Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 7:4

Επειδή αυτά είπε και προσευχήθηκε να γλιτώσει από τον λέοντα Αβεσσαλώμ και εισακούστηκε η προσευχή του, προσθέτει και στρέφεται σε απολογία: «Κύριε, ο Θεός μου, αν εγώ έπραξα τούτο;». Διότι, επειδή ο Αβεσσαλώμ σαν λέοντας καταδίωκε τον πατέρα του μέσα στο δάσος, κρεμάστηκε σαν λέοντας πιασμένος από τα μαλλιά του, και το φύλλωμα του δέντρου κρατούσε τον λέοντα από την κόμη του, και ο λέοντας κρεμόταν σαν ερίφιο σε σφαγείο, και μαζεύτηκαν κόρακες και αετοί σαν αγοραστές που δεν δίνουν χρήματα. Και αντάξιο επιτάφιο ύμνο του έψαλε ο αδελφός του, ο Σολομών, λέγοντας: «Οφθαλμό που περιγελά πατέρα, ας τον εξορύξουν κόρακες από τις φάραγγες, και ας τον καταβροχθίσουν οι νεοσσοί των αετών». Επειδή λοιπόν οι νεοσσοί έσπευδαν να καταβροχθίσουν τον νεοσσό του Δαβίδ, τους πρόλαβε ο στρατηγός Ιωάβ και, σαν κυνηγός πουλιών, θήρευσε τον νέο με το δόρυ του σαν να ήταν καλάμι, και εκείνος, χτυπημένος, χτυπιόταν στον αέρα σαν να φτερούγιζε, και δεν μπορούσε να αποφύγει τον θάνατο, και σπαρταρώντας κλωτσούσε τον αέρα, επειδή ακριβώς είχε κλωτσήσει τον πατέρα του. Επειδή, λοιπόν, πολλοί απέδιδαν τον θάνατο του Αβεσσαλώμ στον Δαβίδ και, κατηγορώντας τον, έλεγαν: «Πού είναι η πραότητα του Δαβίδ; Πού είναι η ευλάβεια του προφήτη; Τη νεανική ορμή του ίδιου του παιδιού του δεν την υπέμεινε, αλλά έδωσε εντολή να φονευθεί ανηλεώς» - για τον λόγο αυτό, καθώς το ψεύδος και η συκοφαντία εξαπλώνονταν, ο Δαβίδ επικαλέστηκε τον Θεό ως μάρτυρα της αθωότητάς του.

Όλοι, Δέσποτα, λένε ότι εγώ φόνευσα τον Αβεσσαλώμ. 〈Κύριε, Θεέ μου, αν το έπραξα αυτό;〉 Αν μόλυνα το δεξί μου χέρι με τη σφαγή του παιδιού; 〈Αν υπάρχει αδικία στα χέρια μου;〉 Αν τον φόνευσα με γραπτή διαταγή όπως τον Ουρία; Αν με τα δάχτυλά μου σχεδίασα τον θάνατό του; Ή και με αυτόν τον τρόπο: επειδή ο πατέρας προσευχόταν να διασωθεί από τον γιο του, και ο γεωργός απέφευγε το φυτό ωσάν αγκάθι, και ο ποιμένας έφευγε μακριά από τον αμνό ωσάν από λέοντα, ατενίζοντας προς τον ουρανό έλεγε: Ο γιος πολεμά εμένα, τον πατέρα του. 〈Κύριε, Θεέ μου, αν το έπραξα αυτό;〉 Αν ελύπησα αυτόν που με γέννησε; Αν δεν τον υπηρέτησα όπως ο δούλος τον κύριό του; Αν θεώρησα τον δικό του θάνατο ως δική μου ελευθερία; 〈Κύριε, Θεέ μου, αν το έπραξα αυτό;〉 Αν έπραξα αυτό που παθαίνω; Αν έκανα αυτό που υπομένω; 〈Αν υπάρχει αδικία στα χέρια μου;〉 Αν σήκωσα τα χέρια μου ονειδίζοντας στον πατέρα μου τη φτώχεια που μας συντρόφευε; Αν δεν του προσέφερα τα έσοδα από τους κόπους μου; Αν δεν έφερα τη συνεισφορά μου ως δεύτερη προσφορά στον πατέρα; 〈Αν υπάρχει αδικία στα χέρια μου;〉 Αν κίνησα τα χέρια μου προς άμυνα και για πλήγματα εναντίον εχθρών; 〈Αν ανταπέδωσα κακά σε όσους μου ανταποδίδουν κακά;〉 Έχοντας στα χέρια μου τον Σαούλ μέσα στο σπήλαιο, με το ξίφος στο χέρι, καταπατούσα τον θυμό με τα πόδια μου.

