Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 70:16

Θα εισέλθω με τη δύναμη του Κυρίου. Με τη δική Σου δύναμη και βοήθεια θα επιτύχω την είσοδο στη γη της επαγγελίας. Κύριε, θα μνημονεύω αποκλειστικά τη δική Σου δικαιοσύνη. Αφήνοντας κατά μέρος όλα τα προειρημένα, λέγει, θα μνημονεύω μόνο τη δικαιοσύνη, διά της οποίας μας ελευθέρωσες από την αμαρτία.

Γι' αυτό λέει ο Απόστολος: «Διότι δεν επαισχύνομαι το Ευαγγέλιο. Επειδή είναι δύναμη Θεού προς σωτηρία για καθέναν που πιστεύει, και για τον Ιουδαίο πρώτα και για τον Έλληνα. Διότι η δικαιοσύνη του Θεού αποκαλύπτεται σε αυτό.» Γι' αυτό και εδώ έχει ειπωθεί: «Το στόμα μου θα αναγγείλει τη δικαιοσύνη σου, όλη την ημέρα τη σωτηρία σου»· ή, σύμφωνα με τον Σύμμαχο, «κάθε μέρα τη σωτηρία σου.» Και αυτό μπορεί κανείς να το δει να εκπληρώνεται σε ολόκληρη την οικουμένη, στην οποία το στόμα του Σωτήρα μας, μέσω των θείων Γραφών, κηρύττει καθημερινά σε όλους τους ανθρώπους τη σωτηρία που εξασφαλίστηκε σε όλους μέσω αυτού. Προσθέτει δε σε αυτά: «Επειδή δεν γνώρισα γραμματείες». Εκείνοι που είχαν λάβει τα κλειδιά της βασιλείας, και ούτε οι ίδιοι εισέρχονταν ούτε άφηναν τους άλλους να εισέλθουν, κατείχαν τις γραμματείες. Εγώ όμως, λέει, επειδή δεν έδωσα προσοχή στο σύγγραμμα του Μωυσή, ούτε παρέδωσα στους μαθητές μου τις σωματικές γραμματείες του νόμου, δεν γνώρισα γραμματείες. Τι γνώρισες λοιπόν; Το αποσαφηνίζει αμέσως μετά λέγοντας: «Θα εισέλθω στις δυναστείες του Κυρίου, του Κυρίου, και θα μνημονεύσω μόνο τη δική σου δικαιοσύνη.» Διότι οι γραμματείες ταίριαζαν μόνο στους Ιουδαίους, στους οποίους είχε δοθεί η παραγγελία να πηγαίνουν τρεις φορές τον χρόνο στα Ιεροσόλυμα, και περιείχαν πολλά άλλα δυσχερή και μη αναγκαία πράγματα. Εγώ όμως, με τη δύναμη του Κυρίου, του Κυρίου, θα εισέλθω στις δικές μου Εκκλησίες, και θα μνημονεύσω μόνο τη δική σου δικαιοσύνη.

«Ο Θεός»: Ο Χριστός προσεύχεται προς τον Πατέρα, επιβεβαιώνοντας την ενανθρώπηση. «Ο Θεός μου»: Ο Χριστός κραυγάζει εκ προσώπου του ανθρώπου. «Ας ντροπιαστούν»: Τα τέκνα των Ιουδαίων δεν παύουν να χλευάζουν [έως τώρα] τον Χριστό· όμως εξέλιπαν μέσα σε ντροπή, βλέποντας τον Χριστό να έχει εγερθεί (αναστηθεί) εκ των νεκρών. «Ας περιβληθούν»: Διότι κατέθεταν ψευδείς μαρτυρίες κατά του Χριστού (του Κυρίου) και καταντροπιάστηκαν επειδή δεν έλεγαν καμία αλήθεια (αληθινά λόγια). «Εγώ δε»: Ο Χριστός μιλάει προς τον Πατέρα λέγοντας: Θα συνάξω τον άνθρωπο και θα του δώσω ελπίδα ζωής, ώστε να αινεί και να δοξάζει ακατάπαυστα τον Θεό. «Το στόμα μου»: Του Χριστού· διότι το δικό Του στόμα είναι πλήρες αλήθειας και τα χείλη Του δεν είπαν ψέματα, αλλά είναι όλα (όλος) γεμάτα δικαιοσύνη. «Όλη την ημέρα»: Διότι όλη την ημέρα, απλωμένος πάνω στον σταυρό, κατεργάστηκε τη σωτηρία του ανθρώπου. «Επειδή δεν γνώρισα»: Δηλαδή, δεν γνώρισα πονηρίες, τις οποίες καταγράφουν οι άπιστοι, ενώ τις υπαγορεύουν οι δαίμονες. «Θα εισέλθω»: Θα εισέλθω, λέει ο πιστός άνθρωπος, με τη δύναμη του Κυρίου στον αγώνα της πίστεως. «Κύριε, θα θυμηθώ»: Διότι οι δίκαιοι έχουν ανάγκη μόνο τη δικαιοσύνη του Θεού. «Με δίδαξες»: Καθώς (όσα δηλαδή), αφού αναγεννήθηκα (ανακαινίστηκα) διά του βαπτίσματος και όντας νέος, διδάχθηκα τα της πίστεως. «Και μέχρι τώρα»: Διότι εις τον αιώνα, με την πίστη ο άνθρωπος του Θεού αναγγέλλει τη δύναμή Του.

