Πατερικὲς ἀναφορὲς ἀνὰ βιβλικὸ ἐδάφιο
6 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας
Εἰς τὸ τέλος· μὴ διαφθείρῃς· ψαλμὸς ᾠδῆς τῷ ᾿Ασάφ.Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου
1–6 από 6
Εἰς τὸ τέλος, μὴ διαφθείρῃς, τῷ Ἀσάφ. ΨΑΛΜΟΣ. ΟΔʹ. Ὑπόθεσις. Ἐν τούτῳ τὸ πρόσωπον τῶν ἀποστόλων εἰσφέρεται, παραινοῦν τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἀσεβείας παύεσθαι, ὑποτιθέμενον αὐτοῖς τὸ φοβερὸν ἐκεῖνο καὶ θεῖον δικαστήριον.
Εις το τέλος, μη διαφθείρεις, στον Ασάφ. Ψαλμός ΟΔ΄. Υπόθεση. Σε αυτόν εισάγεται το πρόσωπο των αποστόλων, το οποίο προτρέπει τους ανθρώπους να παύσουν την ασέβεια, προβάλλοντάς τους το φοβερό εκείνο και θείο δικαστήριο.
Λεπτομέρειες
Καὶ τούτων οἱ μὲν ἔχοντες ἐπιγραφὴν, «Εἰς τὸ τέλος, ψαλμὸς τῷ Ἀσὰφ,» εἰσὶν οὗτοι, οδʹ, οεʹ, οϛʹ, οθʹ, πʹ· οἱ δὲ μόνον, «Ψαλμὸς τῷ Ἀσὰφ,» οὗτοι· οβʹ, οηʹ, παʹ· ὁ δὲ, «Ἐν ὕμνοις,» οεʹ· οἱ δὲ, «ᾨδὴ Ψαλμοῦ τῷ Ἀσὰφ,» οθʹ, πβʹ· οἱ δὲ, «Συνέσεως,» ογʹ, οζʹ· ὁ δὲ, «Ὑπὲρ τῶν ληνῶν,» πʹ· ὁ δὲ, «Ὑπὲρ τῶν ἀλλοιωθησομένων,» οθʹ· ὁ δὲ, «Ψαλμὸς ᾠδῆς,» οδʹ· οἱ δὲ ἔχοντες ἐπιγραφὴν, «Ἀλληλούϊα,» εἰσὶν οὗτοι· ρδʹ, ρεʹ, ρϛʹ, ριʹ, ριαʹ, ριβʹ, ριγʹ, ριδʹ, ριεʹ, ριϛʹ, ριζʹ, ριηʹ, ρλδʹ, ρλεʹ, ρμεʹ, ρμϛʹ, ρμζʹ, ρμηʹ, ρμθʹ, ρνʹ. Ἐκ τούτων εἰσὶν, «Ἀγγαίου καὶ Ζαχαρίου» ρμεʹ, ρμζʹ, ρμηʹ. Οἱ δὲ ἐπιγραφὴν ἔχοντες, «Τοῖς υἱοῖς Κορὲ,» εἰσὶν οὗτοι· μαʹ, μγʹ, μδʹ, μεʹ, μϛʹ, μζʹ, μηʹ, πγʹ, πδʹ, πϛʹ, πζʹ. Καὶ τούτων πάλιν οἱ μὲν ἔχοντες, «Εἰς τὸ τέλος τοῖς υἱοῖς Κορὲ,» εἰσὶν οὗτοι· μαʹ, μγʹ, μδʹ, μηʹ, πγʹ, πδʹ· οἱ δὲ, «Εἰς τὸ τέλος ὑπὲρ τῶν υἱῶν Κορὲ,» μεʹ, μϛʹ· οἱ δὲ, «Ψαλμὸς ᾠδῆς τοῖς υἱοῖς Κορὲ,» μζʹ, πϛʹ, πζʹ ὁ δὲ, «Συνέσεως Αἰθὰμ τῷ Ἰσραηλίτῃ,» πηʹ· οἱ δὲ, «Εἰς τὸ τέλος, τῷ Ἰδιθοὺμ ᾠδὴ,» ληʹ, ξαʹ. Οἱ δὲ, «Τῶν ἀναβαθμῶν,» πάντες εἰσὶν ᾠδαὶ, καί εἰσιν οὗτοι· ριθʹ, ρκʹ, ρκαʹ, ρκβʹ, ρκγʹ, ρκδʹ, ρκεʹ, ρκϛʹ, ρκζʹ, ρκηʹ, ρκθʹ, ρλʹ, ρλαʹ, ρλβʹ, ρλγʹ. Καὶ τούτων ὁ μέν ἐστι, «Τῷ Σαλομὼν,» ρκϛʹ· οἱ δὲ, «Τῷ Δαβὶδ,» ρλʹ, ρλαʹ, ρλβʹ. Ἡ μὲν οὖν διαίρεσις τῶν ἐπιγραφῶν, τῶν οὐσῶν ἐπὶ τῶν ψαλμῶν, αὕτη.
