Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 77:17

Και στη συνέχεια: Μίλησε ο Κύριος στον Μωυσή λέγοντας: «Πάρε τη ράβδο, και συγκέντρωσε την κοινότητα εσύ και ο Ααρών ο αδελφός σου, και να μιλήσετε στην πέτρα μπροστά τους, και θα δώσει τα νερά της. Και θα βγάλετε για αυτούς νερό από την πέτρα, και θα ποτίσετε την κοινότητα και τα ζώα τους». Εύλογα λοιπόν, επειδή σε διάφορους τόπους φαίνεται ότι η πέτρα παρείχε το νερό, για μεν την πρώτη περίπτωση έχει λεχθεί μέσω των προηγουμένων: «Έσχισε πέτρα στην έρημο, και τους πότισε σαν από μεγάλη άβυσσο»· για δε τη δεύτερη προσθέτει στη συνέχεια: «Και έβγαλε νερό από την πέτρα, και κατέβασε νερά σαν ποταμούς». Πλην όμως, παρόλο που τους χορηγήθηκαν τόσα πολλά, ωστόσο συνέχισαν να αμαρτάνουν, και να αμαρτάνουν όχι απέναντι στους εαυτούς τους, αλλά σε Αυτόν. Διότι κατά του ίδιου του Θεού διέπρατταν την αμαρτία, ασεβώντας με το να Του αντιλέγουν. Γι' αυτό προσθέτει: «Πίκραναν τον Ύψιστο σε άνυδρο τόπο»· ή κατά τον Ακύλα, «Επαναστατώντας κατά του Υψίστου σε άβατο τόπο»· ή κατά τον Σύμμαχο, «Φιλονικώντας με τον Ύψιστο μέσα στη δίψα σε άβατο τόπο». Το γιατί δε πίκραναν τον Ύψιστο σε άνυδρο τόπο, το δίδαξε ο Μωυσής· διότι, μετά την παροχή του νερού σε αυτούς από την πέτρα, διηγείται λέγοντας: «Και ονόμασε τον τόπο εκείνο Πειρασμό και λοιδορία, εξαιτίας της λοιδορίας των υιών του Ισραήλ, και επειδή πείραζαν τον Κύριο, λέγοντας: Είναι ο Θεός ανάμεσά μας, ή όχι;».

«Και εξήγαγε»· Διότι αυτό που συνέβη ήταν τύπος της πλευράς, όπως είπαμε, η οποία κεντήθηκε με τη λόγχη. «Και κατεβίβασε»· Ποταμούς ονομάζει το ύδωρ και το αίμα, μέσα στα οποία κατακλύστηκαν οι δαίμονες και η ασέβεια. «Και προσέθεσαν»· Διότι, παρόλο που τελούνταν τέτοια μυστήρια, οι Ιουδαίοι δεν έπαψαν να βλασφημούν. «Παρεπίκραναν»· Διότι οι Ιουδαίοι ούτε δάκρυ μετανοίας είχαν (απέκτησαν) ούτε ύδωρ βαπτίσματος, αλλά ήταν (έγιναν) εντελώς άνυδροι και άκαρποι. «Και εξέπειρασαν»· Διότι ούτε κατανύχθηκαν στην καρδιά, αλλά πάντοτε επινοούσαν κακά εναντίον του Θεού. «Για να ζητήσουν»· Διότι πάντοτε ήταν υπόδουλοι στη γαστριμαργία, για τους οποίους λέει: των οποίων ο θεός είναι η κοιλιά. «Και κατελάλησαν»· Λοιδόρησαν, λέει, όπως τότε επί Μωυσή, έτσι και τώρα επί του Χριστού, διότι το έθνος αυτό είναι βλάσφημο από την αρχή. «Μήπως θα μπορέσει;»· Διότι γι' αυτούς (τώρα) ήταν ανέλπιστα τα περί της μυστικής τραπέζης. «Επειδή επάταξε»· Ο προφήτης εκπλήσσεται παρατηρώντας ότι, αφού η πλευρά όταν κεντήθηκε ανέβλυσε τους ποταμούς της χάριτος, άραγε θα υπάρξει και τράπεζα αυτών των μυστηρίων; «Και χείμαρροι»· Οι χείμαρροι της αμαρτίας, που είναι τα ρεύματα, κατακλύστηκαν, δηλαδή καθαρίστηκαν. «Μήπως και άρτο»· Μπορεί, λέει, και τη μυστική τράπεζα να ετοιμάσει και να δώσει τον εαυτό του ως τροφή στους πιστούς: Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής, ο οποίος κατέβηκε από τον ουρανό. «Για αυτόν τον λόγο άκουσε»· Γνώρισε, λέει, και μακροθύμησε, διότι γνώριζε ότι θα εισαγάγει τα έθνη στη θέση τους.

Ίσως κάποιοι νομίζουν ότι ο προφήτης ανέφερε δύο φορές το ίδιο θαύμα· δεν έχουν όμως έτσι τα πράγματα, αλλά δεύτερη φορά έβγαλε για αυτούς ο Μωυσής νερό από την πέτρα, μία φορά στην έρημο Χωρήβ, και τη δεύτερη στην Κάδης, όπου ετάφη η Μαριάμ αφού πέθανε· και στις δύο περιπτώσεις σε μεγάλη αφθονία, ώστε να λέγεται το «σαν σε άβυσσο πολλή»· επειδή, λόγω της ποσότητάς του, το νερό μπορούσε να παραβληθεί όχι με έναν, αλλά με πολλούς ποταμούς. Διότι αυτό αποτελούσε απόδειξη ότι τα θαύματα είχαν γίνει σε αυτούς πραγματικά, και όχι κατά φαντασία. Και εξακολούθησαν ακόμη να αμαρτάνουν εναντίον του. Εξέθεσε φοβερή κατηγορία για τον λαό των Ιουδαίων, ότι, ενώ δέχονταν τόσο μεγάλα θαύματα και έπρεπε να απέχουν από τα παλαιά τους αμαρτήματα, ωστόσο πρόσθεσαν άλλα σε εκείνα, αμαρτάνοντας όχι γενικώς, αλλά απέναντι σε Αυτόν, δηλαδή σφάλλοντας σε αυτόν που τους παρείχε τα θαύματα· γι' αυτό και πρόσθεσε: Παρέπικραναν τον Ύψιστο σε τόπο άνυδρο. Πώς τον παρέπικραναν; Όχι επειδή δίψασαν, ούτε επειδή ζήτησαν νερό, αλλά επειδή περιφρονούσαν και χλεύαζαν εκείνον που τους το πρόσφερε. Γι' αυτό και οι τόποι των θαυμάτων ονομάστηκαν, ο μεν ένας Ύδωρ Αντιλογίας, ο δε άλλος Πειρασμός και Λοιδορία, λόγω του ότι πείραζαν τον Κύριο λέγοντας: Είναι ο Κύριος ανάμεσά μας, ή όχι; Διότι με αυτά ακριβώς τα λόγια τα εξέθεσε ο νομοθέτης Μωυσής. Σε αυτά μοιάζουν σαφώς τα ακόλουθα: Και εξεπείρασαν τον Θεό στις καρδιές τους, ζητώντας τροφές για τις ψυχές τους.