Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 76:13

«Διότι θα ενθυμηθώ εξ αρχής τα θαυμάσιά σου». Αναλογίστηκα, λέγει, πόσα αγαθά τούς προσέφερε Αυτός, και τι είδους κακά τού ανταπέδωσαν. «Και θα μελετήσω όλα τα έργα σου». Ακόμη κι αν εκείνοι, λέγει, έπραξαν έτσι, εγώ όμως θα εξετάσω από την αρχή μέχρι το τέλος τις ευεργεσίες που άρχισες να μας προσφέρεις· δηλαδή, κανένα από τα καλά που μας έχουν γίνει δεν πρόκειται να παραδώσω στη λήθη.

«Και θα μελετήσω όλα τα έργα σου, και θα στοχαστώ τα επιτηδεύματά σου». Αντί αυτών, ο Σύμμαχος τα μετέφρασε με τον εξής τρόπο: «Αναπολούσα τις σοφές επινοήσεις του Κυρίου, φέρνοντας στον νου τα παλαιά σου θαύματα, και μελετούσα διεξοδικά όλες τις πράξεις σου, και διηγούμουν τα μεγαλουργήματά σου, ανακαλώντας τα στη μνήμη μου». Έπειτα τώρα, καθώς ακούω ότι μας απέρριψες οριστικά, και ότι οργίστηκε ο θυμός σου εναντίον των προβάτων της βοσκής σου, εύλογα αντιλήφθηκα ότι πρόκειται για αλλοίωση της δεξιάς του Υψίστου. Διότι αυτά αποτελούν σημεία μεταβολής και αλλοίωσης της παλαιάς κηδεμονίας του Θεού προς τον λαό.

Διάψαλμα, δηλαδή μετέβη ο λόγος (μεταβολή του λόγου). Και είπα: Δηλαδή ο Κύριος άρχισε να φανερώνει στους μαθητές τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού. Αυτή είναι η αλλοίωση: Διότι μετέβαλε τον θρήνο των μαθητών και όλων των πιστών. Θυμήθηκα: Ποιων πραγμάτων; Το πώς από το χώμα έπλασε και ανέπλασε το λογικό ον με τα ίδια του τα χέρια. Το πώς χάραξε τις πλάκες με το θείο δάχτυλο. Το πώς πάλι στόλισε τον παράδεισο με τόσα και τόσο ωραία φυτά και τον έκανε ελεύθερο από λύπη και μέριμνες. Διότι θα θυμηθώ [ο προφήτης αναλογιζόμενος τα εξαρχής θαυμάσια] τα οποία θαυματούργησε [από παλιά] για τον άνθρωπο [ο Κύριος]. Και θα μελετήσω: Ο Υιός λέει προς τον Πατέρα: 'Όσα αποφασίσαμε για τον άνθρωπο, θα τα πράξω όπως διέταξες'. Και στα έργα: 'Θα μεριμνήσω', λέει ο Υιός στον Πατέρα, 'για τον άνθρωπο, ώστε να μην παραμεληθεί σε τίποτα'. Ο Θεός, εν τω αγίω: Σε όλους τους αγίους ο ίδιος διαβαίνει (επιβαίνει), ως κατοικώντας και περιπατώντας μέσα τους. Ποιος Θεός είναι μέγας: Ποιος; Κανείς. Διότι δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός από αυτόν.

Αλλά το να λέει κανείς «τώρα άρχισα, και αυτή η αλλοίωση» δεν είναι αποτέλεσμα δικής μας προσπάθειας, αλλά «της δεξιάς του Υψίστου. Θυμήθηκα τα έργα του Κυρίου», είτε τα δημιουργήματά του είτε τα θαύματά του, και μεγάλυνα την πάνσοφη δύναμή του. «Διότι θα θυμηθώ από την αρχή τα θαυμάσιά σου, και θα μελετήσω όλα τα έργα σου, και θα εντρυφήσω στις πράξεις σου» και θα υμνήσω από εκεί και πέρα την ανέκφραστη σοφία και δύναμή σου. «Θεέ, μέσα στην αγιότητα είναι η οδός σου». Όντας υπεράγιος, δεν ανέχεσαι να κατοικήσεις ή να περπατήσεις ανάμεσα σε ακάθαρτους. «Ποιος Θεός είναι μεγάλος, όπως ο Θεός μας;», δηλαδή κανένας, παρά «εσύ είσαι ο Θεός που κάνεις θαυμάσια, έκανες γνωστή στους λαούς τη δύναμή σου· λύτρωσες με τον βραχίονά σου τον λαό σου και τους υιούς του Ιακώβ και του Ιωσήφ»· εννοεί την έξοδο από την Αίγυπτο και την ελευθερία του λαού. «Σε είδαν τα ύδατα, Θεέ, σε είδαν τα ύδατα και φοβήθηκαν»· εννοεί τον διαχωρισμό της Ερυθράς Θάλασσας και του Ιορδάνη για τη διάβαση του λαού, τα οποία προϋπήρξαν και ως σύμβολα του θείου βαπτίσματος. «Ταράχθηκαν οι άβυσσοι, από το πλήθος του ήχου των υδάτων» κατά τον χειμερινό καιρό· «Έδωσαν φωνή οι νεφέλες, διότι τα βέλη σου διαπερνούν». Εννοεί την αστραπή και τη βροντή, ενώ νοητές νεφέλες είναι οι θείοι απόστολοι που βρόντηξαν τη φωνή τους έως τα πέρατα της γης, δηλαδή το σωτήριο κήρυγμα. «Η φωνή της βροντής σου μέσα στον τροχό».