Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 7:1

Εις τον 7ο Ψαλμό. «Κύριε, ο Θεός μου, σε σένα ήλπισα, σώσε με». Όπως ακριβώς εκείνος που θεάται τη βασιλική εικόνα δεν παραβλέπει τα πρόσωπα ούτε τις επιγραφές, αλλά ασπάζεται με το βλέμμα του και την παράσταση και την επιγραφή, έτσι και εκείνος που αναγινώσκει το κείμενο ενός ψαλμού οφείλει να αναζητά την επιγραφή, τον συγγραφέα και αυτόν για τον οποίο γράφεται. Και για ποιο λόγο υπάρχει η επιγραφή; Διότι οφθαλμός της ερμηνείας είναι η απόδειξη της ιστορίας. Ποια είναι λοιπόν η προκείμενη επιγραφή του ψαλμού; «Ψαλμός του Δαυίδ, τον οποίο έψαλε στον Κύριο για τα λόγια του Χουσί, γιου του Ιεμενεί». Δες, αδελφέ μου, το κείμενο ως στήλη, την επιγραφή ως εγκώμιο, συγγραφέα τον Δαυίδ και τον αριστέα Χουσί να καταγράφεται ως στρατηγός. Και ποιος είναι αυτός ο Χουσί; Και γιατί τον μνημονεύει το κείμενο; Αυτός υπήρξε αρχιεταίρος του μακαρίου Δαυίδ. Ακούστε, λοιπόν, τι είδους και πόσα πράγματα μπορεί να κατορθώσει η φιλία σε ώρα ανάγκης. Διότι η φιλία του Χουσί προς τον Δαυίδ διέλυσε την τυραννία. Η φιλία κατέστρεψε τον τύραννο. Η φιλία εκδικήθηκε υπέρ του τυραννούμενου φίλου. Η φιλία αναδείχθηκε ισχυρότερη από τη βασιλεία. Διότι ό,τι δεν προσέφερε η βασιλεία στον Δαυίδ, αυτό το προσέφερε η φιλία του Χουσί. Και ονομαζόταν αρχιεταίρος για έναν από τους εξής δύο λόγους: είτε επειδή, ως αρχιστράτηγος, διοικούσε την ομάδα των στρατηγών του Δαυίδ, είτε επειδή υπήρξε εταίρος και φίλος του από παλιά και εξ αρχής.

Αλλά τίποτα από αυτά δεν είπε, αντίθετα πείστηκε σε αυτόν που τον συμβούλευε σωστά, γνωρίζοντας ότι <ο σοφός ακούει συμβουλές>. Και όπως ακριβώς στην αγορά, όταν εκτίθενται ενδύματα, αυτός που δεν έχει χρυσάφι δοκιμάζει μόνο τα ρούχα και τα φθείρει φορώντας και βγάζοντάς τα, και όλα τα φοράει, και ούτε ένα δεν κρατά για τον εαυτό του, έτσι και ο λεγόμενος φίλος, μη έχοντας ως γνήσιο χρυσάφι τη συνείδηση, σαν σε αγορά μέσα στον βίο όλους τους ντύνεται και τους εκδύεται, όλους τους αλλάζει και κανέναν δεν κρατά. Αλλά δεν ήταν τέτοιοι φίλοι ο Χουσί και ο Δαυίδ, ούτε το πικρό ποτήρι του δόλου πρόσφεραν ο ένας στον άλλον, ούτε το μαχαίρι του φθόνου ακόνιζαν εναντίον τους· αντίθετα αυτοί, έχοντας σμίξει αναμεταξύ τους και αναδεικνύοντας τις δύο ψυχές ως μία κατά τη διάθεση, έγιναν κοινωνοί τόσο της ευημερίας όσο και της ταλαιπωρίας. Διότι, διασχίζοντας μία θάλασσα του βίου και πλέοντας στο ίδιο σκάφος της συνειδήσεως, και το καλό ταξίδι και την τρικυμία τα υπέμεναν εξίσου. <Ψαλμός του Δαυίδ, τον οποίο έψαλε στον Κύριο για τα λόγια του Χουσί, γιου του Ιεμενεί.> Και για ποιον λόγο ο Δαυίδ ανέπεμψε ωδή στον Κύριο για τον Χουσί, ας το δούμε εν συντομία. Ο γιος του, ο Αβεσσαλώμ, επαναστάτησε εναντίον του. Διότι, σαγηνεύοντας τον καθένα με φιλιά και εναγκαλισμούς, απέσπασε τους φίλους από τη φιλία του πατέρα, φέροντας τον δόλο ως ξόβεργα και το φιλί ως αγκίστρι και ως δόλωμα την κολακεία και ως δίχτυα πλάνης τους εναγκαλισμούς.