Έλεγε και ο μακάριος Ιωσήφ, κατηγορούμενος για μοιχεία και βλέποντας την μοιχαλίδα ως ρήτορα και κατήγορο: «Κύριε ο Θεός μου, μήπως έπραξα αυτό; Μήπως μόλυνα ξένη κλίνη;» Εκείνη κατηγορώντας με στον άνδρα της έλεγε: «Εισήλθε σε εμένα ο Εβραίος δούλος», έως το, «και έφυγε, και βγήκε έξω».

«Κύριε, Θεέ μου, αν έπραξα αυτό;» Λέει ότι την κράτησα με τα χέρια μου και την τράβηξα προς την πράξη. «Αν υπάρχει αδικία στα χέρια μου;» Αν έπραξα εκείνο για το οποίο με κατηγόρησε; Αν άγγιξα με τα χέρια μου το χέρι της, θεωρώντας την επαφή ως παρηγοριά του πάθους; Αν δεν απέφυγα τη θέα της όπως τον καπνό του αρχιμάγειρα;

Έπειτα, επειδή, αφού κυρίευσε την Αίγυπτο, δεν υποδούλωσε τους αδελφούς του, ούτε αυτούς που τον πούλησαν για δούλο τους οδήγησε στη δουλεία, λέει: «Μήπως ανταπέδωσα κακό σε αυτούς που μου ανταπέδωσαν κακά;» Γι' αυτό, όταν οι αδελφοί είπαν: «Μήπως ο Ιωσήφ μάς κρατήσει κακία για όλα τα κακά που του δείξαμε;», τους λέει: «Μη φοβάστε· διότι εγώ ανήκω στον Θεό. Εσείς σκεφτήκατε για εμένα κακά· ο Θεός όμως σκέφτηκε για εμένα αγαθά. Μήπως ανταπέδωσα κακό σε αυτούς που μου ανταπέδωσαν κακά;» Αυτό έλεγε και η μακαρία Σωσάννα, η οποία ενδύθηκε τη σωφροσύνη του Ιωσήφ και ξεσκέπασε τα νεανικά σκιρτήματα των γερόντων. Διότι, όταν τα λευκά μαλλιά οπλίζονταν κατά της νεότητας και οι λύκοι ξερνούσαν θάνατο κατά της αμνάδας λέγοντας: «Ενώ εμείς περπατούσαμε μόνοι στον κήπο, εισήλθε αυτή με δύο υπηρέτριες και έκλεισε τις θύρες του κήπου, και έστειλε μακριά τα κορίτσια. Και ήλθε σε αυτήν ένας νεαρός, ο οποίος ήταν κρυμμένος, και πλάγιασε μαζί της. Εμείς τότε τρέξαμε καταπάνω τους· και βλέποντάς τους μαζί, εκείνον μεν δεν μπορέσαμε να τον κρατήσουμε, διότι ανοίγοντας τις θύρες πήδηξε έξω, πιάνοντας όμως αυτήν, τη ρωτούσαμε ποιος ήταν ο νεαρός, και δεν μας είπε. Αυτά μαρτυρούμε»· αμέσως η Σωσάννα αποκρίθηκε: «Κύριε ο Θεός μου, μήπως εγώ το έπραξα αυτό;» Άραγε αληθεύουν τα γηρατειά και σφάλλει η νεότητα;

