός. Διότι είπε: «Ιδού, έρχεται η ώρα, και ήδη έχει έρθει, να σκορπιστείτε ο καθένας στα δικά του, και εμένα να με αφήσετε μόνο, και δεν είμαι μόνος, διότι ο Πατέρας είναι μαζί μου.» Είπε επίσης και μέσω της λύρας του Ψαλμωδού: «Ονειδισμό περίμενε η ψυχή μου και ταλαιπωρία, και περίμενα κάποιον να με συλλυπηθεί, αλλά δεν υπήρξε, και κάποιον να με παρηγορήσει, και δεν βρήκα, και έβαλαν στο φαγητό μου χολή, και στη δίψα μου με πότισαν ξύδι.» Επομένως, «Κανείς δεν ήταν μαζί μου, λέει, από όλα τα έθνη.» Άραγε, λοιπόν, επειδή ήσουν μόνος και στερημένος από συμπολεμιστές, ηττήθηκες από το χέρι αυτών που σε πολεμούσαν; Άραγε επικράτησαν, και αφού υπερίσχυσαν της δικής σου δύναμης, χαίρονται πλέον ως νικητές; Σε καμία περίπτωση, λέει.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Κύριλλος Ἀλεξανδρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Οἱ γὰρ θλίβοντές με, οἱ κολαφίζοντες, οἱ σταυροῦντες, ἐνώπιον πάντα δρῶσι τῶν σῶν ὀφθαλμῶν. <Ὀνειδισμὸν προσεδόκησεν ἡ ψυχή μου καὶ ταλαιπωρίαν.> (A f. 349, B f. 289 b) Ἐντεῦθεν καὶ ὁ Χριστὸς τὸ πάθος διηγεῖται, ὃ καὶ σαφῶς ἡμῖν οἱ εὐαγγελισταὶ διηγήσαντο. Οὐχ ὑπῆρχε δὲ ὁ συλλυπούμενος καὶ ὁ παρακαλῶν, διὰ τὸ καὶ τοὺς μαθητὰς ἄλλον ἀλλαχοῦ φυγεῖν. <Ἔδωκαν εἰς τὸ βρῶμά μου χολὴν, καὶ εἰς τὴν δίψαν μου ἐπότισάν με ὄξος.> (A f. 349, B f. 289 b, E f. 133 b, H f. 177, Κυρίλλου καὶ Θεοδωρήτου.) Καὶ αὐτήν μοι, φησὶ, τὴν τροφὴν, πικρὰν καὶ ἀνιαρὰν κατεσκεύασαν· ἀνήδονος γὰρ τοῖς μετ᾽ ὀδύνης ἐσθίουσι καὶ ἡ ἡδίστη τροφή.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι εκείνοι που με θλίβουν, εκείνοι που με ραπίζουν, εκείνοι που με σταυρώνουν, πράττουν τα πάντα ενώπιον των δικών σου οφθαλμών. <Ονειδισμό και ταλαιπωρία προσδοκούσε η ψυχή μου.> (A f. 349, B f. 289 b) Από εδώ και ο Χριστός διηγείται το πάθος, το οποίο και μας διηγήθηκαν με σαφήνεια οι ευαγγελιστές. Δεν υπήρχε δε κανείς που να συμπάσχει και να παρηγορεί, εξαιτίας του ότι και οι μαθητές έφυγαν άλλος αλλού. <Έδωσαν στο φαγητό μου χολή, και στη δίψα μου με πότισαν ξύδι.> (A f. 349, B f. 289 b, E f. 133 b, H f. 177, Κυρίλλου και Θεοδωρήτου.) Και αυτήν ακόμη την τροφή μου, λέει, την κατέστησαν πικρή και δυσάρεστη· διότι για όσους τρώνε μέσα σε οδύνη είναι χωρίς ευχαρίστηση ακόμη και η πιο ηδύγευστη τροφή.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐφραίμ ὁ Σύρος Λόγοι παρααινετικοὶ πρὸς τοὺς ἐν Αἰγύπτῳ μοναχούς
Ἀλλὰ πολλάκις βούλει λέγειν, ὅτι ἐγνώσθη ἡ ἀσυστροφία μου καὶ ἡ ἀμέλειά μου πᾶσι τοῖς ἀδελφοῖς· διὸ οὐκέτι δύναμαι οἰκῆσαι ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ· κἂν γὰρ ἐγὼ ποθήσω τὴν ἀρετήν, ἀλλ᾽ οἱ ἄνθρωποι, μεθ᾽ ὧν κατοικῶ, οἱ αὐτοί εἰσιν. Ἄκουε τοίνυν, ἀγαπητέ· σὺ τὸ ἀγαθὸν ποίει, καὶ ὄψει ὅτι ὁ Κύριος θεραπεύσει τὴν συνείδησίν σου καὶ τῶν ἀδελφῶν σου εἰς τὰ κατὰ σέ. Εἴπως ἀνέχῃ καταλιπεῖν τὸν τόπον, τῶν ἀδελφῶν ἐσκανδαλισμένων εἰς τὰ κατὰ σέ, φεύγεις μὲν ὀνειδισμὸν τῶν ἀνθρώπων καὶ πορεύεις εἰς ἕτερον τόπον, ἔνθα δόξης ἐπιτυχών, καὶ μὴ μνημονεύσῃς ἔτι τοῦ προτέρου ἐλαττώματος· τοῦ Προφήτου λέγοντος· ὀνειδισμὸν προσεδόκησεν ἡ ψυχή μου καὶ ταλαιπωρίαν. Πάνυ γὰρ συμβάλλεται ὁ ὀνειδισμὸς καὶ ἡ ἐξουδένωσις ὑπὸ ἀνθρώπων, διὰ τὸν Κύριον, πρὸς κάθαρσιν ἁμαρτιῶν. Καὶ πειθέτω σε ὁ Προφήτης, λέγων· ὅτι ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος, καὶ ἐλυτρώσατο ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Ἀλλ᾽ ἔνθα κατέβαλεν ὁ ἐξεναντίας, ἐγερθεὶς καταπάλαισον κατὰ τοῦ Ἐχθροῦ· ἵνα οἷς ἐγνώσθη σου τὰ ἐλαττώματα, φανερωθῇ αὐτοῖς καὶ τὸ κατόρθωμα. Καὶ ἐν τούτῳ κομίσῃ δόξαν παρὰ Κυρίου μεγάλην· τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰπόντος· καὶ ἔσονται οἱ πρῶτοι ἔσχατοι, καὶ οἱ ἔσχατοι πρῶτοι. Ἀφ᾽ ᾗς γὰρ τὸ ῥυπωθὲν ἱμάτιον ἐπλύνθη, οὐκέτι οὐ μὴ ἀφορισθήσεται μετὰ τῶν ῥυπαρῶν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αλλά πολλές φορές θέλεις να πεις ότι η αταξία μου και η αμέλειά μου έγιναν γνωστές σε όλους τους αδελφούς· γι' αυτό δεν μπορώ πλέον να κατοικώ σε αυτόν τον τόπο· διότι, ακόμη κι