Διάλυσέ μου τα σχέδιά του, απομάκρυνε από τον κακό δάσκαλο τον άθλιο μαθητή και δίδαξέ τον αλλιώς όπως γνωρίζεις, ή μάλλον δίδαξέ τον εκείνα που διδάσκει ο Θεός. Όσα λέγονται εκεί να μου τα φανερώνεις, χρησιμοποιώντας ως μεσάζοντα ένα μικρό κορίτσι. Ιερείς ας γίνουν οι ακροατές του κοριτσιού. Ας κατεβαίνουν και οι δύο στην πηγή του νερού δήθεν για να αντλήσουν νερό και, σαν σε στάμνες, ας αντλήσουν για εμένα τα μυστικά με τα αυτιά τους. Ας κάνουμε τα πάντα, ω θαυμάσιε Χουσί, ώστε ο Αβεσσαλώμ να μην καταστραφεί, ώστε να μη στερηθώ εγώ τον γιο μου, ώστε ούτε εκείνος να μείνει χωρίς πατέρα ούτε εγώ χωρίς παιδί, ώστε με σοφία να παγιδεύσεις τον νεοσσό μου, στον οποίο η ματαιοδοξία έδωσε φτερά και τον οποίο η νεότητα δίδαξε να επαναστατεί εναντίον μου. Επειδή αυτά είπε ο Δαβίδ στον φίλο του τον Χουσί, και εκείνος, ως ένας άλλος εαυτός του, υπηρέτησε την εντολή του και πήγε προς τον Αβεσσαλώμ σαν φυγάς και απομάκρυνε τις άτακτες ορμές του εναντίον του πατέρα του, και επειδή με τα λόγια του ο Χουσί νίκησε τον παράλογο Αβεσσαλώμ, για αυτούς τους λόγους του Χουσί ο Δαβίδ ευχαριστεί τον Θεό: «Ψαλμός του Δαβίδ, τον οποίο έψαλε στον Κύριο για τους λόγους του Χουσί, του γιου του Ιεμενεί», αντί του: «Λόγος πράξης του Δαβίδ, τον οποίο αφιέρωσε στον Θεό ως επινίκια ωδή». Γιατί όμως ο ίδιος Χουσί ονομαζόταν και γιος του Ιεμενεί και γιος του Αραχί;

Έτσι και αυτός που ταξίδεψε με καλό πλου σε επικίνδυνα πελάγη και έφτασε στην ποθητή πόλη αβλαβώς, δεν προσκυνά τους ανέμους, αλλά ευχαριστεί τον Θεό, «εκείνον που εξάγει ανέμους από τους θησαυρούς του». Επειδή λοιπόν, όταν ο Χουσί συνομιλούσε με τον Αβεσσαλώμ, τότε αυτά προσευχόταν ο Δαβίδ στον Θεό, και όσα έψαλλε πριν από τη νίκη, αυτά αφιέρωσε μετά τη νίκη ως επινίκια ωδή στον νικοποιό, γι' αυτό [γράφεται] «Ψαλμός του Δαβίδ, τον οποίο μελώδησε στον Κύριο». Αν είναι «ψαλμός», πώς [λέει] «τον οποίο μελώδησε στον Κύριο»; Διότι αν είναι ψαλμός, θα έπρεπε οπωσδήποτε να πει, «τον οποίο έψαλε»· αν όμως ήταν ωδή, τότε θα ταίριαζε το «τον οποίο μελώδησε». Αλλά δεν υπάρχει τίποτα το αμφίβολο ή το αντιφατικό στη θεία Γραφή· διότι [αυτά] είναι όροι του Πατρός, νόμοι του Θεού Λόγου, και λόγια του Αγίου Πνεύματος. Όταν έστειλε ο Δαβίδ τον Χουσί στον Αβεσσαλώμ, προσευχόταν για τα λόγια του, ψάλλοντας και λέγοντας: «Κύριε ο Θεός μου, σε σένα ήλπισα, σώσε με». Όταν έψαλλε και ψάλλοντας νίκησε, όπως ακριβώς κάποτε τον δαίμονα έτσι πάλι και τον Αβεσσαλώμ, τότε αναμιμνησκόμενος τη δύναμη του ψαλμού, ανέπεμψε αυτόν ακριβώς τον ψαλμό μετά τη νίκη ως επινίκια ωδή.