Κύριε, Θεέ μου, αν έπραξα αυτό, αν υπάρχει αδικία στα χέρια μου, αν ανταπέδωσα κακό σε αυτούς που μου έκαναν κακό, ας πέσω, λοιπόν, κενός μπροστά στους εχθρούς μου. Ας καταδιώξει, λοιπόν, ο εχθρός την ψυχή μου και ας την καταλάβει. Είναι σύνηθες στην Αγία Γραφή η λέξη «ανταπόδοση» να μη λαμβάνεται μόνο με τη συνηθισμένη έννοια, δηλαδή ότι αποδίδεται κάτι μόνο εφόσον έχει προϋπάρξει κάποιο καλό ή κακό, αλλά να χρησιμοποιείται και για εκείνα που αποτελούν την αρχή μιας πράξης· όπως συμβαίνει στη φράση, «Ανταπόδωσε στον δούλο σου». Διότι, αντί να πει «Δώσε», ειπώθηκε, «Ανταπόδωσε». Δόση, λοιπόν, είναι η αρχή της ευεργεσίας, απόδοση είναι η ίση ανταπόδοση εκ μέρους εκείνου που έχει ευεργετηθεί, ενώ ανταπόδοση είναι μια δεύτερη αρχή και κύκλος αγαθών ή κακών που προσφέρονται σε κάποιους. Νομίζω δε ότι, όταν ο λόγος αντί για αίτημα προβάλλει τρόπον τινά μια απαίτηση ζητώντας την ανταπόδοση, φανερώνει το εξής περίπου νόημα: Το χρέος της φροντίδας που αναγκαστικά εκ φύσεως οφείλεται στους απογόνους από αυτούς που τους γέννησαν, αυτό ακριβώς παράσχε μου. Διότι, βάσει της φυσικής στοργής, οφείλεται από τον πατέρα προς τα τέκνα η πρόνοια για τη ζωή. Επειδή οφείλουν, λέγει, οι γονείς να αποταμιεύουν για τα τέκνα τους, ώστε μαζί με την ίδια τη ζωή, να τους παράσχουν επιπλέον και τα αναγκαία εφόδια για τον βίο τους.

Αλλά δεν τον παρέβη· διότι μαρτυρείται ότι τον τήρησε, και έχει δώσει μαρτυρία για τον εαυτό του. Επομένως, ο νόμος δεν εμποδίζει κανέναν απολύτως να δίνει μαρτυρία για τον εαυτό του. Τι θα πούμε επιπλέον για αυτά, όταν βλέπουμε τον μακάριο Δαβίδ να λέει: «Κύριε ο Θεός μου, αν έπραξα αυτό, αν ανταπέδωσα κακά σε εκείνους που μου ανταπέδιδαν κακά;» Αλλά και επιπλέον λέει ο μακάριος Ιερεμίας: «Κύριε Παντοκράτορ, δεν κάθισα σε συνέδριο εκείνων που χλεύαζαν, αλλά σεβόμουν το πρόσωπο του χεριού σου». Και πάλι ο σοφότατος Παύλος, μολονότι ήταν «εκπαιδευμένος με ακρίβεια στον πατρικό νόμο», όπως βέβαια και ο ίδιος κάπου διαβεβαίωσε, αναφωνεί ρητά: «Διότι η συνείδησή μου δεν με ελέγχει για τίποτα».