αν εγώ ποθήσω την αρετή, οι άνθρωποι με τους οποίους συγκατοικώ είναι οι ίδιοι. Άκουσε λοιπόν, αγαπητέ: εσύ πράττε το αγαθό, και θα δεις ότι ο Κύριος θα θεραπεύσει τη συνείδησή σου, καθώς και των αδελφών σου σχετικά με εσένα. Αν τυχόν ανέχεσαι να εγκαταλείψεις τον τόπο, ενώ οι αδελφοί έχουν σκανδαλιστεί με τη συμπεριφορά σου, αποφεύγεις μεν τον ονειδισμό των ανθρώπων και πηγαίνεις σε άλλον τόπο, όπου θα επιτύχεις δόξα, και δεν θα θυμάσαι πια το προηγούμενο ελάττωμα· ενώ ο Προφήτης λέει: ονειδισμό και ταλαιπωρία περίμενε η ψυχή μου. Διότι πάρα πολύ συμβάλλει ο ονειδισμός και η εξουθένωση από τους ανθρώπους, για χάρη του Κυρίου, στην κάθαρση των αμαρτιών. Και ας σε πείσει ο Προφήτης, που λέει: ότι στην ταπείνωσή μας μας θυμήθηκε ο Κύριος, και μας λύτρωσε από τους εχθρούς μας. Αλλά εκεί όπου σε κατέβαλε ο αντίπαλος, αφού εγερθείς, πάλεψε νικηφόρα κατά του Εχθρού· ώστε σε αυτούς που έγιναν γνωστά τα ελαττώματά σου, να φανερωθεί επίσης το κατόρθωμά σου. Και με αυτόν τον τρόπο θα λάβεις μεγάλη δόξα από τον Κύριο· διότι ο Κύριος και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός είπε: και θα είναι οι πρώτοι έσχατοι, και οι έσχατοι πρώτοι. Διότι, από τη στιγμή που θα πλυθεί το λερωμένο ένδυμα, δεν πρόκειται πλέον να συγκαταλεχθεί μαζί με τα ρυπαρά.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἐπιφάνιος Σαλαμῖνος Κύπρου Περὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ θεοῦ
Καὶ πάλιν· Ἐμάκρυνας τοὺς γνωστούς μου ἀπ᾽ ἐμοῦ. Καί· Ἐζήτησα συλλυπούμενον, καὶ οὐκ ὑπῆρξε, καὶ παρακαλοῦντα, καὶ οὐκ εὗρον. 〈ν〉 ὅτι ἀρνήσεται Πετρος— Ησαϊας λέγει· Καὶ ἐφοβήθη ἀπὸ ἀνθρώπου θνητοῦ, οἳ ὡσεὶ χόρτος ἀποξηρανθήσονται· ἐμοῦ δὲ ἐπελάθετο, λέγει Κύριος. 〈να〉 ὅτι σταυρώσουσιν αὐτόν— Ιερεμιας λέγει· Ἐγὼ δὲ ὡς ἀρνίον ἄκακον ἀγόμενον τοῦ θύεσθαι.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και πάλι: Απομάκρυνες τους γνωστούς μου από εμένα. Και: Αναζήτησα κάποιον να με συμπονέσει, και δεν υπήρξε, και κάποιον να με παρηγορήσει, και δεν βρήκα. 〈ν〉 Ότι θα τον αρνηθεί ο Πέτρος — ο Ησαΐας λέει: Και φοβήθηκε από θνητό άνθρωπο, οι οποίοι σαν το χορτάρι θα ξεραθούν· εμένα όμως με ξέχασε, λέει ο Κύριος. 〈να〉 Ότι θα τον σταυρώσουν — ο Ιερεμίας λέει: Εγώ δε ήμουν σαν άκακο αρνί που οδηγείται για να θυσιαστεί.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ὡς γὰρ ἀνωτέρω ἔλεγε· «Σὺ ἔγνως τὴν ἀφροσύνην μου, καὶ αἱ πλημμέλειαί μου ἀπὸ σοῦ οὐκ ἀπεκρύβησαν·» οὕτω καὶ νῦν τῆς σῆς, φησὶ, γνώσεως τυγχάνουσιν ἄξιοι οἱ ὀνειδισμοί μου. Ἐδήλου δὲ περὶ τούτων καὶ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν λέγων· «Καὶ οἱ ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσαν ἐπ᾽ ἐμέ.» Ἐπεὶ τοίνυν σῇ κρίσει καὶ σῷ πνεύματι τοὺς ὀνειδισμοὺς ὑπέμεινα, καὶ τὸ μεστὸν αἰσχύνης τὸ πάθος, διὰ τοῦτό φημι· «Σὺ γινώσκεις τὸν ὀνειδισμόν μου καὶ τὴν αἰσχύνην μου, καὶ τὴν ἐντροπήν μου.» Τὴν μὲν ἐμὴν οἶδας αἰσχύνην οὐκ οὖσαν ἀναξίαν τῆς σῆς γνώσεως. Καὶ τὴν ἐντροπήν μου, ἣν ὑπέμεινα, «τὸν νῶτόν μου δοὺς εἰς μάστιγας καὶ τὰς σιαγόνας μου εἰς ῥαπίσματα,» γινώσκεις. Οὐκέτι δὲ ὁμοίως ἐμοὶ τοὺς θλίβοντάς με γινώσκεις· οὐ γὰρ τῆς σῆς τυγχάνουσι γνώσεως ἄξιοι. Διὸ περὶ αὐτῶν φημι, «Ἐναντίον σοῦ πάντες οἱ θλίβοντές με.» Οὕτω δέ εἰσιν ἐναντίον σοῦ, ὡς τὰ ἐναντία σοὶ προῃρημένοι· θλίβουσι δέ με μηδὲν ὠφελούμενοι ἐκ τῆς ἐμῆς θεραπείας, καὶ θλίβουσι διὰ τῆς αὐτῶν ἀπωλείας. Εἶτ᾽ ἐπιλέγει· «Ὀνειδισμὸν προσεδόκησεν ἡ καρδία μου καὶ ταλαιπωρίαν·» ὃ δὴ σαφέστερον ἡρμήνευσεν ὁ Σύμμαχος εἰπών· «Ὀνειδισμὸς κατέαξε τὴν καρδίαν μου, καὶ ἠνιώμην·» ὁ δὲ Ἀκύλας, «Ὀνειδισμὸς, φησὶ, συνέτριψε τὴν καρδίαν μου, καὶ ἀπεγνώσθην.» «Καὶ ὑπέμεινα συλλυπούμενον, καὶ οὐχ ὑπῆρξεν, καὶ παρακαλοῦντα, καὶ οὐχ εὗρον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι, όπως έλεγε πιο πάνω: «Εσύ γνώρισες την αφροσύνη μου, και τα παραπτώματά μου δεν κρύφτηκαν από εσένα», έτσι και τώρα, λέει, οι ονειδισμοί μου καθίστανται άξιοι της δικής σου γνώσης. Φανέρωνε δε γι' αυτά και στα προηγούμενα, λέγοντας: «Και οι ονειδισμοί