Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 70:7

Σε σένα απευθύνεται ο ύμνος μου παντοτινά. Ακατάπαυστα σε υμνώ και σε δοξάζω, και διά της δικής σου πρόνοιας έγινα περίβλεπτος. «Σαν τέρας έγινα στους πολλούς». Ως τέρας βέβαια εννοεί κάτι το παράδοξο και μεγάλο· και αυτό που λέει είναι το εξής: Αν και υψώθηκα ψηλά, λέει, και θεωρήθηκα μεγάλος και εξαίρετος ανάμεσα σε πολλά έθνη, εντούτοις δεν απέκτησα αυτό το αγαθό με τη δική μου δύναμη. Διότι εσύ ήσουν αυτός που με κατέστησε πανίσχυρο και γενναίο διά της δικής σου βοήθειας.

Κύριε Ιησού Χριστέ, Βασιλεύ των βασιλευόντων, εσύ που έχεις εξουσία ζωής και θανάτου, εσύ που γνωρίζεις τα άδηλα και τα κρυφά, από τον οποίο δεν ξεφεύγει καμία ενθύμηση και κανένας διαλογισμός, καθάρισέ με από τα κρυφά μου σφάλματα, διότι έπραξα το πονηρό ενώπιόν σου. Ιδού, οι ημέρες μου εκλείπουν μέρα με τη μέρα και οι αμαρτίες μου πληθύνονται. Εσύ, Κύριε, ο Θεός των πνευμάτων και κάθε σάρκας, γνωρίζεις την πολλή ασθένεια της ψυχής μου και του σώματος. Δώσε, Κύριε, ισχύ στην αδυναμία μου και βοήθησέ με τον ταλαίπωρο. Διότι εσύ γνωρίζεις ότι έγινα σαν τέρας για τους πολλούς, και εσύ είσαι ο κραταιός βοηθός μου. Δώσε μου καρδιά, Κύριε, ευγνώμονα, για να μνημονεύω τις ευεργεσίες σου διαπαντός, αγαθέ Κύριε, και μην θυμηθείς τις πολλές μου αμαρτίες, αλλά δείξε ανεξικακία για τα παραπτώματά μου. Μην παραβλέψεις, Κύριε, τη δέησή μου, του ευτελούς και αμαρτωλού, αλλά όπως με σκέπασε η χάρη σου μέχρι τώρα, έτσι και έως το τέλος μην την αφαιρέσεις από εμένα. Διότι αυτή με έκανε σοφό ώστε να κατανοώ αυτά, και μακάριοι είναι όσοι τηρούν τις οδούς της, διότι θα τους γίνει στέφανος δόξας. Σε δοξολογώ, Κύριε, και σε αινώ εγώ ο ανάξιος, εσένα που έδειξες σε μένα πλήθος οικτιρμών, διότι έγινες σκεπαστής και βοηθός μου, επειδή το όνομα της μεγαλωσύνης σου είναι ευλογημένο στους αιώνες. Διότι σε σένα πρέπει μεγαλωσύνη, στον Κύριο και Θεό μας.

Πραγματικά, ο δικός μου θάνατος έγινε για όλους ένα παράδοξο σημείο. Διότι το να υπομείνει τον σταυρό, ενώ ήταν Θεός, και να υποστεί τέτοια πάθη εκείνος που είχε χαρίσει τη ζωή στους άλλους, ήταν πραγματικά κάτι το παράδοξο. Γι' αυτό λέει: «Έγινα σαν παράδοξο σημείο στους πολλούς». Αλλά σε όλα αυτά, λέει, εσύ έγινες «κραταιός βοηθός» μου· διότι δεν απέκτησα κανέναν άλλον βοηθό. Επειδή τα πάντα έρχονταν δεύτερα και ήταν κατώτερα από τη δική μου δύναμη· εσύ όμως μόνο, τον οποίο έθεσα ως ελπίδα μου, έγινες «κραταιός βοηθός» μου. Και σύμφωνα με τον Σύμμαχο, έχει ειπωθεί παρομοίως: «Σε σένα στηρίχθηκα από την κοιλιά, από τα σπλάχνα της μητέρας μου εσύ με επέβλεψες. Σε σένα βρίσκεται διαρκώς η προσμονή μου, έγινα σαν παράδοξο σημείο στους πολλούς· εσύ όμως είσαι η ισχυρή μου πεποίθηση». «Ας γεμίσει το στόμα μου με αίνο, για να υμνήσω τη δόξα σου, όλη την ημέρα τη μεγαλοπρέπειά σου».