Διότι ο ίδιος εχθρός, εκείνος ο Αβεσσαλώμ, σαν να αναγεννήθηκε από εμάς, προετοιμάζει τον εναντίον μας πόλεμο. Αυτόν που ζητά να μας δολοφονήσει, τον ανατρέπει η δική μας ορθή σκέψη για το ζήτημα, ή μάλλον η συμμαχία του Θεού. Η γνώμη όμως που μας σώζει, γίνεται αγχόνη για τον αντίπαλο· και αυτή είναι το να θεωρείται εξίσου κακό τόσο το να ξεκινά κανείς την αδικία όσο και το να εκδικείται αυτόν που την ξεκίνησε. Διότι ο Δαβίδ καθορίζει ο ίδιος την τιμωρία του εαυτού του, εάν βρεθεί να ανταλλάσσει το κακό με κακό σαν σε συναλλαγή, και να ανταποδίδει σε όσους του το έκαναν αυτό που έλαβε. «Εάν υπάρχει αδικία στα χέρια μου.» (A f. 41) Ίσως όμως ο Δαβίδ να μην επιμαρτυρεί για τον εαυτό του ότι είναι εντελώς απαλλαγμένος από αδικία (διότι αδίκησε τον Ουρία), αλλά λέγει τούτο, ότι στην υπόθεση με το παιδί, είμαι καθαρός και αναίτιος· διότι σε τίποτα δεν τον αδίκησα, ούτε αυτούς που ήταν μαζί του, ώστε να γίνει δικαιολογημένη η εναντίον μου δίωξή τους. Έπειτα προβάλλει και την αμνησικακία, επικαλούμενος μέσω αυτής το έλεος του Θεού.

Κύριε και Θεέ μου, εάν το έπραξα αυτό, εάν υπάρχει αδικία στα χέρια μου, εάν ανταπέδωσα με κακό σε αυτούς που μου έκαναν κακό, τότε ας καταπέσω ενώπιον των εχθρών μου κενός. Πόση παρρησία διαθέτει εξαιτίας τού ότι δεν μνησικακεί! Διότι αυτό αποτελεί εξαιρετικό κατόρθωμα του Δαβίδ· όπως ακριβώς η πραότητα του Μωυσή (διότι υπήρξε πράος περισσότερο από όλους τους ανθρώπους που ζούσαν πάνω στη γη), η πίστη του Αβραάμ (διότι πίστεψε στον Θεό, και αυτό του λογίστηκε ως δικαιοσύνη), η καρτερία του Ιώβ, η σωφροσύνη του Ιωσήφ, και η σοφία του Σολομώντα. Και η σταθερότητα των αγίων δεν μαρτυρείται για τα ίδια ακριβώς πράγματα, αλλά για το παράδοξο αγώνισμα στο οποίο διακρίνεται ο καθένας. Ο Δαβίδ, λοιπόν, ο οποίος πάντοτε επεδίωκε την αμνησικακία, την προβάλλει στον Θεό, ζητώντας να τύχει ίσης μεταχείρισης από Αυτόν. Διότι γνώριζε μέσω του θείου Πνεύματος τη μελλοντική υπόσχεση του Σωτήρα: «Εάν συγχωρήσετε στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, θα συγχωρήσει και σε εσάς ο Πατέρας σας ο ουράνιος τα δικά σας παραπτώματα». Γι' αυτό και, μετά από επαρκή μετάνοια, αξιώθηκε της αφέσεως.

Ψαλμός του Δαβίδ, τον οποίο έψαλε για τον Χουσί, που ερμηνεύεται «Αιθίοπας», δηλαδή ο διάβολος· διότι είναι μαύρος σαν να έχει καπνιστεί από την οργή του Θεού. Έτσι άλλωστε τον ονομάζει και η Γραφή, «δαυλό βγαλμένο από τη φωτιά». Και δαυλός είναι ένα μισοκαμένο ξύλο. Τον αποκαλεί δε «υιό του Ιεμενεί», ως πλάσμα που δημιουργήθηκε από τη δεξιά του Θεού· διότι η λέξη Ιεμενείας ερμηνεύεται «δεξιά». Επειδή λοιπόν αυτός [έχοντας εκπέσει από την άνω δόξα] πολεμά τον άνθρωπο. Για τον λόγο αυτόν, προσευχόμενος στον Θεό εκ μέρους του ανθρώπου, του αφιέρωσε τον ψαλμό. «Κύριε, ο Θεός μου». Από τον διάβολο και τους δαίμονές του. «Από όλους αυτούς που με καταδιώκουν». Διότι μου επιτίθεται ζητώντας να με ανατρέψει, λέει ο άνθρωπος, αλλά εσύ ως αγαθός Θεός γλίτωσέ με από αυτόν. «Μήπως με αρπάξει». Διότι αρπακτικό και τυραννικό είναι αυτό το θηρίο και θέλει πάντοτε να καταπιεί τον άνθρωπο, νομίζοντας ότι δεν υπάρχει κανείς για να τον υπερασπιστεί. «Κύριε ο Θεός μου». Απολογείται ο προφήτης προς τον Θεό, δηλαδή υπέρ του ανθρώπου. «Εάν ανταπέδωκα». Πάλι ο Χριστός, γινόμενος πρότυπο για τον άνθρωπο ώστε να μην ανταποδίδει κακό αντί κακού, καθώς σταυρωνόταν έλεγε: «Άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». «Είθε να εκπέσω». Δηλαδή, θέλησα να τους κερδίσω παρότι ήταν εχθροί· αυτοί όμως απομακρύνθηκαν από εμένα, προφανώς οι Ιουδαίοι. «Ας καταδιώξει». [Αυτοί όμως επιτέθηκαν με φθόνο και δεν σταμάτησαν να καταδιώκουν, νομίζοντας ότι θα καταλάβουν τον ακατάληπτο].