Και από αυτούς, εκείνοι μεν που έχουν την επιγραφή «Εις το τέλος, ψαλμός τω Ασάφ» είναι οι εξής: οδ΄, οε΄, οστ΄, οθ΄, π΄· εκείνοι δε που έχουν μόνο την επιγραφή «Ψαλμός τω Ασάφ», είναι οι εξής: οβ΄, οη΄, πα΄· εκείνος με το «Εν ύμνοις», ο οε΄· εκείνοι με το «Ωδή ψαλμού τω Ασάφ», οι οθ΄, πβ΄· εκείνοι με το «Συνέσεως», οι ογ΄, οζ΄· εκείνος με το «Υπέρ των ληνών», ο π΄· εκείνος με το «Υπέρ των αλλοιωθησομένων», ο οθ΄· εκείνος με το «Ψαλμός ωδής», ο οδ΄· εκείνοι δε που έχουν την επιγραφή «Αλληλούια», είναι οι εξής: ρδ΄, ρε΄, ρστ΄, ρι΄, ρια΄, ριβ΄, ριγ΄, ριδ΄, ριε΄, ριστ΄, ριζ΄, ριη΄, ρλδ΄, ρλε΄, ρμε΄, ρμστ΄, ρμζ΄, ρμη΄, ρμθ΄, ρν΄. Από αυτούς, την επιγραφή «Αγγαίου και Ζαχαρίου» έχουν οι ρμε΄, ρμζ΄, ρμη΄. Εκείνοι δε που έχουν την επιγραφή «Τοις υιοίς Κορέ» είναι οι εξής: μα΄, μγ΄, μδ΄, με΄, μστ΄, μζ΄, μη΄, πγ΄, πδ΄, πστ΄, πζ΄. Και από αυτούς πάλι, εκείνοι μεν που έχουν την επιγραφή «Εις το τέλος τοις υιοίς Κορέ» είναι οι εξής: μα΄, μγ΄, μδ΄, μη΄, πγ΄, πδ΄· εκείνοι δε με το «Εις το τέλος υπέρ των υιών Κορέ», οι με΄, μστ΄· εκείνοι με το «Ψαλμός ωδής τοις υιοίς Κορέ», οι μζ΄, πστ΄, πζ΄· εκείνος με το «Συνέσεως Αιθάμ τω Ισραηλίτη», ο πη΄· εκείνοι με το «Εις το τέλος, τω Ιδιθούμ ωδή», οι λη΄, ξα΄. Εκείνοι δε με την επιγραφή «Των αναβαθμών», είναι όλοι ωδές, και είναι οι εξής: ριθ΄, ρκ΄, ρκα΄, ρκβ΄, ρκγ΄, ρκδ΄, ρκε΄, ρκστ΄, ρκζ΄, ρκη΄, ρκθ΄, ρλ΄, ρλα΄, ρλβ΄, ρλγ΄. Και από αυτούς, εκείνος με την επιγραφή «Τω Σαλομών» είναι ο ρκστ΄· ενώ με την επιγραφή «Τω Δαβίδ» είναι οι ρλ΄, ρλα΄, ρλβ΄. Αυτή, λοιπόν, είναι η διαίρεση των επιγραφών που υπάρχουν στους ψαλμούς.
