Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 77:47

Δεν θυμήθηκαν το χέρι του την ημέρα που τους λύτρωσε από το χέρι του καταπιεστή. Αφού απαρίθμησε τα αγαθά που τους δόθηκαν στη θάλασσα και στην έρημο, απαριθμεί έναν άλλον τρόπο ευεργεσίας. Και αυτά είναι τα δεινά που έπληξαν τους εχθρούς: η μετατροπή του ποταμού σε αίμα, η κυνόμυια, ο βάτραχος, η ερυσίβη, η ακρίδα, το χαλάζι, η πάχνη, το πυρ και η αποστολή των πονηρών αγγέλων· και τα υπόλοιπα μέχρι την εξολόθρευση των πρωτοτόκων.

Λέγεται, λοιπόν, ότι το κάθε έθνος έχει κάποια άμπελο, όπως, για παράδειγμα, η άμπελος των Σοδόμων και της Γομόρρας, η οποία είναι ιδιάζουσα. Γι' αυτό έχει γραφτεί: «Από την άμπελο των Σοδόμων προέρχεται η άμπελός τους, και η κληματίδα τους από τη Γόμορρα». Έτσι είναι και η άμπελος των Αιγυπτίων, την οποία πατάσσει ο Θεός, σύμφωνα με το ρηθέν: «Κατέστρεψε με χαλάζι την άμπελό τους, και τις συκαμινιές τους με την πάχνη». — Υπάρχει δε και κάποια άμπελος, την οποία φύτεψε ο Κύριος: «Θα ψάλω για τον ηγαπημένο άσμα του αγαπητού για τον αμπελώνα μου. Αμπελώνας έγινε για τον ηγαπημένο σε ύψωμα, σε τόπο εύφορο».

Μετέτρεψε σε αίμα τα ποτάμια τους και τα ρεύματα των νερών τους, ώστε να μην μπορούν να πιουν. Εξαπέστειλε εναντίον τους κυνόμυγα και τους κατέφαγε, και βατράχους και τους κατέστρεψαν. Και παρέδωσε στην ερυσίβη τους καρπούς τους, και τους κόπους τους στην ακρίδα. Και κατέστρεψε με χαλάζι τα αμπέλια τους, και τις μουριές τους με τον παγετό. Και παρέδωσε στο χαλάζι τα κτήνη τους, και τα υπάρχοντά τους στη φωτιά.

Και όλα αυτά τα έπρατταν χωρίς να ανακαλούν στη μνήμη τους τις θαυμαστές δυνάμεις που τους είχαν φανερωθεί στο παρελθόν· κατά τον καιρό που, λυτρώνοντάς τους από το χέρι του καταπιεστή Φαραώ, τους ελευθέρωνε από την κυριαρχία των Αιγυπτίων, πλήττοντας ποικιλοτρόπως τους εχθρούς τους στην πεδιάδα της Τάνεως. Εκεί όπου αρχικά συνέβη η μεταβολή του ποταμού σε αίμα, μεταβολή που ήταν τέτοια για τους Αιγυπτίους, αλλά βεβαίως όχι και για εκείνους που δέχονταν τη βοήθεια. Γι' αυτό και τα όμβρια ύδατά τους, ή σύμφωνα με τον Ακύλα οι καταρροές τους, ή σύμφωνα με τον Σύμμαχο τα ρείθρα τους, μεταβάλλονταν σε αίμα. Διότι κάθε συλλογή υδάτων πάθαινε τα ίδια με τον ποταμό. Αλλά τίποτε από αυτά δεν διατηρούσαν στη μνήμη τους οι κατηγορούμενοι, ούτε έστρεφαν τον νου τους στην πληγή της κυνομυίας εναντίον των Αιγυπτίων, ούτε στη μάστιγα των βατράχων, ούτε στην ερυσίβη· αλλά ούτε και στο πώς, εξαιτίας τους, οι Αιγύπτιοι τιμωρούνταν παραδομένοι στην ακρίδα και στο χαλάζι, στην πάχνη και στη φωτιά. Και ενώ είχαν λάβει την εμπειρία αυτών μέσα από τα ίδια τα γεγονότα, γίνονταν αμνήμονες των πάντων.

Γι' αυτό, σύμφωνα με τον Σύμμαχο, έχει λεχθεί: Δεν θυμούνταν το χέρι του, την ημέρα κατά την οποία τους ελευθέρωσε από τον καταπιεστή· εκείνου που επιτέλεσε τα σημεία και τα τέρατά του στην Αίγυπτο, στην πεδιάδα της Τάνεως· εκείνου που μετέτρεψε σε αίμα τους ποταμούς τους και τα ρυάκια τους, για να μην μπορούν να πιουν· εκείνου που τους έστειλε την κυνόμυγα για να τους καταφάει και τους βατράχους για να τους καταστρέψουν· εκείνου που παρέδωσε τις σοδειές τους στον βρούχο και τους κόπους τους στην ακρίδα· εκείνου που αφάνισε με χαλάζι τα αμπέλια τους και τις συκομουριές τους με σκουλήκι· εκείνου που παρέδωσε στον λοιμό τα κτήνη τους και τα υπάρχοντά τους στα αρπακτικά πτηνά.