Γι’ αυτόν τον λόγο, πολλές φορές, μένοντας μόνος με τον εαυτό μου και αναλογιζόμενος αυτά, εξεπλάγην στη διάνοιά μου. Και όπως ακριβώς ένα πλοίο στο πέλαγος χωρίς κυβερνήτη, που περιφέρεται εδώ και εκεί, κλυδωνίζεται από τα κύματα, έτσι πολλές φορές σαλεύτηκε ο λογισμός μου από τις τρικυμίες, σκεπτόμενος και λέγοντας: Πώς αυτός ο άνδρας που ήταν στολισμένος με τόσα αγαθά, ο βασιλιάς και προφήτης, ο δούλος και πατέρας του Χριστού· δούλος κατά τη φύση, πατέρας κατά τη σάρκα· διότι η Γραφή λέει: «Βίβλος γενέσεως Ιησού Χριστού υιού Δαυίδ»· αυτός που στολιζόταν περισσότερο με τις αρετές παρά με το διάδημα· αυτός που ήταν ντυμένος την αλουργίδα και ενδεδυμένος την ταπεινοφροσύνη και έλεγε: «Κύριε, δεν υψώθηκε η καρδιά μου, ούτε μετεωρίστηκαν τα μάτια μου, ούτε πορεύθηκα σε έργα μεγάλα, ούτε σε θαυμαστά που με ξεπερνούν· εάν δεν ταπεινοφρονούσα, αλλά ύψωνα την ψυχή μου σαν το απογαλακτισμένο παιδί»· αυτός που έφτασε στο αποκορύφωμα της ανεξικακίας και έλεγε: «Κύριε ο Θεός μου, εάν έκανα αυτό, εάν υπάρχει αδικία στα χέρια μου, εάν ανταπέδωσα κακά σε εκείνους που μου τα ανταπέδιδαν»· αυτός που όχι μόνο απέβαλλε την υπερηφάνεια, αλλά και αποστρεφόταν τους υπερήφανους λέγοντας: «Δεν κατοικεί μέσα στο σπίτι μου αυτός που πράττει υπερηφάνεια, εκείνος που λέει άδικα λόγια δεν ευοδώθηκε ενώπιον των ματιών μου»· αυτός που λέει με παρρησία στον Θεό: «Με δοκίμασες στο πυρ, και δεν βρέθηκε μέσα μου αδικία». Και τι λέω; Γιατί χρησιμοποιώ τις δικές του μαρτυρίες;