εκείνων που σε ονειδίζουν έπεσαν πάνω μου». Επειδή λοιπόν με τη δική σου κρίση και με το δικό σου πνεύμα υπέμεινα τους ονειδισμούς, καθώς και το γεμάτο αισχύνη πάθος, γι' αυτό λέω: «Εσύ γνωρίζεις τον ονειδισμό μου και την αισχύνη μου, και την εντροπή μου». Τη δική μου βέβαια αισχύνη τη γνωρίζεις, εφόσον δεν είναι ανάξια της δικής σου γνώσης. Και την εντροπή μου, την οποία υπέμεινα, «παραδίδοντας την πλάτη μου σε μαστιγώσεις και τα μάγουλά μου σε ραπίσματα», τη γνωρίζεις. Δεν γνωρίζεις όμως με τον ίδιο τρόπο με εμένα εκείνους που με θλίβουν· διότι δεν είναι άξιοι της δικής σου γνώσης. Γι' αυτό για αυτούς λέω: «Ενώπιόν σου βρίσκονται όλοι όσοι με θλίβουν». Και βρίσκονται ενώπιόν σου με τέτοιο τρόπο, ως έχοντες επιλέξει τα αντίθετα προς εσένα· και με θλίβουν χωρίς να ωφελούνται καθόλου από τη δική μου θεραπεία, και με θλίβουν εξαιτίας της δικής τους απώλειας. Έπειτα προσθέτει: «Η καρδιά μου περίμενε ονειδισμό και ταλαιπωρία», το οποίο εξήγησε σαφέστερα ο Σύμμαχος λέγοντας: «Ο ονειδισμός έσπασε την καρδιά μου, και θλιβόμουν», ενώ ο Ακύλας λέει: «Ο ονειδισμός συνέτριψε την καρδιά μου, και απελπίστηκα». «Και περίμενα κάποιον να με συμπονέσει, και δεν υπήρξε, και κάποιον να με παρηγορήσει, και δεν βρήκα».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Καὶ ἔδωκαν εἰς τὸ βρῶμά μου χολὴν, καὶ εἰς τὴν δίψαν μου ἐπότισάν με ὄξος.» Κατὰ δὲ τὸν Σύμμαχον· «Καὶ ἀνέμενον συλλυπούμενον, καὶ οὐχ ὑπῆρξε, καὶ παρηγοροῦντα, καὶ οὐχ εὕρισκον· Καὶ ἐνέβαλλον εἰς τὴν τροφήν μου χολὴν, καὶ ἐν τῇ δίψει μου ἐπότισάν με ὄξος.» Ὅτι μὲν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καταλιπόντες αὐτὸν, ἔφυγον κατὰ τὸν τοῦ πάθους καιρὸν, ὅμως δ᾽ ἐκτὸς λύπης οὐκ ἦσαν, διδάσκει τὸ Εὐαγγέλιον. Ὅτε γὰρ Πέτρος ἀναγέγραπται ἀποκλαυσάμενος πικρῶς, οἵ τε λοιποὶ συνηγμένοι καὶ ὑφ᾽ ἕνα κρυπταζόμενοι οἶκον διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, οὐκ ἕξω λύπης ὑπῆρχον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Και έδωσαν ως τροφή μου χολή, και στη δίψα μου με πότισαν όξος.» Κατά δε τον Σύμμαχο: «Και περίμενα κάποιον να με συμπονέσει, αλλά δεν υπήρξε, και κάποιον να με παρηγορήσει, και δεν βρήκα· Και έβαλαν στην τροφή μου χολή, και στη δίψα μου με πότισαν όξος.» Το ότι βέβαια οι μαθητές του, αφού τον εγκατέλειψαν, έφυγαν κατά τον καιρό του πάθους, όμως δεν βρέθηκαν χωρίς λύπη, το διδάσκει το Ευαγγέλιο. Διότι, όταν καταγράφεται ότι ο Πέτρος έκλαψε πικρά, και οι υπόλοιποι ήταν συγκεντρωμένοι και κρυμμένοι μέσα σε ένα σπίτι εξαιτίας του φόβου των Ιουδαίων, δεν βρίσκονταν εκτός λύπης.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Εὐσέβιος Καισαρείας Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Κἀγὼ μὲν ὑπὲρ αὐτῶν ἀλγῶν ἐλυπούμην· οἱ δὲ οὐ συνήλγουν μοι, οὐδὲ συνέπασχον· ἀλλ᾽ οὐδὲ παράκλητός τις αὐτῶν εἰς ἐμὴν παραμυθίαν εὕρηται. Πάντα δὲ τὰ κατ᾽ ἐμοῦ ἐγχειροῦντες, εἰς μὲν τὸ βρῶμά μου χολὴν ἔβαλλον, καίτοι τροφὰς αὐτοῖς ἐμοῦ πλουσίας παρεχομένου· διψῶντι δέ μοι ὄξος ἀντὶ ποτοῦ προσέφερον. Τοιαύτην δέ μοι ἐκίρνων χολὴν ὁποίαν ἐδήλου ὁ προφητικὸς λόγος εἰπών· «Πῶς ἐστράφης εἰς πικρίαν, ἡ ἄμπελος ἡ ἀλλοτρία;» Νοήσεις δὲ ὅπως τρέφεται ὁ Σωτὴρ ἡμῶν ἐπακούων αὐτοῦ λέγοντος· «Ἐπείνων, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν· ἐδίψων, καὶ ἐποτίσατέ με.» Εἰ δὲ ἀντὶ τροφίμων καρπῶν τῶν διὰ εὐσεβοῦς βίου πικράς τις προσφέροι κατ᾽ αὐτοῦ βλασφημίας, τῇ τε διδασκαλίᾳ αὐτοῦ παρεμπλέκοι ἄθεα καὶ ψευδῆ δόγματα, οὗτος εἰς τὸ βρῶμα αὐτοῦ χολὴν ἐμβάλλει, καὶ διψῶντι οἶνον ἐκτροπίαν τὸν ἐκ τῆς εὐθείας ὁδοῦ παρατετραμμένον δίδωσιν. Τοιαῦτα δὲ ἐθέσπιζε περὶ τοῦ Ἰουδαίων λαοῦ Μωϋσῆς ἐν μεγάλῃ ᾠδῇ προφητικῶς ἀναφωνῶν καὶ λέγων· «Ἐκ γὰρ ἀμπέλου Σοδόμων ἡ ἄμπελος αὐτῶν, καὶ ἡ κληματὶς αὐτῶν ἐκ Γομόῤῥας· ἡ σταφυλὴ αὐτῶν σταφυλὴ χολῆς, βότρυς πικρίας αὐτῶν.» Ἔνθεν εἰκότως τοῖς αὐτοῖς καὶ διὰ Ἡσαΐου καταμέμφεται τὸ Πνεῦμα λέγον· «Ἔμεινα ἵνα ποιήσῃ σταφυλὴν, ἐποίησε δὲ ἀκάνθας·» Καὶ πάλιν· «Ἔμεινα ἵνα ποιήσῃ κρίσιν, ἐποίησε δὲ ἀνομίαν, καὶ οὐ δικαιοσύνην, ἀλλὰ κραυγήν.»