Ψαλμός του Δαβίδ, τον οποίο έψαλε στον Κύριο για τα λόγια του Χουσί, υιού του Ιεμινεί. Ζ΄. Υπόθεση. Ο Χουσί υπήρξε αρχιεταίρος (στενός σύντροφος) του Δαβίδ, ο οποίος αποστέλλεται από τον Δαβίδ προς τον Αβεσσαλώμ για να αντικρούσει τον Αχιτόφελ, που εισηγούνταν σχέδια εναντίον του Δαβίδ. Αυτός, αφού μετέβη εκεί και υποκρίθηκε προδοσία, όταν ζητήθηκε συμβουλή από τον Αβεσσαλώμ τόσο από τον ίδιο τον Χουσί όσο και από τον Αχιτόφελ· και ενώ ο μεν Αχιτόφελ προέτρεπε σε καταδίωξη, ο δε Χουσί συμβούλευε το αντίθετο· διότι έλεγε ότι δεν πρέπει να επιτεθούν απερίσκεπτα σε έναν άνδρα που γνωρίζει καλά την πολεμική τέχνη· και με αυτά τα λόγια διέσωσε τον Δαβίδ. Έτσι, ο Δαβίδ, θεωρώντας ότι δεν διασώθηκε από ανθρώπινη επικουρία, αναπέμπει στον Θεό ευχαριστήρια ωδή για αυτά τα γεγονότα, αποδίδοντας τα πάντα στη δική Του χάρη και σε κανέναν άνθρωπο.

Ο α΄ και ο β΄ είναι ανεπίγραφοι· ο δε τρίτος, «Όταν διέφευγε από το πρόσωπο του Αβεσαλώμ του υιού του»· ο ρμβ΄, «Όταν ο υιός του τον καταδίωκε»· ο ε΄, «Υπέρ της κληρονομούσης»· ο ς΄ και ο ια΄, «Υπέρ της ογδόης»· ο ζ΄, «Υπέρ των λόγων του Χουσί, υιού του Ιεμενή»· οι η΄, π΄ και πγ΄, «Υπέρ των ληνών»· ο θ΄, «Υπέρ των κρυφίων του υιού»· ο με΄, «Υπέρ των κρυφίων»· ο ιε΄, «Εις στηλογραφίαν»· οι ις΄ και πε΄, «Προσευχή»· ο ιζ΄, «Όταν τον έσωσε ο Κύριος από το χέρι όλων των εχθρών του»· ο κα΄, «Υπέρ της εωθινής αντιλήψεως»· ο κγ΄, «Της μιας Σαββάτων»· ο κς΄, «Πριν από το χρίσμα»· ο κη΄, «Εξοδίου σκηνής»· ο κθ΄, «Του εγκαινισμού του οίκου»· ο λ΄, «Εκστάσεως»· ο λα΄, «Συνέσεως»· ο λγ΄, «Όταν αλλοίωσε το πρόσωπό του ενώπιον του Αβιμέλεχ»· ο λε΄, «Στον δούλο του Κυρίου, τον Δαβίδ»· ο λζ΄, «Εις ανάμνηση περί του Σαββάτου»· ο μδ΄, «Υπέρ των αλλοιωθησομένων, στους υιούς Κορέ, εις σύνεσιν, ωδή υπέρ του αγαπητού»· ο ξη΄, «Υπέρ των αλλοιωθησομένων»· ο οθ΄, «Υπέρ των αλλοιωθησομένων, μαρτύριο υπέρ του Ασσυρίου»· ο ν΄, «Όταν ήλθε προς αυτόν ο Ναθάν ο προφήτης, αφού είχε εισέλθει στη Βερσαβεέ»· ο να΄, «Όταν ήλθε ο Δωήκ ο Ιδουμαίος και ανήγγειλε στον Σαούλ και του είπε: Ήλθε ο Δαβίδ στον οίκο του Αβιμελέχ»· ο νβ΄, «Υπέρ Μαελέθ»· ο νγ΄, «Όταν ήλθαν οι Ζιφαίοι και είπαν στον Σαούλ: Δεν κρύβεται ο Δαβίδ σε εμάς;».

