Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 75:13

Στον φοβερό Θεό, ο οποίος αφαιρεί τα πνεύματα των αρχόντων. Υποσχεθείτε, λέει, να αγαθοεργείτε, γνωρίζοντας ότι, όταν βρεθείτε σε εκείνον τον τόπο, πρέπει να προσφέρετε στον Θεό τις πράξεις σας σαν δώρα. Τόσο φοβερός είναι ο Θεός, ώστε θα αφαιρεθεί το πνεύμα και από εκείνους που εξουσίασαν παλαιότερα και έγιναν πονηροί. Διότι ενώπιον εκείνου του θείου και φοβερού βήματος, από τον καθένα που αμάρτησε αφαιρείται εκείνο το οποίο του δόθηκε μέσω του βαπτίσματος. Και αυτό ακριβώς είναι που έλεγε ο Κύριος: Όταν έλθει ο κύριός του, θα διχοτομήσει τον πονηρό δούλο και θα ορίσει τη μερίδα του μαζί με τους απίστους.

Κάντε ευχές και αποδώστε τις στον Κύριο τον Θεό, όλοι όσοι βρίσκεστε γύρω του· σε αυτόν που είναι φοβερός και αφαιρεί τα πνεύματα των αρχόντων, σε αυτόν που είναι φοβερός στους βασιλιάδες της γης. Έχοντας ολοκληρώσει τον λόγο περί της κρίσεως του Θεού, προτρεπτικά λοιπόν προστάζει όλους εμάς να προσευχόμαστε και να αποδίδουμε τις ευχές μας στον Κύριο τον Θεό μας· και εφόσον υπάρχει ακόμη καιρός στην παρούσα ζωή, μας προτρέπει να το πράττουμε αυτό απαραιτήτως.

Συνηθίζει δε να ονομάζει τις υποσχέσεις ευχές· γι' αυτό έχει λεχθεί: «Εάν κάνεις μια ευχή, μην καθυστερήσεις να την εκπληρώσεις· είναι προτιμότερο να μην ευχηθείς, παρά να ευχηθείς και να μην εκπληρώσεις». Ο καθένας μας, λοιπόν, ας εκπληρώνει την προσωπική του πρόθεση και τη δική του υπόσχεση σαν ευχή, ενθυμούμενος αυτόν που είπε: «Πρόσφερε στον Θεό θυσία αινέσεως και απόδωσε στον Κύριο τις ευχές σου· και επικαλέσου με σε ημέρα θλίψεως, και θα σε ελευθερώσω, και θα με δοξάσεις». Τώρα, λοιπόν, λέει, κάντε ευχές και εκπληρώστε τις. Διότι θα έρθει καιρός κατά τον οποίο όλοι όσοι βρίσκονται γύρω του θα φέρουν δώρα. Επειδή, κατά τον καιρό της βασιλείας του, οι βασιλείς της Θαρσίς και των νησιών θα προσφέρουν δώρα, οι βασιλείς των Αράβων και της Σαβά θα προσκομίσουν δώρα, και θα τον προσκυνήσουν όλοι οι βασιλείς της γης. Τότε, λοιπόν, ενώ θα κάθεται στον θρόνο της δόξας του, θα τον προσκυνήσουν όλοι με δώρα· δηλαδή, με τους καρπούς που φέρει μαζί του ο καθένας. Γι' αυτό, εφόσον υπάρχει ακόμη καιρός, προτρέπει από τώρα να κάνουμε ευχές και να τις εκπληρώνουμε· ώστε, αφού αποταμιεύσουμε τους θησαυρούς μας, να τους προσκομίσουμε σε αυτόν στην κατάλληλη ώρα, γινόμενοι άξιοι μεταξύ εκείνων που περικυκλώνουν τον θρόνο του. Διότι όλοι γύρω του θα του προσφέρουν δώρα, επειδή είναι φοβερός σε αυτούς που δεν τον πλησιάζουν και δεν προσφέρουν τα δώρα. Γι' αυτό προστίθεται η φράση: «Στον φοβερό, που αφαιρεί τα πνεύματα των αρχόντων, που είναι φοβερός στους βασιλείς της γης».

Διότι το χωρίο, «Δεν θα παραμείνει το πνεύμα μου στους υιούς των ανθρώπων», θα λεχθεί και για εκείνους που κάποτε βέβαια διατέλεσαν άρχοντες και ηγέτες, και αξιώθηκαν το Άγιο Πνεύμα, όμως δεν έζησαν επαξίως της χάριτος. Από αυτούς αφαιρείται το πνεύμα, ώστε, αφού το στερηθούν, να παραδοθούν στην αρμόζουσα τιμωρία. Κατά δε τον Σύμμαχο: «Στον νομοθέτη, ο οποίος αφαιρεί το πνεύμα των ηγεμόνων, και είναι φοβερός στους βασιλιάδες της γης».