«Σε σένα». Διότι σε ποιον καυχάται και μεγαλύνεται ο άνθρωπος; Όχι στον Θεό; Διότι αυτόν ακατάπαυστα υμνεί. «Σαν τέρας». Ο Χριστός λέει· διότι δεν πίστευαν οι Ιουδαίοι ότι ο Θεός κρύβεται σε άνθρωπο. Διότι για αυτόν έχει ειπωθεί: και θα είναι σημείο αντιλεγόμενο. «Και συ βοηθός». Ο Χριστός είναι βοηθός του ανθρώπου. «Ας γεμίσει». Όταν ο Χριστός εμφύσησε στους αποστόλους, λέγοντας: λάβετε Πνεύμα Άγιο, τότε το στόμα των πιστών γέμισε με την αίνεση του Χριστού. «Για να υμνήσω». Διότι οι πιστοί δεν παύουν πλέον να υμνούν. «Όλη την ημέρα». Διότι σε όλον τον αιώνα δεν παύει η κτίση (δεν παύουν οι πιστοί) να μεγαλύνει (να μεγαλύνουν) τη δόξα του Θεού. «Μην απορρίψεις». Μην επιτρέψεις σε μένα, λέει ο άνθρωπος, να φτάσω στον θάνατο της αμαρτίας. «Όταν εκλείψει». Λέει ο άνθρωπος: Κύριε, όταν περιπέσω στην αμαρτία μου και εκλείψει η δύναμη της ψυχής μου, μην με παραβλέψεις. «Επειδή είπαν». Οι δαίμονες προς τον άνθρωπο: πού είναι ο Θεός σου; Όπως και οι Ιουδαίοι προς τον Χριστό: από πού προέρχεται σε αυτόν αυτή η σοφία; «Και αυτοί που φυλάσσουν». Ο Ιούδας, ως μαθητής και φύλακας, συσκεπτόταν με τον λαό για το πώς να τον παραδώσει σε αυτούς. «Λέγοντας: ο Θεός». Διότι έλεγαν οι Ιουδαίοι ότι είναι εχθρός του Θεού, επειδή καταλύει το Σάββατο. «Καταδιώξτε». Διότι απέστειλαν οι Ιουδαίοι υπηρέτες για να τον κρατήσουν ως δραπέτη· επειδή νόμιζαν ότι συλλαμβάνουν έναν απλό άνθρωπο.

Εάν εξετάσεις με ακρίβεια, θα κατανοήσεις το λεγόμενο. Διότι δεν είπε ότι η προφητεία δεν είναι χρήσιμη στους απίστους, αλλά ότι «δεν αποτελεί σημείο», όπως η γλώσσα, η οποία είναι προφανώς ανωφελής. Ούτε στους απίστους είναι σε κάτι χρήσιμη η γλώσσα· διότι ένα είναι το έργο της, το να προκαλεί μόνο κατάπληξη και ταραχή. Διότι το σημείο ανήκει στα μέσα (στα ουδέτερα πράγματα)· όπως όταν λέγει, «Κάνε σε εμένα σημείο», και προσθέτει, «για αγαθό»· και πάλι, «Έγινα σαν τέρας στους πολλούς», δηλαδή, ως σημείο.