Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 76:12

«Διότι θα ενθυμηθώ εξ αρχής τα θαυμάσιά σου». Αναλογίστηκα, λέγει, πόσα αγαθά τούς προσέφερε Αυτός, και τι είδους κακά τού ανταπέδωσαν. «Και θα μελετήσω όλα τα έργα σου». Ακόμη κι αν εκείνοι, λέγει, έπραξαν έτσι, εγώ όμως θα εξετάσω από την αρχή μέχρι το τέλος τις ευεργεσίες που άρχισες να μας προσφέρεις· δηλαδή, κανένα από τα καλά που μας έχουν γίνει δεν πρόκειται να παραδώσω στη λήθη.

Όλα όμως από το: «Θυμήθηκα τα έργα του Κυρίου», τα απέδωσε στο: «Θυμήθηκα τον Θεό, και ευφράνθηκα». Διότι, φέρνοντας αυτά στη μνήμη μου, λέει, παρηγορούνταν η διάνοιά μου και ευφραινόμουν. Διότι, αναλογιζόμενος πόσα και ποια γεγονότα συνέβησαν σε εμάς με τη δική σου βοήθεια, πειθόμουν ότι, αφού έπραξες τόσα πολλά για τη σωτηρία μας και για την απαλλαγή μας από εκείνους που μας κατείχαν τότε, δεν θα ανεχόσουν ποτέ τώρα να μας παραβλέψεις παντελώς, ενώ βρισκόμαστε σε δουλεία, αιχμαλωσία και συμφορά.

«Και είπα, Τώρα άρχισα· αυτή είναι η αλλοίωση της δεξιάς του Υψίστου». Αντί για αυτό, ο μεν Ακύλας λέει: «Και είπα, αρρώστια μου· αυτή είναι η αλλοίωση της δεξιάς του Υψίστου»· ο δε Σύμμαχος: «Πλήγμα μου είναι η επιδευτέρωση (επανάληψη) της δεξιάς του Υψίστου»· και η πέμπτη έκδοση λέει: «Και είπα, οι οδύνες μου είναι η αλλοίωση της δεξιάς του Υψίστου». Εκτός από τις προηγούμενες απορίες, λέει, σκεφτόμουν μέσα μου και αυτά, ότι δηλαδή τέτοιου είδους λογισμοί, με τους οποίους προηγουμένως βρισκόμουν σε απορία, είναι η αρρώστια μου ή οι οδύνες μου ή τα πλήγματά μου. Διότι από ασθένεια της ψυχής εκστομίσαμε τέτοια λόγια, και από πλήγωμα της ψυχής· επειδή, όντας πληγωμένος και συμπάσχοντας σαν να επρόκειτο για τα δικά μου μέλη, αλλά και δοκιμάζοντας οδύνες σαν να επρόκειτο για τα ίδια μου τα σπλάχνα, εξέφρασα τέτοια πράγματα. Και τα έπαθα αυτά, επειδή είδα να έχει γίνει αλλοίωση στη δεξιά του Υψίστου. Διότι παλαιότερα αυτή ενεργούσε πολλά θαύματα και παρείχε παράδοξες ευεργεσίες στον λαό, ενώ τώρα έχει επέλθει αλλοίωση στη δεξιά του Υψίστου. Γι' αυτό και με κατέλαβαν οδύνες· ομολογώ ότι η ψυχή μου έχει πληγωθεί από την αρρώστια και την ασθένεια της γνώσης. Την δε αλλοίωση της δεξιάς του Θεού την έβλεπα, φέρνοντας στη μνήμη μου τα παλαιά του έργα. Γι' αυτό λέει: «Θυμήθηκα τα έργα του Κυρίου, από την αρχή τα θαυμάσιά σου».

«Και θα μελετήσω όλα τα έργα σου, και θα στοχαστώ τα επιτηδεύματά σου». Αντί αυτών, ο Σύμμαχος τα μετέφρασε με τον εξής τρόπο: «Αναπολούσα τις σοφές επινοήσεις του Κυρίου, φέρνοντας στον νου τα παλαιά σου θαύματα, και μελετούσα διεξοδικά όλες τις πράξεις σου, και διηγούμουν τα μεγαλουργήματά σου, ανακαλώντας τα στη μνήμη μου». Έπειτα τώρα, καθώς ακούω ότι μας απέρριψες οριστικά, και ότι οργίστηκε ο θυμός σου εναντίον των προβάτων της βοσκής σου, εύλογα αντιλήφθηκα ότι πρόκειται για αλλοίωση της δεξιάς του Υψίστου. Διότι αυτά αποτελούν σημεία μεταβολής και αλλοίωσης της παλαιάς κηδεμονίας του Θεού προς τον λαό.