Διότι λέει, θα πατάτε πάνω σε φίδια και σκορπιούς. Διότι περιφέρεται μεν με πολύ θυμό, σαν λιοντάρι· εάν όμως επιτεθεί σε εκείνους που έχουν τον Χριστό, και τον σταυρό στο μέτωπό τους, και το πυρ του Πνεύματος, και τη λαμπάδα που δεν σβήνει ποτέ, ούτε να τους αντικρίσει δεν θα μπορέσει, αλλά θα τραπεί σε φυγή γυρίζοντας τα νώτα, μη τολμώντας ούτε καν να στραφεί πίσω. Και για να μάθεις ότι αυτά που λέγονται δεν είναι κομπασμός, παρατήρησε τον Παύλο. Διότι και αυτός άνθρωπος ήταν, αλλά τόσο πολύ τον φοβόταν αυτό το λιοντάρι, ώστε να τρέπεται σε φυγή ακόμη και από τα ενδύματα και τις σκιές του. Εύλογα· διότι δεν άντεχε την ευωδία του Χριστού που ανέδιδε και ανέβαινε από αυτόν, και δεν είχε τη δύναμη να αντικρίσει τη λαμπάδα της αρετής του. «Κύριε ο Θεός μου, εάν το έκανα αυτό, εάν υπάρχει αδικία στα χέρια μου». Παντού πρέπει να προσέχουμε τούτο, ότι δεν πρέπει απλώς μόνο να προσευχόμαστε, αλλά να προσευχόμαστε με τέτοιον τρόπο, ώστε και να εισακουγόμαστε. Διότι δεν αρκεί η προσευχή για να επιτύχουμε τον σκοπό μας, εάν δεν την αναπέμψουμε έτσι όπως είναι αρεστό στον Θεό.

Ας δούμε λοιπόν τι λέει και αυτός προσευχόμενος: Κύριε ο Θεός μου, εάν έπραξα αυτό. Τι σημαίνει, Εάν έπραξα αυτό; Αυτό που υφίσταμαι, λέει, εάν επαναστάτησα εναντίον του πατέρα, εάν παρανόμησα κατ' αυτόν τον τρόπο. Αλλά ούτε και εδώ ανέχεται πάλι να κατονομάσει αυτόν που τον αδίκησε, αλλά ντρέπεται και ερυθριά για χάρη του παιδιού. Όπως ακριβώς εάν κάποιος ευγενής άνθρωπος, βλέποντας τη γυναίκα του να διαπράττει μοιχεία, δεν θα καταδεχόταν να φέρει στο φως το αμάρτημα ονομαστικά· έτσι ακριβώς και αυτός· δεν είπε: Εάν επαναστάτησα εναντίον εκείνου που με γέννησε, εάν έγινα πατροκτόνος· αλλά, Εάν έπραξα αυτό. Και γιατί το λέω αυτό; λέει.

Διότι ποια αρετή είναι το να μη γίνει κάποιος πατροκτόνος, πράγμα το οποίο ούτε στα θηρία δεν θα έβλεπε κανείς; «Εάν υπάρχει αδικία στα χέρια μου». Δεν ομιλώ περί αυτής της αδικίας· αλλά ούτε και καμία άλλη αδικία θα μπορούσε να βρεθεί, λέγει, να υπάρχει στα χέρια μου. Αυτά δε τα λέγει όχι καυχιώμενος, αλλά διότι περιήλθε στην ανάγκη να αναφέρει τα δικά του κατορθώματα.