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Κι εγώ μεν, πονώντας για αυτούς, λυπόμουν· εκείνοι όμως ούτε συμμερίζονταν τον πόνο μου, ούτε συνέπασχαν μαζί μου· αλλά ούτε βρέθηκε κανένας τους ως παρηγορητής για τη δική μου παρηγοριά. Και ενώ επιχειρούσαν τα πάντα εναντίον μου, στη μεν τροφή μου έβαζαν χολή, αν και εγώ τους παρείχα πλούσιες τροφές· όταν δε διψούσα, μου προσέφεραν ξύδι αντί για ποτό. Και τέτοια χολή μου κερνούσαν, σαν αυτήν που φανέρωνε ο προφητικός λόγος λέγοντας: «Πώς μετατράπηκες σε πικρία, εσύ η ξένη άμπελος;» Θα κατανοήσεις δε πώς τρέφεται ο Σωτήρας μας, ακούγοντάς τον να λέει: «Πείνασα, και μου δώσατε να φάω· δίψασα, και μου δώσατε να πιω.» Εάν λοιπόν, αντί για τους θρεπτικούς καρπούς που προέρχονται από έναν ευσεβή βίο, κάποιος του προσφέρει πικρές βλασφημίες εναντίον του και αναμειγνύει στη διδασκαλία του άθεα και ψευδή δόγματα, αυτός βάζει χολή στην τροφή του και, όταν διψάει, του δίνει κρασί της εκτροπής, αυτό δηλαδή που έχει παρεκκλίνει από την ευθεία οδό. Τέτοια δε διακήρυττε για τον λαό των Ιουδαίων ο Μωυσής, αναφωνώντας προφητικά στη μεγάλη ωδή και λέγοντας: «Διότι η άμπελός τους προέρχεται από την άμπελο των Σοδόμων, και η κληματίδα τους από τα Γόμορρα· το σταφύλι τους είναι σταφύλι χολής, και ο βότρυς τους γεμάτος πικρία.» Γι' αυτό δικαιολογημένα το Πνεύμα τους κατακρίνει και μέσω του Ησαΐα, λέγοντας: «Περίμενα να κάνει σταφύλια, αλλά έκανε αγκάθια·» Και πάλι: «Περίμενα να αποδώσει κρίση, αλλά έπραξε ανομία, και όχι δικαιοσύνη, αλλά κραυγή.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἡσύχιος ὁ Πρεσβύτερος Σύντομος ἑρμηνεία
εἰσάκουσόν μου Ὁ ἄνθρωπος φησίν· ἐπάκουσόν μου, κύριε, καὶ τάχυνον τὴν πρὸς ἡμᾶς σου κατάβασιν (συγκατάβασιν). κατὰ τὸ πλῆθος Ἐν πλήθει γὰρ οἰκτιρμῶν ἔσωσεν ὁ Χριστὸς τὸν ἄνθρωπον, οὐχὶ κατὰ δικαιοσύνην ἰδίαν. μὴ ἀποστρέψῃς Εἰ γὰρ πρὸς τὴν ἁμαρτίαν τοῦ ἀνθρώπου ὁ θεὸς ἀπέστρεψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἀπ’ αὐτοῦ, οὐκ ἂν ἦν ὁ σώζων. ὅτι θλίβομαι Ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὁ Χριστὸς ὡς ἄνθρωπος πάντα πάσχει, ἵνα σώσῃ τὸν ἄνθρωπον. πρόσχες τῇ ψυχῇ Σὸν γάρ ἐστιν ἐμφύσημα· διὸ μὴ παρίδῃς αὐτήν. ἕνεκα τῶν ἐχθρῶν Ἵνα μὴ ἐπιχαρῶσί μοι, φησὶν ὁ ἄνθρωπος, ὡς νικήσαντες οἱ δαίμονες. σὺ γὰρ γινώσκεις Πάντα γὰρ γνωστὰ τῷ θεῷ, ὅτι διὰ τὸν ἄνθρωπον ὀνειδίζεται ὁ Χριστὸς ὡς κακοῦργος, σταυροῦται ὡς κακοποιός, ἐντρέπεται καὶ ἐμπτύεται παρὰ Ἰουδαίων ὡς ψεύστης. πάντα γάρ, ὅσα ὤφειλεν ὁ ἄνθρωπος (Ἀδάμ), ὁ Χριστὸς ἀποδίδωσιν. ἐναντίον σου Ὁ υἱὸς πρὸς τὸν πατέρα περὶ τοῦ λαοῦ τῶν Ἰουδαίων. ὀνειδισμόν Προεγίνωσκε γὰρ ὁ θεὸς λόγος, ἐρχόμενος ἐπὶ τῆς γῆς, πάντα τὰ τοῦ πάθους, ὅσα ἤμελλε πάσχειν. καὶ ὑπέμεινα Οὐκ ἦν ὁ ἀντιλαμβανόμενος τῷ δεσποτικῷ πάθει. καὶ παρακαλοῦντα Οὐδὲ γὰρ ἦν τοῦ θνητοῦ ἀνθρώπου παρακαλέσαι θεόν. καὶ ἔδωκαν Ταῦτα ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὁ Χριστὸς ἔπασχεν· Ἰουδαῖοι δὲ σύμβολα αὐτῶν ἐδίδουν χολήν, ὅτι πικρίας ἐμεμέστωτο αὐτῶν ἡ ψυχή. ὄξος, ὅτι μετεστράφησαν ὡς οἶνος εἰς ὄξος.