Και αφού γεύθηκε την ευφροσύνη που πηγάζει από αυτή τη μνήμη, δεν ανεχόταν πλέον να φέρνει στη μνήμη του τίποτε άλλο παρά μόνο τον Θεό, λέγοντας: «Κύριε, θα μνημονεύω μόνο τη δική σου δικαιοσύνη»· και πάλι: «Θα μνημονεύω το όνομά σου σε κάθε γενεά και γενεά». Και αλλού πάλι, με πιο καθολικό τρόπο, λέγει: «Θα θυμηθούν και θα επιστρέψουν προς τον Κύριο όλα τα πέρατα της γης». Βλέπεις πόση ωφέλεια παρέχει η μνήμη του Θεού; Βλέπεις πόση ισχύ προσφέρει, ώστε να ελκύσει προς τον εαυτό της ακόμη και τα πέρατα της οικουμένης; Και όχι μόνο ελευθέρωσε από την ειδωλολατρία, αλλά προκάλεσε τη λήθη ακόμη και αυτής της ίδιας της μνήμης τους. Διότι, αφού ελκύστηκαν από τη μνήμη του Θεού και φωτίστηκαν και γνώρισαν τον αληθινό Θεό, λέγουν για τα μάταια είδωλα: «Δεν θα μνημονεύσω τα ονόματά τους με τα χείλη μου». Είδες την ισχύ της μνήμης του Θεού; Είδες την αγαθή αλλοίωση; Είδες την αξιέπαινη μετοικεσία; Αληθινά, «αυτή είναι η αλλοίωση της δεξιάς του Υψίστου», δηλαδή της ελεύσεως του Χριστού, ο οποίος βρίσκεται εκ δεξιών του Πατρός, διά του οποίου έγιναν τα πάντα. Επομένως, ορθά ανέφερα στην αρχή του λόγου, ότι από όλα τα καλά το καλύτερο είναι να μνημονεύει κανείς τον Θεό.

Αφού ο Προφήτης απέκτησε εμπειρία αυτής της μνήμης και αποκόμισε την ωφέλεια που προέρχεται από αυτήν, σαν να λησμόνησε όλες τις ηδονές και τα τερπνά, ακόμη και το να φάει τον άρτο του, έλεγε: Κύριε, θα μνημονεύω μόνο τη δική Σου δικαιοσύνη· και δεν θα λησμονήσω τα δικαιώματά Σου. Αφού βρήκε και γεύθηκε την ωφέλεια αυτής της μνήμης και ο Απόστολος, έλεγε, όχι μόνο προς τον Τιμόθεο, αλλά προς κάθε άνθρωπο, λέγοντας στον Τιμόθεο: Να μνημονεύεις τον Ιησού Χριστό που αναστήθηκε από τους νεκρούς. Και όπως εκείνος που έχει έναν θησαυρό κρυμμένο σε κάποιον τόπο, κάθε ώρα, ημέρα και νύχτα όλος ο νους του βρίσκεται εκεί, και παραμένει σαν σιδηροδέσμιος, χωρίς να απομακρύνεται από τον τόπο ούτε για ελάχιστο, όπως ακριβώς είπε και ο Κύριος: Όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί βρίσκεται και η καρδιά σας· έτσι και εκείνος που επιθυμεί εκείνη την ωραιότητα και την έλευση του επουράνιου νυμφίου, διαρκώς μνημονεύει μόνο Αυτόν, ελκυόμενος από τον θείο έρωτα και την ακόρεστη επιθυμία, ψάλλοντας πάντοτε μαζί με τον ιεροψάλτη Δαβίδ: Θυμήθηκα τον Θεό και ευφράνθηκα. Αυτό μας ενετείλατο και ο Κύριος λέγοντας: Αυτό να κάνετε σε ανάμνησή μου.