Λεπτομέρειες
Γʹ. Ὁ τρίτος τοῦ Ἀσὰφ εἰς τὸ τέλος παραπέμπει τὸν τοῖς προτέροις ἐντετυχηκότα, καὶ παραινεῖ μὴ διαφθεῖραι. Ἐπιγράφει τε πρὸς τούτοις, ὅτι καὶ ψαλμὸς εἴη καὶ ᾠδή· ἐπειδὴ περιέχει εὐχαριστίαν τῶν εἰς τὸν Χριστὸν πεπιστευκότων. Καὶ τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοκρισίαν παρίστησι διδάσκων ὅπως ἔστησεν ἡμέραν κρίσεως, ἐν ᾗ ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Καὶ οὔτε οἱ κατὰ τὸν παρόντα βίον κακούμενοι τῆς παρὰ τῷ Θεῷ μελλούσης ἐλπίδος ἀποπεσοῦνται, οὔθ᾽ οἱ κατὰ τὸν ἐνεστῶτα καιρὸν ἐπαρθέντες καὶ καταλαζονευσάμενοι τοῦ Χριστοῦ ἀτιμώρητον ἕξουσι τὸν μετὰ ταῦτα βίον. Διὸ ἐκ προσώπου μὲν τῶν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ἀποστόλων καὶ μαθητῶν καὶ εὐαγγελιστῶν ἀναφωνεῖ τό· Ἐξομολογησόμεθά σοι, ὁ Θεὸς, καὶ ἐπικαλεσόμεθα τὸ ὄνομά σου· περὶ δὲ τῶν τὰ κατὰ τοῦ Σωτῆρος ἡ μῶν τολμησάντων προΐων ἐπάγει τό· Εἶπα τοῖς παρανομοῦσι· Μὴ παρανομεῖτε, καὶ τοῖς ἁμαρτάνουσι· Μὴ ὑψοῦτε κέρας.
Γ΄. Ο τρίτος ψαλμός του Ασάφ παραπέμπει στο τέλος εκείνον που έχει ασχοληθεί με τους προηγούμενους, και τον προτρέπει να μη διαφθείρει. Επιγράφει δε επιπλέον, ότι είναι και ψαλμός και ωδή· επειδή περιέχει την ευχαριστία εκείνων που έχουν πιστέψει στον Χριστό. Και παρουσιάζει τη δικαιοκρισία του Θεού διδάσκοντας πώς Εκείνος όρισε ημέρα κρίσεως, κατά την οποία θα ανταποδώσει στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του. Και ούτε όσοι κακουχούνται κατά τον παρόντα βίο θα εκπέσουν από τη μέλλουσα ελπίδα παρά τω Θεώ, ούτε όσοι κατά τον τωρινό καιρό επάρθηκαν και αλαζονεύτηκαν εναντίον του Χριστού θα παραμείνουν ατιμώρητοι στη μετέπειτα ζωή. Γι' αυτό, εκ προσώπου μεν των αποστόλων, των μαθητών και των ευαγγελιστών του Σωτήρα μας αναφωνεί το: «Θα σε δοξολογήσουμε, Θεέ, και θα επικαλεσθούμε το όνομά σου»· ενώ για εκείνους που τόλμησαν να δράσουν εναντίον του Σωτήρα μας, προχωρώντας παρακάτω προσθέτει το: «Είπα στους παράνομους: Μην παρανομείτε, και στους αμαρτωλούς: Μην υψώνετε κέρας».
Λεπτομέρειες
ΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΜΗ ΔΙΑΦΘΕΙΡῌΣ, ΨΑΛΜΟΣ Τῼ ΑΣΑΦ. ΟΔʹ. Ἐξομολογησόμεθά σοι, ὁ Θεὸς, ἐξομολογησόμεθά σοι, καὶ ἐπικαλεσόμεθα τὸ ὄνομά σου. Ἀντὶ τοῦ, Εἰς τὸ τέλος, μὴ διαφθείρῃς, ὁ Σύμμαχος, Ἐπινίκιος περὶ ἀφθαρσίας ψαλμὸς τοῦ Ἀσὰφ, ἡρμήνευσεν. Οὐκοῦν περὶ ἀφθαρσίας ὁ λόγος τῆς τοῖς δικαίοις ἀποκειμένης, οἷς καὶ τὰ τῆς νίκης ἀποτεθησαύρισται βραβεῖα. Διὸ καὶ ἐπινίκιος εἴρηται· ἀναπέμπει δὲ ἡμᾶς καὶ εἰς τὸ τέλος, περὶ οὗ φησιν ὁ Ἀπόστολος· Εἶτα τὸ τέλος, ὅταν παραδῷ τὴν βασιλείαν τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ, ὅταν καταργήσῃ πᾶσαν ἀρχὴν καὶ πᾶσαν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν.
ΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, ΜΗ ΔΙΑΦΘΕΙΡΗΣ, ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΑΣΑΦ. 74ος. Θα σε δοξολογήσουμε, Θεέ, θα σε δοξολογήσουμε, και θα επικαλεστούμε το όνομά σου. Αντί του «Εις το τέλος, μη διαφθείρης», ο Σύμμαχος το ερμήνευσε: «Επινίκιος ψαλμός του Ασάφ περί αφθαρσίας». Επομένως, ο λόγος αφορά την αφθαρσία που επιφυλάσσεται στους δικαίους, για τους οποίους έχουν αποθησαυριστεί και τα βραβεία της νίκης. Γι' αυτό και ονομάζεται επινίκιος· μας παραπέμπει δε και στο τέλος, για το οποίο αναφέρει ο Απόστολος: «Έπειτα θα έρθει το τέλος, όταν παραδώσει τη βασιλεία στον Θεό και Πατέρα, όταν καταργήσει κάθε αρχή και κάθε εξουσία και δύναμη».
Λεπτομέρειες
Εἰς τὸ τέλος μὴ διαφθείρῃς, ψαλμὸς τῷ Ἀσὰφ ᾠδῆς Πρὸς τὴν συναγωγὴν ὁ λόγος· Ἀσὰφ γὰρ συναγωγὴ ἑρμηνεύεται. ὅτι, φησίν, εἰς τέλος οὐ διεφθάρησαν· ἐξ αὐτῶν γὰρ οἱ ἀπόστολοι καὶ ἕτεροι πολλοί. ἐξομολογησόμεθα Οἱ πιστοὶ ἐξομολογοῦνται τῷ θεῷ ἐπὶ πᾶσι τοῖς θαυμασίοις, οἷς ἐποίησεν αὐτοῖς. καὶ ἐπικαλεσόμεθα Προσθεῖναι γὰρ τῇ αἰνέσει ἀεὶ σπεύδουσιν οἱ δίκαιοι. διηγήσομαι Ὁ προφήτης ἐκ προσώπου τοῦ ἀνθρώπου εὐχαριστεῖ τῷ θεῷ. ὅταν λάβω Ὁ θεὸς φησίν· ὅταν φθάσῃ ὁ καιρὸς τῆς δίκης, τότε εὐθεῖα ἔσται ἡ κρίσις μου. ἐτάκη ἡ γῆ Ἀπὸ τοῦ φόβου τῆς δόξης αὐτοῦ, ὅταν ἀναστῇ κρῖναι τὴν γῆν τὴν νοητήν. ἐγὼ ἐστερέωσα Τοὺς ἀποστόλους λέγει· στύλους γὰρ ἡ γραφὴ αὐτοὺς παρατίθεται, ὡς μέσον οὐρανοῦ καὶ γῆς βαστάζοντας καὶ περιφέροντας τὴν χάριν τοῦ κηρύγματος· εἰσὶ δὲ ἄρρηκτοι. εἶπα τοῖς παρανομοῦσιν Οἱ ἀπόστολοι γὰρ κατέπαυσαν τὴν ἀνομίαν ἀπὸ πάσης τῆς γῆς διὰ τοῦ κηρύγματος. καὶ τοῖς ἁμαρτάνουσιν Πάντας γὰρ ἐδίδαξαν ταπεινοφρονεῖν καὶ μὴ ὑψηλοφρονεῖν ἐπὶ δυνάμει πλούτου. κέρας γὰρ δύναμις ἑρμηνεύεται. μὴ ἐπαίρετε Μὴ θρασύνεσθε τουτέστιν τῇ ἰσχύϊ ὑμῶν κατὰ τοῦ θεοῦ. μὴ λαλεῖτε Βλασφημοῦντες ἐξ ἀλαζονείας τὸν Χριστόν. ὅτι οὔτε ἀπὸ ἐξόδων Οὔτε γὰρ ἀπ’ ἀνατολῆς οὔτε ἀπὸ δυσμῶν οὔτε ἀπὸ ὀρέων ἔρχεται ἡ κρίσις, ἀλλὰ ἀπὸ θεοῦ μόνου ὡς δικαίως κρίνοντος. ὅτι ὁ θεός Οὗτος (αὐτὸς) γὰρ μόνος κριτὴς πάντων.