Του ιδίου εις τον Ζ΄ Ψαλμόν. Ψαλμός του Δαβίδ, τον οποίο έψαλε στον Κύριο για τα λόγια του Χουσί, υιού του Ιεμενεί. Φαίνεται ότι η επιγραφή του έβδομου ψαλμού έρχεται κάπως σε αντίθεση με την ιστορία που παραδίδεται στα βιβλία των Βασιλειών, όπου είναι καταγεγραμμένα τα περί του Δαβίδ. Διότι εκεί ιστορείται ότι ο Χουσί ήταν μεν ο στενότερος φίλος του Δαβίδ, υιός δε του Αραχί, ενώ εδώ αναφέρεται ως Χουσί, υιός του Ιεμενεί. Δεν είναι όμως ούτε αυτός, ούτε κανείς άλλος από όσους εμφανίζονται εκεί, υιός του Ιεμενεί. Μήπως, λοιπόν, επειδή επέδειξε μεγάλο κατόρθωμα και ανδραγάθημα μέσω της προσποίησης της φιλίας του, προσχωρώντας δήθεν στον Αβεσσαλώμ, αλλά διαλύοντας τα σχέδια του Αχιτόφελ —ενός άνδρα εξαιρετικά ικανού και στρατηγικότατου στις συμβουλές που πρότεινε—, γι' αυτόν τον λόγο ονομάστηκε υιός του Ιεμενεί;

ΨΑΛΜΟΣ Ζ΄. <Στον Κύριο υπέρ των λόγων του Χουσί, υιού του Ιεμενεί.> (A f. 39 b) Εσύ όμως πρόσεξέ μου, ότι, αφού έχεις γυμναστεί με τόσες νίκες, ο λόγος σε αφήνει πάλι ελεύθερο για άλλους αγώνες, σε αλείφει πάλι με την προσβολή των πειρασμών.

Αυτά, βέβαια, χρονικά προηγούνται της εξομολογήσεως που βρίσκεται στον ν΄ ψαλμό. Ακόμη και ο ξβ΄ ψαλμός ελέχθη από τον Δαβίδ όταν αυτός βρισκόταν στην έρημο της Ιδουμαίας, ενώ ζούσε ακόμη ο Σαούλ. Και παρατήρησε πώς σχεδόν οι περισσότεροι ψαλμοί του δεύτερου μέρους του βιβλίου των Ψαλμών του Δαβίδ, εκτός από τον ν΄, έχουν συμπεριλάβει εκείνους που είχαν ειπωθεί από αυτόν πολύ παλαιότερα, πριν από τα χρόνια της πράξεως εις βάρος του Ουρία. Το πρώτο μέρος, βέβαια, του ίδιου βιβλίου, από τον πρώτο μέχρι και τον μ΄ ψαλμό, είχε την αντίθετη σειρά· διότι εκείνο το μέρος περιελάμβανε τους ψαλμούς που ακολουθούν την εξομολόγηση του ν΄ ψαλμού. Ο τρίτος ψαλμός, λοιπόν, είχε ειπωθεί από τον Δαβίδ, όταν δραπέτευε για να σωθεί από τον γιο του Αβεσσαλώμ. Και διέφευγε από τον γιο του μετά την ιστορία με τον Ουρία. Αλλά και στον στ΄ ψαλμό, εξαιτίας της ίδιας πράξης, θρηνούσε λέγοντας: «Εκοπίασα εν τω στεναγμώ μου, λούσω καθ᾽ εκάστην νύκτα την κλίνην μου, εν δάκρυσί μου την στρωμνήν μου βρέξω». Και ο ζ΄ επίσης: επειδή έχει λεχθεί για τα λόγια του Χουσί, γιου του Ιεμινεί, ανήκει πιθανότατα στους ίδιους χρόνους. Διότι ο Χουσί, αφού είχε γίνει ο πιο στενός φίλος του Δαβίδ, συναναστράφηκε με τον Αβεσσαλώμ. Ακόμη δε και για τον ιζ΄ έχει αποδειχθεί ότι ελέχθη περί τα τέλη της ζωής του Δαβίδ. Αλλά και ο λζ΄, που φέρει την επιγραφή «εις ανάμνησιν» και έχει το ίδιο νόημα με τον στ΄, αρχίζει με τα ίδια λόγια, λέγοντας: «Κύριε, μη τω θυμώ σου ελέγξης με, μηδέ τη οργή σου παιδεύσης με».