«Διότι προσεύχεσθε», λέγει, «υπέρ εκείνων που σας κατατρέχουν, κάνετε καλό σε εκείνους που σας μισούν». Στην περίπτωση δε του Δαβίδ, το να μην εκδικείται δεν είναι κάτι μικρό, αλλά είναι πολύ ανώτερο και από την εντολή του Νόμου. Γι' αυτό λέγει: «Αν έκανα αυτό, αν υπάρχει αδικία στα χέρια μου· αν ανταπέδωσα κακά σε αυτούς που μου ανταπέδιδαν κακά». Διότι, στην περίπτωση μεν του παιδιού του, τον εμπόδιζε και η ίδια η φύση· αλλά, λέγει, αν αδίκησα άλλους, ή αν εκδικήθηκα. Ποια συγγνώμη, λοιπόν, θα μπορούσαμε να έχουμε εμείς, και ποια απολογία, εάν μετά την παρουσία του Χριστού δεν φθάνουμε στα μέτρα εκείνων που έζησαν την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης, και μάλιστα ενώ απαιτείται από εμάς μεγάλη περίσσεια αρετής; Διότι λέγει: «Εάν δεν περισσεύσει η δικαιοσύνη σας περισσότερο από εκείνη των Φαρισαίων, δεν πρόκειται να εισέλθετε στη βασιλεία των ουρανών». Όπως ακριβώς, δηλαδή, δεν είναι ίσος εκείνος που κατορθώνει τα ίδια πράγματα όντας υπό τον Νόμο με εκείνον που τα κατόρθωσε προ του Νόμου, έτσι δεν είναι ίσος ούτε εκείνος που βρίσκεται στην εποχή της Χάριτος με εκείνον που βρισκόταν υπό τον Νόμο, αλλά προκύπτει μεγάλη διαφορά και εξαιτίας της εποχής. Δείχνοντας το αυτό ο Παύλος, τόσο στην περίπτωση της κακίας όσο και της αρετής, πρόσεξε πώς τους μεν θαυμάζει περισσότερο, και τους δε αποφαίνεται ότι είναι άξιοι μεγαλύτερης τιμωρίας, λέγοντας τα εξής: «Διότι, όταν τα έθνη που δεν έχουν τον Νόμο, πράττουν εκ φύσεως τα προστάγματα του Νόμου, αυτοί μη έχοντας Νόμο, είναι νόμος για τον εαυτό τους».

Ως δικαιοσύνη δε εδώ εννοεί το να μην προβεί πρώτος σε άδικες πράξεις· πράγμα που έλεγε πιο πάνω: «Αν έπραξα τούτο», και τα εξής. Αυτό ακριβώς δηλώνει και το: «Σύμφωνα με την ακακία μου»· σύμφωνα με αυτήν επιθυμώ να κριθώ, λέγει. Πολλή είναι και εδώ η παρρησία του δικαίου. Αυτά δε τα λέγει επειδή περιέπεσε σε ανάγκη. Ποια είναι άραγε αυτή;

Αν και έχει αναρίθμητα κατορθώματα και θα μπορούσε μέσω αυτών να ικετεύσει τον Θεό, δεν αναφέρει τίποτα από αυτά, αλλά καταφεύγει μόνο στο έλεος του Θεού. Επομένως, είναι φανερό ότι, ακόμη και όταν λέει τέτοια λόγια, όπως το «Εάν το έκανα αυτό», «Εάν ανταπέδωσα» και τα παρόμοια, τα λέει έχοντας περιέλθει σε μεγάλη ανάγκη να τα πει. Εάν δεν συντρέχει αυτή η ανάγκη, δεν αναφέρει τίποτα από εκείνα, αλλά προβάλλει το έλεος και τη φιλανθρωπία του Θεού αντί για κάθε άλλη ικεσία. Έπειτα, έχοντας τη βεβαιότητα ότι δεν θα διαψευστεί η ελπίδα του, προσθέτει: «Θα αγαλλιάσει η καρδιά μου για τη σωτηρία Σου».

Ψαλμός 7. Ψαλμός του Δαβίδ, τον οποίο έψαλε στον Κύριο για τα λόγια του Χουσί, γιου του Ιεμενεί. «Κύριε, Θεέ μου, σε σένα ήλπισα, σώσε με από όλους αυτούς που με καταδιώκουν και γλίτωσέ με· μήπως και αρπάξει την ψυχή μου σαν λιοντάρι, χωρίς να υπάρχει κανείς για να με λυτρώσει ούτε να με σώσει». Επειδή, αφού ο Δαβίδ άκουσε κάποια φοβερά και τρομερά λόγια από τον Χουσί, καταφεύγει στον Θεό, υμνώντας και ψάλλοντας αυτά και ικετεύοντας τον Θεό με παρρησία να κριθεί και ο ίδιος με την ίδια κρίση που έκρινε· «Κύριε Θεέ μου», λέγοντας, «εάν έπραξα αυτό, εάν υπάρχει αδικία στα χέρια μου, εάν ανταπέδωσα κακό σε αυτούς που μου έκαναν κακό, τότε ας ηττηθώ και εγώ από τους εχθρούς μου άπραγος, ας καταδιώξει ο εχθρός την ψυχή μου και ας την καταλάβει, ας καταπατήσει τη ζωή μου στο έδαφος και ας θάψει τη δόξα μου στο χώμα». Εάν λοιπόν εγώ έπραξα τέτοια πράγματα, λέει, Κύριε Θεέ μου, παραχώρησε να πάθω και εγώ τα ίδια· αλλιώς: «Σήκω, Κύριε, με την οργή σου», εναντίον αυτών που εξεγείρονται εναντίον μου. Αυτά, εξάλλου, αποτελούσαν προτυπώσεις της εξέγερσης των Ιουδαίων κατά του Χριστού. Γι' αυτό και προσθέτει: «Υψώσου στα πέρατα των εχθρών σου» και «Εξεγέρσου, Κύριε Θεέ μου, σύμφωνα με το πρόσταγμα που διέταξες, και συνάθροιση λαών θα σε κυκλώσει» στα πέρατα των εχθρών σου.