Διάψαλμα, δηλαδή μετέβη ο λόγος (μεταβολή του λόγου). Και είπα: Δηλαδή ο Κύριος άρχισε να φανερώνει στους μαθητές τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού. Αυτή είναι η αλλοίωση: Διότι μετέβαλε τον θρήνο των μαθητών και όλων των πιστών. Θυμήθηκα: Ποιων πραγμάτων; Το πώς από το χώμα έπλασε και ανέπλασε το λογικό ον με τα ίδια του τα χέρια. Το πώς χάραξε τις πλάκες με το θείο δάχτυλο. Το πώς πάλι στόλισε τον παράδεισο με τόσα και τόσο ωραία φυτά και τον έκανε ελεύθερο από λύπη και μέριμνες. Διότι θα θυμηθώ [ο προφήτης αναλογιζόμενος τα εξαρχής θαυμάσια] τα οποία θαυματούργησε [από παλιά] για τον άνθρωπο [ο Κύριος]. Και θα μελετήσω: Ο Υιός λέει προς τον Πατέρα: 'Όσα αποφασίσαμε για τον άνθρωπο, θα τα πράξω όπως διέταξες'. Και στα έργα: 'Θα μεριμνήσω', λέει ο Υιός στον Πατέρα, 'για τον άνθρωπο, ώστε να μην παραμεληθεί σε τίποτα'. Ο Θεός, εν τω αγίω: Σε όλους τους αγίους ο ίδιος διαβαίνει (επιβαίνει), ως κατοικώντας και περιπατώντας μέσα τους. Ποιος Θεός είναι μέγας: Ποιος; Κανείς. Διότι δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός από αυτόν.

Η δεξιά του Πατρός είναι προφανώς ο Μονογενής, ο οποίος μας μετέβαλε προς το καλύτερο. «Ενθυμήθηκα τα έργα του Κυρίου.» Βεβαίως, τα θαυμαστά έργα του Θεού σχετικά με την κτίση και άλλα είναι πολλά, αλλά το εξαιρετικότερο είναι ότι, αφού πήρε χώμα, έπλασε έλλογο ον και το κατέστησε δική του εικόνα. Αυτά είναι από την αρχή τα θαυμαστά έργα του Θεού για εμάς, τα οποία ενήργησε για χάρη μας. Διότι φανερώνεται ότι φύτεψε παράδεισο, έπειτα πάλι τον απέκλεισε, επέφερε κατακλυσμό, μέσω του οποίου και τιμωρεί αλλά και σώζει το ανθρώπινο φύραμά μας, συγχέοντας τις γλώσσες εκείνων που κατασκεύαζαν τον πύργο.

Αλλά το να λέει κανείς «τώρα άρχισα, και αυτή η αλλοίωση» δεν είναι αποτέλεσμα δικής μας προσπάθειας, αλλά «της δεξιάς του Υψίστου. Θυμήθηκα τα έργα του Κυρίου», είτε τα δημιουργήματά του είτε τα θαύματά του, και μεγάλυνα την πάνσοφη δύναμή του. «Διότι θα θυμηθώ από την αρχή τα θαυμάσιά σου, και θα μελετήσω όλα τα έργα σου, και θα εντρυφήσω στις πράξεις σου» και θα υμνήσω από εκεί και πέρα την ανέκφραστη σοφία και δύναμή σου. «Θεέ, μέσα στην αγιότητα είναι η οδός σου». Όντας υπεράγιος, δεν ανέχεσαι να κατοικήσεις ή να περπατήσεις ανάμεσα σε ακάθαρτους. «Ποιος Θεός είναι μεγάλος, όπως ο Θεός μας;», δηλαδή κανένας, παρά «εσύ είσαι ο Θεός που κάνεις θαυμάσια, έκανες γνωστή στους λαούς τη δύναμή σου· λύτρωσες με τον βραχίονά σου τον λαό σου και τους υιούς του Ιακώβ και του Ιωσήφ»· εννοεί την έξοδο από την Αίγυπτο και την ελευθερία του λαού. «Σε είδαν τα ύδατα, Θεέ, σε είδαν τα ύδατα και φοβήθηκαν»· εννοεί τον διαχωρισμό της Ερυθράς Θάλασσας και του Ιορδάνη για τη διάβαση του λαού, τα οποία προϋπήρξαν και ως σύμβολα του θείου βαπτίσματος. «Ταράχθηκαν οι άβυσσοι, από το πλήθος του ήχου των υδάτων» κατά τον χειμερινό καιρό· «Έδωσαν φωνή οι νεφέλες, διότι τα βέλη σου διαπερνούν». Εννοεί την αστραπή και τη βροντή, ενώ νοητές νεφέλες είναι οι θείοι απόστολοι που βρόντηξαν τη φωνή τους έως τα πέρατα της γης, δηλαδή το σωτήριο κήρυγμα. «Η φωνή της βροντής σου μέσα στον τροχό».