Μετά δε τον θάνατο του Σαούλ, πρώτα ψάλλει τον νθ', όταν ο Ιωάβ έπληξε την κοιλάδα των Αλών και καθυπέταξε δώδεκα χιλιάδες Μωαβίτες. Τον δε ν', μετά από αυτά, όταν ήλθε σε αυτόν ο προφήτης Νάθαν, αφού είχε εισέλθει προς τη Βηθσαβεέ. Έπειτα συντάσσει τον τρίτο, όταν διέφευγε από το πρόσωπο του γιου του, Αβεσσαλώμ· και μετά από αυτά τον ζ' σχετικά με τα λόγια του Χουσί, γιου του Ιεμινεί. Ποιος λοιπόν δεν θα αναζητούσε την αιτία όλων αυτών; Διότι δεν ευσταθεί λογικά το να έχουν διαταχθεί με αυτόν τον τρόπο χωρίς κάποιες αναγκαίες αιτίες. Κάποιος άλλος βέβαια θα θεωρήσει ότι οι ίδιοι οι αριθμοί κατέχουν κάποια δύναμη· γι' αυτό και το νόημα των περιεχόμενων λόγων έχει προσαρμοστεί καταλλήλως σε κάθε αριθμό· όπως, για παράδειγμα, ο αριθμός ν' περιέχει τον λόγο περί αφέσεως αμαρτημάτων εξαιτίας της πεντηκονταετηρίδας που αναφέρεται στον Νόμο, την οποία οι Εβραίοι ονόμαζαν Ιωβηλαίο, κατά το οποίο παρέχονταν αφέσεις και συγχωρήσεις στους χρεοφειλέτες, ελευθερία στους δούλους, και είχε νομοθετηθεί να πράττονται και άλλα παρόμοια. Για τον λόγο αυτόν, προσάρμοσε την εξομολόγηση του παραπτώματος για τη συγχώρηση και την άφεση των αμαρτιών στον ν' ψαλμό. Έτσι λοιπόν θα μπορούσε να πει κανείς ότι και σε κάθε ψαλμό τα οικεία νοήματα έχουν προσαρμοστεί, για κάποιους λόγους, στη δύναμη των αριθμών.