Τότε λοιπόν ο μεν αποστάτης, όμοια με εκείνον στο Ευαγγέλιο του οποίου τα χωράφια έφεραν πλούσια σοδειά, φανταζόταν μεγαλύτερες αποθήκες και περιφερόταν με το νου του με βασιλική στολή και προετοίμαζε περισσότερες απολαύσεις για την ψυχή του· ο δε δικός σου συνεργός και προστάτης στα πάντα, ο Άγγελος της μεγάλης βουλής του Πατρός, χλευάζοντάς τον για τα σχέδιά του, σχεδόν στεκόταν από πάνω του και έλεγε: «άφρων, αυτή τη νύχτα απαιτούν την ψυχή σου από εσένα». Ή και αλλιώς, εσύ μεν, ω βασιλιά, απαντούσες ψάλλοντας τότε μαζί με τον Δαβίδ για παρόμοια βεβαίως περιστατικά: «Κύριε ο Θεός μου, εάν το έπραξα αυτό· εάν υπάρχει αδικία στα χέρια μου· εάν ανταπέδωσα κακά σε όσους μου ανταπέδωσαν κακά, ας πέσω λοιπόν μπροστά στους εχθρούς μου κενός». Ο δε Θεός από ψηλά και ήρεμα σου αντιψάλλοντας, καταπραΰνοντας και ανακουφίζοντας τις δυσχέρειες που σε πλησίαζαν, έλεγε: «ας πέσει ο κόπος του στο κεφάλι του, και πάνω στην κορυφή του ας κατεβεί η αδικία του». Το οποίο και ακολούθησε αμέσως. Και τώρα, σαν να πρόκειται για το ημιτελές έργο της τυραννίας, και γλώσσες Κερκώπων φλυαρούν εναντίον της κακούργας κεφαλής που είναι κρεμασμένη ψηλά σε μετέωρη αψίδα· και κοράκια, εξίσου κράζοντας, πετούν γύρω της και κρώζουν· ενώ και η ίδια, μορφάζοντας από τον άνεμο που φυσάει μέσα της, θρηνεί για τη δική της παράνοια.

Δεν τον ακούγατε να λέει: «Διότι έφαγα στάχτη σαν ψωμί και το ποτό μου το ανακάτευα με κλάμα, από τη φωνή του στεναγμού μου κόλλησε το οστό μου στη σάρκα μου, παρομοιάστηκα με πελεκάνο της ερήμου», και πάλι: «Κοπίασα στον στεναγμό μου, κάθε νύχτα θα λούζω την κλίνη μου, με τα δάκρυά μου θα βρέχω το στρώμα μου»; Δεν τον ακούγατε να λέει: «Κύριε και Θεέ μου, αν έπραξα αυτό, αν υπάρχει αδικία στα χέρια μου, αν ανταπέδωσα κακά σε εκείνους που μου έκαναν κακό, ας πέσω τότε άδειος μπροστά στους εχθρούς μου, ας καταδιώξει τότε ο εχθρός την ψυχή μου και ας την καταλάβει και ας καταπατήσει στη γη τη ζωή μου και τη δόξα μου ας κατασκηνώσει στο χώμα»;