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Εισάκουσόν μου»: Ο άνθρωπος λέγει: Εισάκουσέ με, Κύριε, και επιτάχυνε την προς εμάς κάθοδο (συγκατάβασή) σου. «Κατά το πλήθος»: Διότι με το πλήθος των οικτιρμών του έσωσε ο Χριστός τον άνθρωπο, όχι σύμφωνα με δική του δικαιοσύνη. «Μη αποστρέψεις»: Διότι, εάν εξαιτίας της αμαρτίας του ανθρώπου ο Θεός απέστρεφε το πρόσωπό του από αυτόν, δεν θα υπήρχε εκείνος που θα τον έσωζε. «Ότι θλίβομαι»: Επάνω στον σταυρό ο Χριστός ως άνθρωπος τα πάντα υπομένει, για να σώσει τον άνθρωπο. «Πρόσχες τη ψυχή»: Διότι είναι δικό σου εμφύσημα· γι' αυτό μην την παραβλέψεις. «Ένεκα των εχθρών»: Για να μην χαρούν εις βάρος μου, λέγει ο άνθρωπος, οι δαίμονες νομίζοντας ότι με νίκησαν. «Συ γαρ γινώσκεις»: Διότι τα πάντα είναι γνωστά στον Θεό, ότι για χάρη του ανθρώπου ο Χριστός ονειδίζεται ως κακούργος, σταυρώνεται ως κακοποιός, ντροπιάζεται και εμπτύεται από τους Ιουδαίους ως ψεύστης. Διότι όλα όσα όφειλε ο άνθρωπος (ο Αδάμ), ο Χριστός τα ξεπληρώνει. «Εναντίον σου»: Ο Υιός απευθύνεται προς τον Πατέρα σχετικά με τον λαό των Ιουδαίων. «Ονειδισμόν»: Διότι ο Θεός Λόγος, ερχόμενος επί της γης, προγνώριζε τα πάντα γύρω από το πάθος, όσα επρόκειτο να υποφέρει. «Και υπέμεινα»: Δεν υπήρχε κανείς να βοηθήσει στο δεσποτικό πάθος. «Και παρακαλούντα»: Διότι δεν ήταν δυνατόν ο θνητός άνθρωπος να παρηγορήσει τον Θεό. «Και έδωκαν»: Αυτά ο Χριστός τα υπέφερε επάνω στον σταυρό· οι δε Ιουδαίοι ως σύμβολα της κατάστασής τους του έδιναν χολή, επειδή η ψυχή τους είχε γεμίσει με πικρία. Και όξος, επειδή αλλοιώθηκαν όπως το κρασί μετατρέπεται σε όξος.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἱππόλυτος Ῥώμης Κατὰ Ἰουδαίων (Νόθος)
οὐ γὰρ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς ἅιδην 〈μηδὲ συσχέτω ἐπ᾽ ἐμὲ φρέαρ τὸ στόμα αὐτοῦ,〉 τοῦτ᾽ ἐστὶν τὸ μνῆμα. 〈ἕνεκα τῶν ἐχθρῶν μου ῥῦσαί με,〉 ἵνα μὴ καυχήσωνται οἱ Ἰουδαῖοι λέγοντες καταπίωμεν αὐτόν. ταῦτα δὲ πάντα Χριστὸς οἰκονομικῶς ὡς ἄνθρωπος ηὔχετο, θεὸς ὢν ἀληθινός, ἀλλ᾽, ὡς φθάσας εἶπον, ἡ μορφὴ τοῦ δούλου ἦν ἡ ταῦτα λέγουσα καὶ πάσχουσα. δι᾽ ὃ ἐπήγαγε λέγων· 〈ὀνειδισμὸν προσεδόκησεν ἡ ψυχή μου καὶ ταλαιπωρίαν,〉 τοῦτ᾽ ἐστὶν ἑκουσίως ἔπαθον καὶ οὐκ ἔκ τινος βίας· ὅμως 〈ὑπέμεινα συλλυπούμενον καὶ οὐχ ὑπῆρξε,〉 ἀφέντες γὰρ πάντες οἱ ἐμοὶ μαθηταὶ ἔφυγον, 〈καὶ παρακαλοῦντας καὶ οὐχ εὗρον.〉 ἄκουσον νουνεχῶς, ὦ Ἰουδαῖε, τί φησιν ὁ Χριστός· 〈ἔδωκαν εἰς τὸ βρῶμά μου χολὴν καὶ εἰς τὴν δίψαν μου ἐπότισάν με ὄξος.〉 καὶ ταῦτα μὲν ἔπαθεν ἐξ ὑμῶν· ἄκουσον τοῦ ἁγίου πνεύματος λέγοντος καὶ τί ἀνταπέδωκεν ὑμῖν ἀντὶ τοῦ μικροῦ ἐκείνου ὄξους. λέγει γὰρ ὁ προφήτης ὡς ἐκ προσώπου τοῦ θεοῦ· 〈γενηθήτω ἡ τράπεζα αὐτῶν εἰς παγίδα καὶ εἰς ἀνταπόδοσιν.〉 ποίαν ἀνταπόδοσιν λέγει; εὔδηλον, τὴν νῦν κατέχουσάν σε δυστυχίαν. εἶτα ἄκουσον καὶ τὰ ἑξῆς· 〈σκοτισθήτωσαν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν τοῦ μὴ βλέπειν.〉 ἀλλ᾽ ἐσκοτίσθητε τοῖς τῆς ψυχῆς ὀφθαλμοῖς σκοτισμὸν ἀφεγγῆ καὶ αἰώνιον.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι δεν θα εγκαταλείψεις την ψυχή μου στον άδη, ούτε να κλείσει πάνω μου το φρέαρ το στόμα του, δηλαδή το μνήμα. Ένεκα των εχθρών μου λύτρωσέ με, για να μην καυχηθούν οι Ιουδαίοι λέγοντας, ας τον καταπιούμε. Και όλα αυτά ο Χριστός τα προσευχόταν οικονομικώς ως άνθρωπος, αν και είναι αληθινός Θεός, αλλά, όπως προείπα, η μορφή του δούλου ήταν αυτή που τα έλεγε και τα έπασχε. Γι' αυτό και πρόσθεσε λέγοντας: Ονειδισμό και ταλαιπωρία περίμενε η ψυχή μου, δηλαδή τα έπαθα εκουσίως και όχι από κάποια βία. Όμως περίμενα κάποιον να με συλλυπηθεί και δεν υπήρξε, διότι όλοι οι μαθητές μου με εγκατέλειψαν και έφυγαν, και αναζήτησα παρηγορητές και δεν βρήκα. Άκουσε με σύνεση, ω Ιουδαίε, τι λέει ο Χριστός: Έδωσαν για τροφή μου χολή και στη δίψα μου με πότισαν όξος. Και αυτά μεν τα έπαθε από εσάς. Άκουσε το Άγιο Πνεύμα που λέει και τι σας ανταπέδωσε αντί για εκείνο το λίγο όξος. Διότι λέει ο προφήτης ως εκ προσώπου του Θεού: Ας γίνει η τράπεζά τους παγίδα και ανταπόδοση. Ποια ανταπόδοση εννοεί; Είναι ολοφάνερο, την τωρινή δυστυχία που σε κατέχει. Έπειτα άκουσε και τα εξής: Ας σκοτιστούν τα μάτια τους για να μη βλέπουν. Και πράγματι σκοτιστήκατε στα μάτια της ψυχής με σκότος αφεγγές και αιώνιο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὴν πρὸς Φιλιππησίους ἐπιστολήν