Πάλι, σε άλλους ψαλμούς, μαζί με αυτά συνεπιγράφονται και κάποια άλλα, έχοντας ως επί το πλείστον τοποθετηθεί στην αρχή το «εις το τέλος», ενώ μαζί με αυτή τη φράση συντάσσονται ποικίλα και διάφορα. Διότι προσγράφει είτε «υπέρ των αλλοιωθησομένων», είτε «υπέρ των κρυφίων», είτε «υπέρ της κληρονομούσης», είτε «υπέρ της ογδόης», είτε «υπέρ των ληνών», είτε «υπέρ της αντιλήψεως της εωθινής», είτε «υπέρ Μαελέθ», είτε «υπέρ του λαού του από των αγίων μεμακρυμμένου», είτε «μη διαφθείρης», είτε «εις στηλογραφίαν», είτε και τα δύο αυτά, είτε «εις Σολομώντα», είτε «ωδή υπέρ του αγαπητού», είτε «υπέρ των κρυφίων του υιού», είτε «εις εξομολόγησιν», είτε κάποια ιστορική περίσταση· όπως όταν βρισκόταν στο σπήλαιο, ή όταν ήταν στην έρημο, ή όταν ο Σαούλ έστειλε ανθρώπους για να τον θανατώσουν, ή υπέρ των λόγων του Χουσί, ή όταν αλλοίωσε το πρόσωπό του ενώπιον του Αβιμέλεχ, ή κατά την έλευση των Ζιφαίων, ή κατά την έλευση του Δωήκ του Ιδουμαίου και την αναγγελία του στον Σαούλ, ή κατά τις ημέρες που ο Κύριος τον διέσωσε από το χέρι όλων των εχθρών του και από το χέρι του Σαούλ, ή όταν επέστρεψε ο Ιωάβ και πάταξε δώδεκα χιλιάδες άνδρες στη φάραγγα των αλών, ή όταν προσήλθε σε αυτόν ο Νάθαν ο προφήτης, αφότου εκείνος είχε εισέλθει προς τη Βηρσαβεέ. Σε ορισμένους ψαλμούς υπάρχει ως επιγραφή το εβραϊκό «αλληλούια», αναγραφόμενο είτε δύο φορές το ίδιο είτε μία φορά, ενώ σε άλλους αναγράφονται στην ίδια επιγραφή κατά συζυγίαν και τα ονόματα κάποιων προφητών, όπως «αλληλούια Αγγαίου και Ζαχαρίου», και «αλληλούια Ιερεμίου και Ιεζεκιήλ».

Ψαλμός του Δαβίδ, τον οποίο έψαλε για τον Χουσί, που ερμηνεύεται «Αιθίοπας», δηλαδή ο διάβολος· διότι είναι μαύρος σαν να έχει καπνιστεί από την οργή του Θεού. Έτσι άλλωστε τον ονομάζει και η Γραφή, «δαυλό βγαλμένο από τη φωτιά». Και δαυλός είναι ένα μισοκαμένο ξύλο. Τον αποκαλεί δε «υιό του Ιεμενεί», ως πλάσμα που δημιουργήθηκε από τη δεξιά του Θεού· διότι η λέξη Ιεμενείας ερμηνεύεται «δεξιά». Επειδή λοιπόν αυτός [έχοντας εκπέσει από την άνω δόξα] πολεμά τον άνθρωπο. Για τον λόγο αυτόν, προσευχόμενος στον Θεό εκ μέρους του ανθρώπου, του αφιέρωσε τον ψαλμό. «Κύριε, ο Θεός μου». Από τον διάβολο και τους δαίμονές του. «Από όλους αυτούς που με καταδιώκουν». Διότι μου επιτίθεται ζητώντας να με ανατρέψει, λέει ο άνθρωπος, αλλά εσύ ως αγαθός Θεός γλίτωσέ με από αυτόν. «Μήπως με αρπάξει». Διότι αρπακτικό και τυραννικό είναι αυτό το θηρίο και θέλει πάντοτε να καταπιεί τον άνθρωπο, νομίζοντας ότι δεν υπάρχει κανείς για να τον υπερασπιστεί. «Κύριε ο Θεός μου». Απολογείται ο προφήτης προς τον Θεό, δηλαδή υπέρ του ανθρώπου. «Εάν ανταπέδωκα». Πάλι ο Χριστός, γινόμενος πρότυπο για τον άνθρωπο ώστε να μην ανταποδίδει κακό αντί κακού, καθώς σταυρωνόταν έλεγε: «Άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». «Είθε να εκπέσω». Δηλαδή, θέλησα να τους κερδίσω παρότι ήταν εχθροί· αυτοί όμως απομακρύνθηκαν από εμένα, προφανώς οι Ιουδαίοι. «Ας καταδιώξει». [Αυτοί όμως επιτέθηκαν με φθόνο και δεν σταμάτησαν να καταδιώκουν, νομίζοντας ότι θα καταλάβουν τον ακατάληπτο].

