Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 77:44

Δεν θυμήθηκαν το χέρι του την ημέρα που τους λύτρωσε από το χέρι του καταπιεστή. Αφού απαρίθμησε τα αγαθά που τους δόθηκαν στη θάλασσα και στην έρημο, απαριθμεί έναν άλλον τρόπο ευεργεσίας. Και αυτά είναι τα δεινά που έπληξαν τους εχθρούς: η μετατροπή του ποταμού σε αίμα, η κυνόμυια, ο βάτραχος, η ερυσίβη, η ακρίδα, το χαλάζι, η πάχνη, το πυρ και η αποστολή των πονηρών αγγέλων· και τα υπόλοιπα μέχρι την εξολόθρευση των πρωτοτόκων.

«Έσχισε τη θάλασσα και τους πέρασε απέναντι, έστησε τα νερά σαν ασκό». Όσα συνέβησαν μέσα στην ίδια την Αίγυπτο τα συνόψισε με μία φράση, λέγοντας: «Τα θαυμαστά που έκανε στη γη της Αιγύπτου», και προσθέτοντας αυτό που δεν γνωρίζαμε: «στην πεδιάδα της Τάνεως». Το ποια ήταν αυτά τα θαυμαστά έργα, τα περιέχει βέβαια εκτενώς η Γραφή του Μωυσή· τα συνοψίζει όμως ο παρών ψαλμός στα επόμενα εδάφια, λέγοντας: «Μετέτρεψε σε αίμα τους ποταμούς τους και τα νερά των βροχών τους, για να μην πιουν. Εξαπέστειλε εναντίον τους κυνόμυια και τους κατέφαγε», και όσα ακολουθούν μετά από αυτά.

Και όλα αυτά τα έπρατταν χωρίς να ανακαλούν στη μνήμη τους τις θαυμαστές δυνάμεις που τους είχαν φανερωθεί στο παρελθόν· κατά τον καιρό που, λυτρώνοντάς τους από το χέρι του καταπιεστή Φαραώ, τους ελευθέρωνε από την κυριαρχία των Αιγυπτίων, πλήττοντας ποικιλοτρόπως τους εχθρούς τους στην πεδιάδα της Τάνεως. Εκεί όπου αρχικά συνέβη η μεταβολή του ποταμού σε αίμα, μεταβολή που ήταν τέτοια για τους Αιγυπτίους, αλλά βεβαίως όχι και για εκείνους που δέχονταν τη βοήθεια. Γι' αυτό και τα όμβρια ύδατά τους, ή σύμφωνα με τον Ακύλα οι καταρροές τους, ή σύμφωνα με τον Σύμμαχο τα ρείθρα τους, μεταβάλλονταν σε αίμα. Διότι κάθε συλλογή υδάτων πάθαινε τα ίδια με τον ποταμό. Αλλά τίποτε από αυτά δεν διατηρούσαν στη μνήμη τους οι κατηγορούμενοι, ούτε έστρεφαν τον νου τους στην πληγή της κυνομυίας εναντίον των Αιγυπτίων, ούτε στη μάστιγα των βατράχων, ούτε στην ερυσίβη· αλλά ούτε και στο πώς, εξαιτίας τους, οι Αιγύπτιοι τιμωρούνταν παραδομένοι στην ακρίδα και στο χαλάζι, στην πάχνη και στη φωτιά. Και ενώ είχαν λάβει την εμπειρία αυτών μέσα από τα ίδια τα γεγονότα, γίνονταν αμνήμονες των πάντων.

Γι' αυτό, σύμφωνα με τον Σύμμαχο, έχει λεχθεί: Δεν θυμούνταν το χέρι του, την ημέρα κατά την οποία τους ελευθέρωσε από τον καταπιεστή· εκείνου που επιτέλεσε τα σημεία και τα τέρατά του στην Αίγυπτο, στην πεδιάδα της Τάνεως· εκείνου που μετέτρεψε σε αίμα τους ποταμούς τους και τα ρυάκια τους, για να μην μπορούν να πιουν· εκείνου που τους έστειλε την κυνόμυγα για να τους καταφάει και τους βατράχους για να τους καταστρέψουν· εκείνου που παρέδωσε τις σοδειές τους στον βρούχο και τους κόπους τους στην ακρίδα· εκείνου που αφάνισε με χαλάζι τα αμπέλια τους και τις συκομουριές τους με σκουλήκι· εκείνου που παρέδωσε στον λοιμό τα κτήνη τους και τα υπάρχοντά τους στα αρπακτικά πτηνά.