«και εγκατάλειμμα»: Δηλαδή, ότι ποτέ η ενθύμηση του κατά Θεόν ανθρώπου δεν απομακρύνθηκε από τον Θεό, και γι' αυτόν τον λόγο αξιώνονται εκείνης της χαράς. «εύξασθε»: Διότι καθένας, λέει, που θα κάνει μια ευχή στον Θεό, οφείλει να την εκπληρώσει χωρίς καμία αναβολή. «πάντες οι κύκλω»: Διότι ο καθένας τότε προσφέρει στον Θεό τα καλά έργα και την πίστη που κατόρθωσε. «τω φοβερώ»: Στον φοβερό Θεό, ο οποίος έχει την εξουσία να αφαιρεί τις ψυχές των βασιλέων (και των αρχόντων). «φοβερώ»: Διότι ποιος βασιλιάς ή ποιος δυνάστης από αυτούς που βρίσκονται πάνω στη γη εξισώνεται με τον Θεό;

Διότι, όπου υπάρχει έγερση για εκδίκηση, τα πάντα διακατέχονται από ησυχία και τρόμο. «Για να σώσει όλους τους πράους της γης». Γι' αυτό «θα κρίνει, για να σώσει τους πράους» και να τους ξεχωρίσει από τους οργίλους και τους ασεβείς. «Διότι η σκέψη του ανθρώπου θα σε δοξολογήσει και το υπόλειμμα της σκέψης θα τελέσει εορτή προς εσένα». Διότι υπάρχει ευσεβής σκέψη και υπάρχει ασεβής σκέψη· εκ των οποίων, η μεν πρώτη είναι εορταστική και γεμάτη χάρη, η δε δεύτερη οδυνηρή και εχθρική· και τις δύο τις βλέπει καθαρά ο Θεός. «Ποιος είναι», λέει, «αυτός που κρύβει από εμένα τη βουλή του;» και τα εξής. «Κάντε τάματα και αποδώστε τα στον Κύριο τον Θεό», δηλαδή αυτά που υπόσχεστε μην αθετείτε να τα αποδώσετε στον Θεό. «Όλοι όσοι βρίσκονται γύρω του θα προσφέρουν δώρα», δηλαδή, εκείνοι που αξιώθηκαν να πλησιάσουν τον Θεό, στον βαθμό που είναι εφικτό, θα προσφέρουν τα δώρα των αρετών τους. «Σε Αυτόν που είναι φοβερός και αφαιρεί το πνεύμα των αρχόντων», δηλαδή, που παίρνει τις ψυχές από το σώμα των βασιλέων και των τυράννων και γενικώς όλων ανεξαιρέτως· «ο οποίος είναι φοβερός απέναντι στους βασιλείς της γης». Διότι, ακόμα κι αν είναι φοβεροί οι βασιλείς της γης, είναι εντούτοις υπόλογοι στον επουράνιο Βασιλέα, ως θνητοί και αμαρτωλοί.

Και ο μεν Όμηρος, ραψωδώντας ότι ο Μενέλαος αγαπιέται από την ψευδοπαρθένο Παλλάδα, την παρουσιάζει άλλοτε να εκτρέπει το βέλος του Πανδάρου από τα πιο καίρια μέρη του σώματος, και άλλοτε να του χαρίζει την ορμή της μύγας, η οποία επιθυμεί διακαώς να δαγκώσει, καθώς το ανθρώπινο αίμα της είναι γλυκό. Η Αειπάρθενος όμως και Μητέρα του Θεού όχι μόνο λυτρώνει τον αυτοκράτορα από το βέλος που πετά την ημέρα, αλλά και τον θέτει ανώτερο από κάθε απειλή που περιφέρεται τη νύχτα· ούτε του προσφέρει ως δώρο την ορμή ενός ζωυφίου, αλλά περιζώνοντάς τον με δύναμη από ψηλά και περιβάλλοντάς τον με ακαταμάχητη ισχύ, τον αναδεικνύει απρόσβλητο σε ένα όχι μικρό μέρος της Ασίας και φοβερό στους βασιλείς της γης. Πέραν τούτων, δεν υποδηλώνει την αγάπη της πιάνοντάς τον από πίσω από την κόμη, όπως έχει ειπωθεί για άλλον ήρωα, επίσης ομηρικό, ούτε γίνεται γνωστή με σύμβολα αμυδρά και σκιώδη, αλλά παριστάμενη ολοφάνερα και υποδεικνύοντας κάθε σωτήρια οδό, αυτό μεν το επιδοκίμασε και πρόσταξε να γίνει, εκείνο δε με κάποιον τρόπο το απέρριψε· και αφού ικετεύθηκε πολλές φορές ως βοηθός να έλθει, να εμφανίσει τη μορφή της και να κάνει τη φωνή της να ακουστεί, εκπλήρωσε το αίτημα και φάνηκε, στον βαθμό που είναι δυνατόν να φανεί σε ανθρώπους, και του μετέδωσε τη θεία φωνή της.