Ἡμεῖς δὲ καὶ προφητῶν καὶ ἀποστόλων καὶ εὐαγγελιστῶν ἀκούοντες, καὶ μυρία ὁρῶντες παραδείγματα, καὶ τοὺς περὶ ἀναστάσεως μαθόντες λόγους, ἀσχάλλομεν ἔτι, καίτοι οὐδεὶς ἂν ἔχοι λέγειν ἑαυτῷ τοσαῦτα συμπεπτωκότα. Εἰ γὰρ καὶ χρήματά τις ἀπώλεσεν, ἀλλ᾽ οὐ παῖδας καὶ θυγατέρας τοσαύτας, καὶ εἰ ἀπώλεσεν, ἴσως ἁμαρτών· ἐκεῖνος δὲ ἐξαίφνης ἐν μέσαις ταῖς θυσίαις, ἐν μέσῃ τῇ θεραπείᾳ τῇ πρὸς τὸν Θεόν· καὶ εἰ παῖδας καὶ χρήματα ὁμοῦ τοσαῦτα, ὅπερ ἀδύνατον, ἀλλ᾽ οὐχὶ καὶ ἥλκωτο διαπαντὸς, καὶ ἰχῶρας ἔξεεν· εἰ δὲ καὶ τοῦτο, ἀλλ᾽ οὐχὶ τοὺς ἐπεμβαίνοντας εἶχε καὶ ὀνειδίζοντας· ὅπερ μάλιστα πάντων δάκνειν ἡμᾶς εἴωθεν, ἢ αἱ συμφοραί. Εἰ γὰρ τοὺς παρακαλοῦντας ἔχοντες ἐν τοῖς κακοῖς καὶ παραμυθουμένους καὶ ἐλπίδας ἡμῖν ὑποτείνοντας χρηστὰς, οὕτως ἀλύομεν, ἐννόησον τί ἦν ὀνειδίζοντας ἔχειν. Εἰ τὸ, Ὑπέμεινα συλλυπούμενον, καὶ οὐχ ὑπῆρξε, καὶ παρακαλοῦντας, καὶ οὐχ εὗρον, δεινὸν καὶ ἀφόρητον, τὸ ἀντὶ τῶν παρακαλούντων ὀνειδίζοντας εὑρεῖν πόσον κακόν; Παρακλήτορες, φησὶ, κακῶν πάντες.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Εμείς όμως, αν και ακούμε προφήτες, αποστόλους και ευαγγελιστές, και βλέπουμε αμέτρητα παραδείγματα, και έχουμε διδαχθεί τους λόγους περί αναστάσεως, εντούτοις δυσφορούμε ακόμη, μολονότι κανείς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι του έχουν συμβεί τόσα πολλά δεινά. Διότι, ακόμη κι αν κάποιος έχασε χρήματα, δεν έχασε όμως τόσους γιους και κόρες· και αν τα έχασε, ίσως αυτό συνέβη επειδή αμάρτησε. Εκείνος όμως τα έχασε ξαφνικά στη μέση των θυσιών του, εν μέσω της λατρείας του προς τον Θεό. Και έστω ότι έχασε κάποιος ταυτόχρονα τόσα παιδιά και χρήματα, πράγμα αδύνατον, πάντως δεν γέμισε όλο του το σώμα με έλκη, ούτε έξυνε τα πύα του. Κι αν πάλι συνέβη και αυτό, τουλάχιστον δεν είχε ανθρώπους να τον καταπατούν και να τον ονειδίζουν· πράγμα που συνήθως μας πληγώνει περισσότερο από όλα, περισσότερο και από τις ίδιες τις συμφορές. Διότι αν, ενώ στις δυστυχίες μας έχουμε ανθρώπους που μας παρηγορούν, μας συμπαραστέκονται και μας προσφέρουν χρηστές ελπίδες, εμείς ταραζόμαστε και απελπιζόμαστε τόσο πολύ, αναλογίσου τι σήμαινε το να έχεις ανθρώπους να σε ονειδίζουν. Εάν το «περίμενα κάποιον να με συλλυπηθεί και δεν υπήρξε, και παρηγορητές και δεν βρήκα», είναι φοβερό και ανυπόφορο, το να βρίσκει κανείς ονειδιστές αντί για παρηγορητές πόσο μεγάλο κακό είναι; «Παρηγορητές κακών είστε όλοι σας», λέει.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Εἰς τοὺς ψαλμούς
Πρόσσχες τῇ ψυχῇ μου καὶ λύτρωσαι αὐτήν, ἕνεκεν τῶν ἐχθρῶν μου ῥῦσαί με», ἤτοι, ἵνα μὴ εἰς τέλος κατορχήσωνταί μου. «Σὺ γὰρ γινώσκεις τὸν ὀνειδισμόν μου καὶ τὴν αἰσχύνην μου καὶ τὴν ἐντροπήν μου». Ταῦτα γὰρ διὰ στόματος Δαβὶδ προανεφώνει Χριστός, τὴν τελείαν ἐνανθρώπησιν διαβεβαιούμενος, ὅτι «οὐσίᾳ οὐ φαντασίᾳ» γέγονεν ἄνθρωπος καίτοι μικρὸν τῆς θεότητος περισταλείσης. Πάσχει δὲ ὡς ἄνθρωπος λόγῳ καὶ πράγματι, διὸ καὶ πάλιν φησίν· «Ἐναντίον σου πάντες οἱ θλίβοντές με. Ὀνειδισμὸν προσεδόκησεν ἡ ψυχή μου καὶ ταλαιπωρίαν καὶ ὑπέμεινα συλλυπούμενον, καὶ οὐχ ὑπῆρξε, καὶ παρακαλοῦντας καὶ οὐχ εὗρον». Οὐδείς, φησίν, ἐν τῇ θλίψει μου ἐκείνῃ παρῆν συλλυπούμενος ἢ παρακαλῶν, ἀλλὰ τοὐναντίον μᾶλλον. «Καὶ ἔδωκαν εἰς τὸ βρῶμά μου χολὴν καὶ εἰς τὴν δίψαν μου ἐπότισάν με ὄξος».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