Και μετέτρεψε. Διότι στους Αιγυπτίους το νερό ήταν αίμα, ενώ στους Ισραηλίτες το νερό ήταν καθαρό. Αλλά ούτε και έτσι κατανύχθηκαν ή μετανόησαν. Και τα όμβρια ύδατα. Διότι οι Αιγύπτιοι έσκαβαν λάκκους και το ίδιο το βρόχινο νερό ήταν για αυτούς αίμα, αλλά ο λαός τα λησμόνησε αυτά. Εξαπέστειλε. Και οι μεν Αιγύπτιοι τιμωρούνταν, ο δε Ισραήλ δεν πάθαινε τίποτα. Και βάτραχο. Με ευτελή και βδελυρά ζώα πολεμούνταν οι Αιγύπτιοι. Τόση ήταν η προστασία για τους υιούς του Ισραήλ. Και έδωσε. Ώστε να εξαφανίσει τους καρπούς τους, ώστε να καταστραφούν από την πείνα. Και τους κόπους. Διότι και η ακρίδα λυμαίνεται τους καρπούς. Θανάτωσε. Και με το χαλάζι για να τα συντρίψει και με την πάχνη για να τα ξηράνει, ώστε να μην έχουν ούτε κρασί για απόλαυση ούτε ξύλο [καύσιμο, καρποφόρο] για διατροφή. Και όλα έγιναν για την υπεράσπιση του λαού, αλλά δεν υπήρχε ανάμεσά τους κανείς συνετός. Και παρέδωσε. Από παντού η πενία και η ανέχεια ταπείνωναν τους Αιγυπτίους, ώστε να εξέλθει ο Ισραήλ με δόξα και δύναμη, αλλά η καρδιά τους, η σκληρή, δεν κατανύχθηκε (δεν μετανόησε). Εξαπέστειλε. Καταπτοώντας τους μέσα από όλα, για να δείξει στον λαό τη δύναμή Του προς προτροπή της πίστεως, αλλά παρ' όλα αυτά η καρδιά παρέμενε ανένδοτη (η καρδιά τους ήταν σκληρή).

Δεν θυμήθηκαν, λοιπόν, αυτόν που τους λύτρωσε από το χέρι εκείνου που τους καταπίεζε, εννοεί δηλαδή τον Φαραώ, κατά την ημέρα της εξόδου· όταν περίπου τα μεσάνυχτα εισήλθε και πάταξε τα πρωτότοκα της Αιγύπτου, αυτός που επιτέλεσε τα σημεία στην Αίγυπτο και τα τέρατα στην πεδιάδα της Τάνεως, όπου βρίσκονταν και τα ανάκτορα του Φαραώ· όχι επειδή χωρίζουμε τον Πατέρα από την τότε θαυματουργία, αλλά επειδή όλα όσα εργάζεται ο Πατήρ, όμοια τα πράττει και ο Υιός. Πλην όμως, ως σημεία αναφέρει τα κατά φύση, όπως την ακρίδα (διότι είναι στη φύση της να καταστρέφει τους καρπούς), ενώ ως θαύματα τα υπερφυσικά, όπως ήταν ο βάτραχος· διότι δεν είναι στη φύση του να περιφέρεται και να τρέφεται έξω από τα νερά. Το ίδιο ισχύει και για το χαλάζι που ήταν αναμειγμένο με φωτιά, και για τον ποταμό που μετατράπηκε σε αίμα· διότι καθένα από αυτά τα σημεία ήταν παρά φύση. Και μετέτρεψε σε αίμα τους ποταμούς τους, και τα βρόχινα νερά τους, ώστε να μην πιουν. Με τη λέξη ομβρήματα εννοεί τα νερά της βροχής, επειδή ο Μωυσής, με προσταγή του Θεού, μετέβαλε σε αίμα κάθε νερό, όχι μόνο αυτό σε πηγές και ποταμούς, αλλά και αυτό στα ξύλα, και αυτό στις πέτρες· ώστε να μη νομιστεί ότι ο Θεός που λατρευόταν από τους Εβραίους έχει μερική εξουσία, αλλά ότι είναι δημιουργός και άρχοντας όλων των στοιχείων. Διότι τα τέκνα των Ελλήνων αποδίδουν στους θεούς τους κάποιες μερικές εξουσίες.