«Εις το τέλος· μη διαφθείρεις· ψαλμός στον Ασάφ, ωδή». Ο λόγος απευθύνεται προς τη συναγωγή· διότι το όνομα Ασάφ ερμηνεύεται ως «συναγωγή». Διότι, λέει, δεν καταστράφηκαν ολοκληρωτικά (μέχρι τέλους)· επειδή από αυτούς προήλθαν οι απόστολοι και πολλοί άλλοι. «Θα εξομολογηθούμε». Οι πιστοί δοξολογούν τον Θεό για όλα τα θαυμάσια που έκανε σε αυτούς. «Και θα επικαλεστούμε». Διότι οι δίκαιοι πάντοτε σπεύδουν να προσθέσουν στην αίνεση. «Θα διηγηθώ». Ο προφήτης, εκ μέρους του ανθρώπου, ευχαριστεί τον Θεό. «Όταν λάβω τον καιρό». Ο Θεός λέει: όταν φτάσει ο καιρός της δίκης, τότε η κρίση μου θα είναι ευθεία (δίκαιη). «Έλιωσε η γη». Από τον φόβο της δόξας Του, όταν θα εγερθεί για να κρίνει τη νοητή γη. «Εγώ στερέωσα». Εννοεί τους αποστόλους· διότι η Γραφή τούς παρουσιάζει ως στύλους, οι οποίοι στο μέσον ουρανού και γης βαστάζουν και μεταφέρουν τη χάρη του κηρύγματος· και είναι άρρηκτοι. «Είπα στους παράνομους». Διότι οι απόστολοι έδωσαν τέλος στην ανομία σε όλη τη γη μέσω του κηρύγματος. «Και σε αυτούς που αμαρτάνουν». Επειδή δίδαξαν τους πάντες να ταπεινοφρονούν και να μην υπερηφανεύονται για τη δύναμη του πλούτου· διότι η λέξη «κέρας» ερμηνεύεται ως δύναμη. «Μην υψώνετε». Δηλαδή, μην αποθρασύνεστε με την ισχύ σας εναντίον του Θεού. «Μη μιλάτε». Βλασφημώντας από αλαζονεία τον Χριστό. «Διότι ούτε από τις εξόδους». Διότι ούτε από την ανατολή ούτε από τη δύση ούτε από τα όρη έρχεται η κρίση, αλλά μόνο από τον Θεό, καθώς Εκείνος κρίνει δίκαια. «Διότι ο Θεός». Επειδή Αυτός είναι ο μόνος κριτής των πάντων.
Λεπτομέρειες
Ψαλμὸς οδʹ Εἰς τὸ τέλος· μὴ διαφθείρῃς· ψαλμὸς ᾠδῆς τῷ Ἀσάφ. «Ἐξομολογησόμεθά σοι, ὁ Θεός, ἐξομολογησόμεθά σοι καὶ ἐπικαλεσόμεθα τὸ ὄνομά σου». Τὴν ὁλοκάρδιον πρὸς Θεὸν εὐχαριστίαν ὁ διπλασιασμὸς εἰσηγήσατο. «Διηγήσομαι πάντα τὰ θαυμάσιά σου» ἐν τῇ τοῦ δούλου μορφῇ καὶ «ὅταν λάβω καιρὸν» δευτέρας παρουσίας μου «ἐγὼ εὐθύτητας κρινῶ» εἰς πᾶσαν τὴν οἰκουμένην. «Ἐτάκη ἡ γῆ καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ». Ἐτάκη δηλονότι πυρποληθεῖσα ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας· «ἐγὼ δὲ ἐστερέωσα τοὺς στύλους αὐτῆς», ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος, κἂν μὴ οὕτω δοκεῖ τοῖς ἀθέοις.
Ψαλμός 74ος. Εις το τέλος· μη διαφθείρης· ψαλμός ωδής στον Ασάφ. «Θα σε δοξολογήσουμε, Θεέ, θα σε δοξολογήσουμε και θα επικαλεστούμε το όνομά σου». Την ολόκαρδη προς τον Θεό ευχαριστία φανερώνει η επανάληψη. «Θα διηγηθώ όλα τα θαυμάσιά σου» έχοντας τη μορφή του δούλου, και «όταν έρθει ο κατάλληλος καιρός» της δευτέρας παρουσίας μου «εγώ θα κρίνω με δικαιοσύνη» σε όλη την οικουμένη. «Έλιωσε η γη και όλοι όσοι κατοικούν σε αυτήν». Έλιωσε, δηλαδή, επειδή πυρπολήθηκε από την αμαρτία· «εγώ όμως στερέωσα τους στύλους της», εγώ ο Λόγος του Θεού, έστω και αν δεν φαίνεται έτσι στους αθέους.
Λεπτομέρειες