«Πρόσεξε την ψυχή μου και λύτρωσέ την, εξαιτίας των εχθρών μου γλίτωσέ με», δηλαδή, για να μην θριαμβεύσουν εις βάρος μου μέχρι τέλους. «Διότι εσύ γνωρίζεις τον ονειδισμό μου και την αισχύνη μου και την ντροπή μου». Διότι αυτά τα προανήγγειλε ο Χριστός δια στόματος του Δαβίδ, διαβεβαιώνοντας για την τέλεια ενανθρώπησή Του, ότι έγινε άνθρωπος «στην ουσία και όχι κατά φαντασία», αν και η θεότητα συγκαλύφθηκε για λίγο. Και πάσχει ως άνθρωπος στα λόγια και στις πράξεις, γι' αυτό και πάλι λέει: «Μπροστά σου βρίσκονται όλοι όσοι με θλίβουν. Ονειδισμό και ταλαιπωρία περίμενε η ψυχή μου, και περίμενα κάποιον να με συλλυπηθεί, αλλά δεν υπήρξε, και κάποιους να με παρηγορήσουν, αλλά δεν βρήκα». Κανείς, λέει, δεν ήταν παρών σε εκείνη τη θλίψη μου για να με συλλυπηθεί ή να με παρηγορήσει, αλλά μάλλον συνέβη το αντίθετο. «Και μου έδωσαν για τροφή μου χολή, και στη δίψα μου με πότισαν ξύδι».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Πανηγυρικός λόγος
Καὶ μεθ’ ἕτερα περὶ τῶν αὐτῶν πάλιν ἔλεγεν· «Ὀνειδισμὸν προσεδόκησεν ἡ ψυχή μου καὶ ταλαιπωρίαν, καὶ ὑπέμεινα συλλυπούμενον, καὶ οὐχ ὑπῆρξε, καὶ παρακαλοῦντα, καὶ οὐχ εὗρον», τουτέστιν, οὐδὲ συλλυπούμενόν μοι εὗρον ἐν τῇ λύπῃ μου ἐκείνῃ οὐδὲ παρακαλοῦντα, ἀλλὰ μόνος κατὰ τὸ ἀνθρώπινον ταῦτα ὑπέστην ἐγώ. Ὥσπερ καὶ ὅταν ἐν ἑτέρωθεν λέγει· Ληνὸν ἐπάτησα μονώτατος καὶ οὐδεὶς τῶν ἐθνῶν συνήργησέ μοι, οὕτω καὶ ἐνταῦθα οὔτε συλλυπούμενον εὗρον οὔτε παρακαλοῦντα (καίτοι γε εἶχε συλλυπουμένους τοὺς μαθητὰς καὶ τὴν ἁγνὴν μητέρα, παρεκρύπτοντο δὲ καὶ ἐμακρύνοντο ἀπ’ αὐτοῦ, κατὰ τὸ «ἐμάκρυνας τοὺς γνωστούς μου ἀπ’ ἐμοῦ»), ἀλλ’ ὅτι οὐδεὶς τῶν ἐξουσιαστῶν ἀρχόντων εὑρέθη συλλυπούμενός μοι ἢ παρακαλῶν με, ἀλλὰ μᾶλλον ἀντὶ τούτων «ἔδωκαν εἰς τὸ βρῶμά μου χολὴν καὶ εἰς τὴν δίψαν μου ἐπότισάν με ὄξος», καὶ ὅτι «προέφθασάν με παγίδες θανάτου καὶ ἐν τῷ θλίβεσθαί με ἐπεκαλεσάμην τὸν Κύριον», καὶ «εἰ δυνατόν», λέγων, «πάτερ, παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ’ ὡς σύ», «καὶ πρὸς τὸν Θεόν μου ἐκέκραξα» σταυρωθείς.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και μετά από άλλα, σχετικά με τα ίδια πάλι έλεγε: «Ονειδισμό και ταλαιπωρία περίμενε η ψυχή μου, και περίμενα κάποιον να με συλλυπηθεί, και δεν υπήρξε, και κάποιον να με παρηγορήσει, και δεν βρήκα», δηλαδή, ούτε βρήκα κάποιον να με συμπονέσει σε εκείνη τη λύπη μου ούτε να με παρηγορήσει, αλλά μόνος μου ως άνθρωπος τα υπέστην αυτά εγώ. Όπως και όταν αλλού λέει: «Πάτησα το πατητήρι ολομόναχος και κανένας από τα έθνη δεν με βοήθησε», έτσι και εδώ, ούτε κάποιον να με συμπονέσει βρήκα ούτε να με παρηγορήσει (αν και βέβαια είχε να τον συμπονούν τους μαθητές και την αγνή μητέρα του, αλλά κρύβονταν και απομακρύνονταν από αυτόν, σύμφωνα με το «απομάκρυνες τους γνωστούς μου από εμένα»), αλλά το νόημα είναι ότι κανένας από τους εξουσιαστές άρχοντες δεν βρέθηκε να με συμπονέσει ή να με παρηγορήσει, αλλά μάλλον αντί γι' αυτά «μου έδωσαν για τροφή μου χολή και στη δίψα μου με πότισαν ξύδι», και ότι «με πρόλαβαν παγίδες θανάτου και μέσα στη θλίψη μου επικαλέστηκα τον Κύριο», και λέγοντας «αν είναι δυνατόν, Πατέρα, ας παρέλθει από εμένα αυτό το ποτήριο· όμως όχι όπως θέλω εγώ, αλλά όπως εσύ», «και προς τον Θεό μου έκραξα» όταν σταυρώθηκα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νικήτας Χωνιάτης Λόγοι (1-18)
