Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 70:23

Θα αγαλλιάσουν τα χείλη μου, όταν σου ψάλλω. Αυτό λέγεται σε αντιδιαστολή με τον νόμο· διότι εκείνα μεν τα προστάγματα ήταν φορτικά, ως δυσκατόρθωτα, ενώ αυτά είναι ωφέλιμα και ελαφρά, ώστε να γεμίζουν με ευφροσύνη εκείνους που τα αξιώθηκαν. Και η ψυχή μου, την οποία λύτρωσες από την αμαρτία, από τη φθορά, από τη δουλεία του Σατανά, από τον ίδιο τον θάνατο.

Εσύ λοιπόν αυτά, λέει, ω Πατέρα, μου τα χάρισες· διότι μετά τις πολλές θλίψεις και τα προειρημένα κακά «αφού στράφηκες σε μένα, με ζωοποίησες, και από τις αβύσσους της γης πάλι με ανέβασες», και με παρηγόρησες, πληθαίνοντας τη μεγαλωσύνη μου· κι εγώ λοιπόν, ανταποδίδοντας τις ευεργεσίες σου προς εμένα, «θα σε δοξολογήσω με όργανα ψαλμού· διότι τι θα ανταποδώσω στον Κύριο για όλα όσα μου ανταπέδωσε;». Ετοιμάζοντας, λοιπόν, τα όργανα που σου πρέπουν και κατασκευάζοντας όργανα άξια για την ψαλμωδία σου, μέσω αυτών θα σου ψάλω την αλήθειά σου, και τέτοιες κιθάρες θα στήσω για σένα, μέσω των οποίων θα αγαλλιάσουν τα χείλη μου, αλλά και «η ψυχή μου, την οποία λύτρωσες», αφού την ανέβασες από τις αβύσσους της γης και τη ζωοποίησες μετά τον θάνατο που υπέμεινε. Σκεύη και όργανα ευάρεστα στον Θεό, μέσω των οποίων ακόμη και τώρα ο Χριστός του Θεού σε όλη την οικουμένη αναπέμπει ψαλμωδίες, ύμνους και αίνους στον Πατέρα, ποιους θα μπορούσες να πεις ότι είναι, παρά τους λαούς της κάθε Εκκλησίας; Ο Λόγος του Θεού, αφού συντόνισε τις ψυχές τους και τους συνέδεσε με τον Πατέρα σε μία συμφωνία και αρμονία, αναπέμπει προσφιλή και γλυκιά μελωδία. Εάν, λοιπόν, κάποιος έκανε μια παραβολική σύγκριση των παλαιών υλικών οργάνων των Ιουδαίων, τα οποία ήταν κατασκευασμένα από άψυχες χορδές και εξέπεμπαν άναρθρη φωνή, με τους ύμνους που αναπέμπονται στον Θεό μέσα στην Εκκλησία του Χριστού από λογικές ψυχές, δεν θα έβρισκε καμία ομοιότητα.

Διότι ανώτερα από κάθε υλικό ψαλτήρι είναι τα πλήθη σε όλη την οικουμένη που, με μία συμφωνία και αρμονία, υμνούν τον Θεό των πάντων, μέσω των οποίων ο Υιός ομολογεί ότι ψάλλει προς τον Πατέρα, λέγοντας: «Διότι και εγώ θα σε δοξολογήσω με όργανα ψαλμωδίας για την αλήθειά σου, Θεέ». Διότι δεν θα παρουσιάσω πλέον στους ανθρώπους τύπους, ούτε σκιές και σύμβολα, όπως ήταν αυτά επί Μωυσή, αλλά τη δική σου αλήθεια, και «θα σου ψάλω με κιθάρα, Άγιε του Ισραήλ»· ή, σύμφωνα με τον Ακύλα, «Θα σου μελωδήσω με κιθάρα, Άγιε του Ισραήλ». Αλλά και «θα αγαλλιάσουν τα χείλη μου, όταν θα σου ψάλω»· ή, σύμφωνα με τον Σύμμαχο, «Θα σε δοξολογήσουν τα χείλη μου, όταν θα σου μελωδήσω, και η ψυχή μου, την οποία λύτρωσες. Ακόμη δε και η γλώσσα μου θα μελετά όλη την ημέρα τη δικαιοσύνη σου». Χείλη δε και γλώσσα αυτού που μελετούν τη δικαιοσύνη του Πατέρα, δεν θα έκανες λάθος να ονομάσεις εκείνους οι οποίοι, μέσα στην Εκκλησία του, έχουν αφιερώσει τους εαυτούς τους στην άσκηση των θείων λόγων.

Την αλήθειά σου. Διότι ο άνθρωπος που ψάλλει εν αληθεία και με όλη του την ψυχή δεν σταματά, κρούοντας την κιθάρα του Πνεύματος, την οποία έκρουσαν προφήτες και απόστολοι. Θα αγαλλιάσουν. Την πνευματική αγαλλίαση, η οποία ευφραίνει τον κατά Θεόν άνθρωπο. Και η ψυχή μου. Διότι περισσότερο από τα χείλη, η ψυχή αγαλλιάται ψάλλοντας. Ακόμη δε και η γλώσσα. Ακατάπαυστα, λέγει, δεν παύει ο πιστός άνθρωπος να δοξάζει τον Θεό. Όταν καταντροπιαστούν. Οι Ιουδαίοι αποκόμισαν την αιώνια αισχύνη, αυτοί οι οποίοι επινόησαν κακά εναντίον του Χριστού (του Θεού).