Στον Ζ΄ Ψαλμό. Ψαλμός του Δαβίδ, τον οποίο έψαλε προς τον Κύριο για τα λόγια του Χουσί, υιού του Ιεμενεί. Κύριε, ο Θεός μου, σε σένα έλπισα· σώσε με από όλους εκείνους που με καταδιώκουν και λύτρωσέ με. α΄. Έπρεπε βέβαια να κατέχουμε με τόση ακρίβεια τη γνώση των Γραφών και των ιστοριών, ώστε να μην έχουμε ανάγκη από εκτενέστερο λόγο για τη διδασκαλία τους· επειδή όμως, άλλοι μεν απασχολούνται με τις βιοτικές υποθέσεις, άλλοι δε παραδίδουν τον εαυτό τους στη ραθυμία, και συνεπώς αγνοούν αυτά τα ζητήματα, υπάρχει ανάγκη να επεκτείνουμε τον λόγο, αναφέροντας την υπόθεση του ψαλμού. Αλλά να προσέχετε με ακρίβεια. Ποια είναι λοιπόν η υπόθεση;

Ψαλμός 7. Ψαλμός του Δαβίδ, τον οποίο έψαλε στον Κύριο για τα λόγια του Χουσί, γιου του Ιεμενεί. «Κύριε, Θεέ μου, σε σένα ήλπισα, σώσε με από όλους αυτούς που με καταδιώκουν και γλίτωσέ με· μήπως και αρπάξει την ψυχή μου σαν λιοντάρι, χωρίς να υπάρχει κανείς για να με λυτρώσει ούτε να με σώσει». Επειδή, αφού ο Δαβίδ άκουσε κάποια φοβερά και τρομερά λόγια από τον Χουσί, καταφεύγει στον Θεό, υμνώντας και ψάλλοντας αυτά και ικετεύοντας τον Θεό με παρρησία να κριθεί και ο ίδιος με την ίδια κρίση που έκρινε· «Κύριε Θεέ μου», λέγοντας, «εάν έπραξα αυτό, εάν υπάρχει αδικία στα χέρια μου, εάν ανταπέδωσα κακό σε αυτούς που μου έκαναν κακό, τότε ας ηττηθώ και εγώ από τους εχθρούς μου άπραγος, ας καταδιώξει ο εχθρός την ψυχή μου και ας την καταλάβει, ας καταπατήσει τη ζωή μου στο έδαφος και ας θάψει τη δόξα μου στο χώμα». Εάν λοιπόν εγώ έπραξα τέτοια πράγματα, λέει, Κύριε Θεέ μου, παραχώρησε να πάθω και εγώ τα ίδια· αλλιώς: «Σήκω, Κύριε, με την οργή σου», εναντίον αυτών που εξεγείρονται εναντίον μου. Αυτά, εξάλλου, αποτελούσαν προτυπώσεις της εξέγερσης των Ιουδαίων κατά του Χριστού. Γι' αυτό και προσθέτει: «Υψώσου στα πέρατα των εχθρών σου» και «Εξεγέρσου, Κύριε Θεέ μου, σύμφωνα με το πρόσταγμα που διέταξες, και συνάθροιση λαών θα σε κυκλώσει» στα πέρατα των εχθρών σου.

Ο Δαβίδ, εξάλλου, καθιστά αφορμή ύμνου την κατ' οικονομίαν αλλοίωση του προσώπου του ενώπιον του Αβιμέλεχ, διά της οποίας σώθηκε υποκρινόμενος κάτι που δεν ήταν· και αλλού πάλι τους λόγους του Χουσί του Ιεμενί, οι οποίοι εξαπάτησαν τον διώκτη του. Αντιθέτως, κατηγορεί τον Ιδουμαίο Δωήκ, επειδή ανήγγειλε την αλήθεια στον Σαούλ, λέγοντάς του ότι ο Δαβίδ ήλθε στον οίκο του Αβιμέλεχ· ομοίως και τους Ζιφαίους, επειδή ομολόγησαν ότι κρυβόταν ανάμεσά τους.