Ἀλλ’ ἕως τίνος θήσομαι βουλὰς ἐν ψυχῇ μου, ὀδύνας ἐν καρδίᾳ μου ἡμέρας καὶ νυκτός, καὶ τοῖς ἐμοῖς μὲν δακνόμενος γυομόροις ἄλγεσιν, οἷα καὶ ἄλλον ποταμὸν ἰτεώδη Βαβυλώνιον καὶ δευτέραν ἀπαγωγὴν τὴν ἐνθάδε προσεδρίαν οἰόμενος, ὅπου μηδὲ εἰ ἔστι τις ὅλως ἔλλογος ᾠδὴ καὶ μουσῶδες ᾆσμα ἐγνώρισται, καὶ τῷ σῷ δὲ μόρῳ μὴ ἐπ’ ἔλαττον δριμυσσόμενος; ἄγε τοίνυν τὴν μὲν ἀπέκλυτον ἐπὶ σοὶ λύπην ἐς ὅσον χρεὼν συστείλωμεν αὐτοὶ ἑαυτοῖς δεικνύμενοι παρακλήτορες, ἐπειδήπερ „ὑπεμείναμεν συλλυπούμενον καὶ οὐχ ὑπῆρξε, καὶ παρακαλοῦντα καὶ οὐχ εὕρομεν“· οὐχ ὅτι καθ’ Ὅμηρον „αἶψα πέλεται κόρος κρυεροῖο γόοιο“, οὐδ’ ἂν ἐξεγεροῦμέν σε τὸν ποθούμενον, πρίν τι καὶ κακὸν πάθοιμεν ἕτερον, ἀλλ’ ὅτι τοῦ κλαυθμῶνος τὴν κοιλάδα μεθεὶς εὔελπις καὶ τῶν σκηνῶν ἀπαναστεύσας Κηδάρ, ἐς κόλπους Ἀβραὰμ ἀπενήνεξαι καὶ γῆς ἁγίας ἐπείληψαι πραέων πατουμένης ποσί, καὶ ἅμα τὴν περὶ τοῦ τελευτῶντος δικαίου Σολομώντειον ῥῆσιν εὐλαβούμενοι· „ἔδοξεν ἐν ὀφθαλμοῖς ἀφρόνων τεθνάναι, ὁ δὲ Κύριος αὐτὸν προσείληφε“, γνωματεύουσαν· τὰ δ’ ἡμῶν αὐτῶν καὶ κοψόμεθα καὶ πενθήσομεν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αλλά μέχρι πότε θα βάζω βουλές στην ψυχή μου και θα έχω οδύνες στην καρδιά μου ημέρα και νύχτα, και αφενός θα κατατρύχομαι από τα δικά μου οδυνηρά άλγη, θεωρώντας την παραμονή μου εδώ σαν έναν άλλον ποταμό της Βαβυλώνας γεμάτο ιτιές και σαν μια δεύτερη αιχμαλωσία, όπου δεν είναι καν γνωστό αν υπάρχει κάποια έλλογη ωδή και μελωδικό άσμα, και αφετέρου δεν θα πονώ λιγότερο για τον δικό σου θάνατο; Εμπρός, λοιπόν, ας περιορίσουμε όσο πρέπει την υπέρμετρη λύπη για εσένα, γινόμενοι εμείς οι ίδιοι παρηγορητές του εαυτού μας, επειδή «περιμέναμε κάποιον να συλλυπηθεί, αλλά δεν υπήρξε, και κάποιον να παρηγορήσει, και δεν βρήκαμε»· όχι επειδή, κατά τον Όμηρο, «γρήγορα έρχεται ο κόρος του παγερού θρήνου», ούτε επειδή θα μπορούσαμε να αναστήσουμε εσένα, τον ποθούμενο, προτού πάθουμε εμείς κάποιο άλλο κακό, αλλά επειδή, έχοντας εγκαταλείψει γεμάτος ελπίδα την κοιλάδα του κλαυθμώνος και έχοντας αναχωρήσει από τα σκηνώματα της Κηδάρ, έχεις μεταφερθεί στους κόλπους του Αβραάμ και έχεις φθάσει στην άγια γη, που πατείται από τα πόδια των πραέων, και συγχρόνως επειδή σεβόμαστε τη σολομώντεια ρήση για τον δίκαιο που πεθαίνει, η οποία αποφαίνεται: «Φάνηκε στα μάτια των αφρόνων ότι πέθανε, ο Κύριος όμως τον προσέλαβε»· όσο για τα δικά μας βάσανα, και θα τα θρηνήσουμε και θα τα πενθήσουμε.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νικόλαος Μεθώνης Λόγοι
Ταῦτα καὶ τοσαῦτα τῆς μιᾶς ἐκκλησίας τὰ τμήματα· τοιαῦτα τὰ αἴσχη, τὰ ὀνείδη, τὰ τραύματα τῆς ἀσπίλου, τῆς ἁγνῆς, τῆς ἀμώμου νύμφης, τῆς παρθενικᾶς ἡνωμένης τῷ ἑνὶ νυμφίῳ Χριστῷ. Ταῦτα ἐμοὶ τῶν ἀφορήτων ἀλγηδόνων τὰ ὑπεκκαύματα, ἃ πρὸς ἀξίαν ἐκτραγῳδῆσαι προῄρημαι μέν, οὐ δύναμαι δὲ μόνος τὰ τοσαῦτα καὶ τηλικαῦτα, καὶ αὐτὸς ἄμουσος τὰ πολλὰ καὶ τὰ πρὸς τραγῳδίαν ἀνάσκητος καὶ ἄλλως βραδύγλωσσος, δι’ ἃ καὶ πενθῶν καὶ σκυθρωπάζων διατελῶ, ὑπομένω τε συλλυπούμενον καὶ οὐκ ἔστι, καὶ παρακαλοῦντα καὶ οὐχ εὑρίσκω.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αυτά και τόσα πολλά είναι τα τμήματα της μίας Εκκλησίας· τέτοια είναι τα αίσχη, τα ονείδη, τα τραύματα της άσπιλης, της αγνής, της αμώμου νύμφης, η οποία ενώθηκε παρθενικά με τον έναν νυμφίο, τον Χριστό. Αυτά αποτελούν για μένα τα προσανάμματα αφόρητων πόνων, τα οποία θέλησα μεν να εκτραγωδήσω επάξια, αλλά δεν μπορώ μόνος μου για τόσα πολλά και τόσο μεγάλα, καθώς είμαι και ο ίδιος ως επί το πλείστον απαίδευτος και αγύμναστος στην εκτραγώδηση, και κατά τα άλλα βραδύγλωσσος. Γι' αυτό και διατελώ πενθώντας και σκυθρωπάζοντας, και περιμένω κάποιον να με συμπονέσει, μα δεν υπάρχει, και κάποιον να με παρηγορήσει, μα δεν τον βρίσκω.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες