Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 70:14

Εγώ όμως διαπαντός θα ελπίζω σε εσένα. Διότι δεν παύουν, μέσα από τα δικά τους συγγράμματα, να ομολογούν την ελπίδα τους στον Χριστό. Και θα προσθέσω σε όλη την αίνεσή σου. Μέσω της υμνολογίας εκείνων που σώζονται δι' αυτών. Το στόμα μου θα αναγγείλει τη δικαιοσύνη σου.

Αισχύνη αληθινά και ντροπή κατέλαβε τις ψυχές τους, βλέποντας αυτόν που χθες παραδόθηκε από αυτούς στον σταυρό, να προσκυνείται και να ομολογείται ως Θεός σε ολόκληρη την οικουμένη· πράγματα τα οποία εκπληρώνονταν σύμφωνα με την προκείμενη προφητεία που λέει: «Ας ντυθούν με αισχύνη και ντροπή εκείνοι που επιζητούν το κακό μου». Και αυτοί μεν θα υποστούν αυτά· «Εγώ όμως», που έχω πάθει τόσα πολλά από αυτούς, «πάντοτε», λέει, «θα ελπίζω, και θα προσθέσω σε όλη την αίνεσή σου». Επειδή δε, σύμφωνα με όλους τους ερμηνευτές, έχει αναφερθεί το «θα προσθέσω», και ο Ακύλας λέει: «Και θα προσθέσω σε όλους τους ύμνους», και ο Σύμμαχος: «και θα προσθέσω στους ύμνους», παρατήρησε ότι έκανε προσθήκη στους ύμνους προς τον Πατέρα, παραδίδοντας την Καινή Διαθήκη μαζί με την Παλαιά. Διότι δεν κατήργησε τα πρώτα, εισάγοντας τα δεύτερα, αλλά έκανε προσθήκη. Και αυτό μπορεί κανείς να το βρει στις διδασκαλίες του, μέσα από τις οποίες λέει: «Ειπώθηκε στους αρχαίους, δεν θα φονεύσεις· εγώ όμως σας λέω, ούτε καν να οργίζεστε. Ειπώθηκε στους αρχαίους, δεν θα μοιχεύσεις· εγώ όμως σας λέω, ούτε καν να επιθυμείτε»· και όσα άλλα παρόμοια που περιέχουν προσθήκη έχουν παραδοθεί στην Εκκλησία του μέσω της πνευματικής θεωρίας και ερμηνείας του νόμου. Αλλά και «το στόμα μου», λέει, «θα αναγγείλει τη δικαιοσύνη σου». Διότι το Ευαγγέλιο φανερώνει τη δικαιοσύνη του Θεού, μη όντας περιορισμένο μόνο στους Ιουδαίους όπως ο νόμος που δόθηκε μέσω του Μωυσή.

«Ο Θεός»: Ο Χριστός προσεύχεται προς τον Πατέρα, επιβεβαιώνοντας την ενανθρώπηση. «Ο Θεός μου»: Ο Χριστός κραυγάζει εκ προσώπου του ανθρώπου. «Ας ντροπιαστούν»: Τα τέκνα των Ιουδαίων δεν παύουν να χλευάζουν [έως τώρα] τον Χριστό· όμως εξέλιπαν μέσα σε ντροπή, βλέποντας τον Χριστό να έχει εγερθεί (αναστηθεί) εκ των νεκρών. «Ας περιβληθούν»: Διότι κατέθεταν ψευδείς μαρτυρίες κατά του Χριστού (του Κυρίου) και καταντροπιάστηκαν επειδή δεν έλεγαν καμία αλήθεια (αληθινά λόγια). «Εγώ δε»: Ο Χριστός μιλάει προς τον Πατέρα λέγοντας: Θα συνάξω τον άνθρωπο και θα του δώσω ελπίδα ζωής, ώστε να αινεί και να δοξάζει ακατάπαυστα τον Θεό. «Το στόμα μου»: Του Χριστού· διότι το δικό Του στόμα είναι πλήρες αλήθειας και τα χείλη Του δεν είπαν ψέματα, αλλά είναι όλα (όλος) γεμάτα δικαιοσύνη. «Όλη την ημέρα»: Διότι όλη την ημέρα, απλωμένος πάνω στον σταυρό, κατεργάστηκε τη σωτηρία του ανθρώπου. «Επειδή δεν γνώρισα»: Δηλαδή, δεν γνώρισα πονηρίες, τις οποίες καταγράφουν οι άπιστοι, ενώ τις υπαγορεύουν οι δαίμονες. «Θα εισέλθω»: Θα εισέλθω, λέει ο πιστός άνθρωπος, με τη δύναμη του Κυρίου στον αγώνα της πίστεως. «Κύριε, θα θυμηθώ»: Διότι οι δίκαιοι έχουν ανάγκη μόνο τη δικαιοσύνη του Θεού. «Με δίδαξες»: Καθώς (όσα δηλαδή), αφού αναγεννήθηκα (ανακαινίστηκα) διά του βαπτίσματος και όντας νέος, διδάχθηκα τα της πίστεως. «Και μέχρι τώρα»: Διότι εις τον αιώνα, με την πίστη ο άνθρωπος του Θεού αναγγέλλει τη δύναμή Του.

Αυτήν λοιπόν, αγαπητοί αδελφοί, τη μικρή προσθήκη την έκανα όχι για να αυξήσω απλώς και τυχαία τον κόπο σας, ούτε για να φανώ ανώτερος από τη χρυσορρήμονα γλώσσα, αλλά για να προσθέσω κι εγώ έναν μικρό έπαινο στον έπαινο για την ανάσταση του Χριστού. «Και θα προσθέσω», λέει, «σε όλη την αίνεσή σου», διότι «το πάσχα μας, ο Χριστός, θυσιάστηκε για εμάς», αλλά αναστήθηκε ως Θεός και βασιλιάς των πάντων, «δυνατός εν ισχύι»· σε αυτόν ανήκει η δόξα στους αιώνες· αμήν.

Και αυτά μεν, ω ιερή και σεβαστή κεφαλή, που φέρεις το όνομα του ελεήμονος Θεού, αφού τα παρέλαβα από τον θείο και περίβλεπτο βίο σου συνοπτικά και όχι λεπτομερώς, ούτε σαν να τα έκλεψα, αλλά φανερά συλλέγοντάς τα, προτίμησα να προσθέσω από τον εαυτό μου κάποια μικρά εγκώμια σε σένα, σύμφωνα με το «και θα προσθέσω σε όλη την αίνεσή σου», προς δόξα του Θεού που σε δόξασε και για την οικοδομή των ψυχών που το επιθυμούν. Αλλά και πώς θα μπορέσω να εγκωμιάσω αυτόν που έχει ενωθεί με τον παντοκράτορα Θεό και με το ανέσπερο φως; «Διότι πώς μπορεί ένα λυχνάρι να φωτίσει το φως;» Ή τι θα προσθέσει στην άβυσσο μια πολύ μικρή σταγόνα; Και τι ανάγκη έχει από έναν τιποτένιο σπινθήρα ο λαμπερός ήλιος; Διότι εσύ, ω μακάριε, επειδή είσαι παντοτινά ενωμένος με το ανέσπερο φως και αξιώθηκες να φτάσεις στην άβυσσο των αβύσσων των αγαθών του Θεού μέσω της ευποιίας σου, ποιος είναι ικανός να επαινέσει επάξια τον θείο και περίβλεπτο βίο σου, τον οποίο θαύμασαν όχι απλώς οι άνθρωποι στη γη, αλλά και οι άγγελοι στον ουρανό, και ο Θεός τον αποδέχθηκε και τον επαίνεσε επιπλέον;

ή όπως ακριβώς εκείνοι καταπολεμούσαν με κάθε τρόπο και με κάθε δύναμη τους λυμεώνες εκείνης της εποχής, έτσι οφείλουν μάλλον και αυτοί, των οποίων η μίμηση προς εκείνους δεν διαψεύδει την ομοιότητα, να καταβάλλουν ομοίως και να αποπέμπουν αυτούς που παρομοίως επιδιώκουν να βλάψουν και να λυμανθούν τον περιούσιο λαό του Κυρίου, και να καθιστούν την κληρονομία του Χριστού ανώτερη από την κρυφή και φανερή επιβουλή τους, και μάλλον να αυξάνουν και να συνάγουν τα πρόβατα της δεσποτικής αυλής και να συγκεντρώνουν σε μία ποίμνη όλους όσοι επικαλούνται το όνομα του Χριστού και να μεγαλύνουν τη δόξα Του, και κάνοντας το έργο τους ψαλμό και άσμα να συμψάλλουν με τον θεοπάτορα Δαβίδ: «εγώ δε διαπαντός θα ελπίζω σε εσένα και θα επαυξήσω όλη την αίνεσή σου»;