Αντί δε του «στην ερυσίβη», ο μεν Σύμμαχος ερμήνευσε ομοίως «στον μυζήτη», ο δε Ακύλας «στον βρούχο»· και πάλι αντί του «στην πάχνη», ο μεν Σύμμαχος απέδωσε «στον σκώληκα», ο δε Ακύλας «στο κρύο». Αυτά δε που είχαν αποσιωπηθεί από τον Μωυσή, τα δίδαξε το παρόν λόγιο. Φαίνεται δε ότι η ερυσίβη και αυτός ο μυζήτης είναι εκείνο που από τον Μωυσή ονομάζεται σκνίπα.

Διότι, ενώ η Γραφή του Μωυσέως μνημονεύει δέκα πληγές, ο παρών λόγος μνημόνευσε το αίμα, τους βατράχους, την κυνόμυγα, την ακρίδα και το χαλάζι, καθώς και τον θάνατο των κτηνών και τον θάνατο των πρωτοτόκων· δεν έκανε μνεία στις σκνίπες, ούτε στις φλύκταινες, ούτε στο σκότος· αντί δε αυτών, ανέφερε την ερυσίβη και την πάχνη, λέξεις τις οποίες οι λοιποί ερμήνευσαν ως μυζήτη ή βρούχο ή σκώληκα ή ψύχος.

Και μετέτρεψε. Διότι στους Αιγυπτίους το νερό ήταν αίμα, ενώ στους Ισραηλίτες το νερό ήταν καθαρό. Αλλά ούτε και έτσι κατανύχθηκαν ή μετανόησαν. Και τα όμβρια ύδατα. Διότι οι Αιγύπτιοι έσκαβαν λάκκους και το ίδιο το βρόχινο νερό ήταν για αυτούς αίμα, αλλά ο λαός τα λησμόνησε αυτά. Εξαπέστειλε. Και οι μεν Αιγύπτιοι τιμωρούνταν, ο δε Ισραήλ δεν πάθαινε τίποτα. Και βάτραχο. Με ευτελή και βδελυρά ζώα πολεμούνταν οι Αιγύπτιοι. Τόση ήταν η προστασία για τους υιούς του Ισραήλ. Και έδωσε. Ώστε να εξαφανίσει τους καρπούς τους, ώστε να καταστραφούν από την πείνα. Και τους κόπους. Διότι και η ακρίδα λυμαίνεται τους καρπούς. Θανάτωσε. Και με το χαλάζι για να τα συντρίψει και με την πάχνη για να τα ξηράνει, ώστε να μην έχουν ούτε κρασί για απόλαυση ούτε ξύλο [καύσιμο, καρποφόρο] για διατροφή. Και όλα έγιναν για την υπεράσπιση του λαού, αλλά δεν υπήρχε ανάμεσά τους κανείς συνετός. Και παρέδωσε. Από παντού η πενία και η ανέχεια ταπείνωναν τους Αιγυπτίους, ώστε να εξέλθει ο Ισραήλ με δόξα και δύναμη, αλλά η καρδιά τους, η σκληρή, δεν κατανύχθηκε (δεν μετανόησε). Εξαπέστειλε. Καταπτοώντας τους μέσα από όλα, για να δείξει στον λαό τη δύναμή Του προς προτροπή της πίστεως, αλλά παρ' όλα αυτά η καρδιά παρέμενε ανένδοτη (η καρδιά τους ήταν σκληρή).

Εξαπέστειλε σε αυτούς κυνόμυγα, και τους κατέφαγε, και βατράχους, και τους κατέστρεψε. Και παρέδωσε στην ερυσίβη τους καρπούς τους, και τους κόπους τους στην ακρίδα. Κατέστρεψε με χαλάζι τα αμπέλια τους, και τις συκαμινιές τους με την πάχνη. Και παρέδωσε στο χαλάζι τα κτήνη τους, και την περιουσία τους στη φωτιά. Άλλη βέβαια είναι η σειρά των σημείων που συντελέστηκαν στην Αίγυπτο, την οποία εξέθεσε ο Μωυσής. Διότι ο προφήτης δεν ασχολείται με αυτήν τώρα· σκοπός του είναι να δείξει ότι όλα τα στοιχεία της φύσεως, με προσταγή του Θεού, εκστράτευσαν κατά του Φαραώ. Και πρόσεξε πώς σε κάθε πληγή απέδωσε κατάλληλα αυτό που συνέβη εξαιτίας της.

Ορθώς δε λέγει ότι η άμπελος καταστράφηκε από το χαλάζι· διότι αυτό καθίσταται κατεξοχήν καταστρεπτικό για τους καρπούς και τα κλήματά της. Ακόμη δε και οι συκαμινιές από την πάχνη, επειδή το φυτό δεν αντέχει το ψύχος, με αποτέλεσμα να αναπτύσσεται εκ φύσεως μόνο στα πιο θερμά μέρη· την πάχνη δε την προκαλούσε το χαλάζι. Αλλά βεβαίως και το πυρ, το οποίο μνημόνευσε στη συνέχεια· είπε ότι τα κτήνη θανατώθηκαν από το χαλάζι, και η περιουσία τους από το πυρ· δηλαδή ο πλούτος από τη γη. Διότι αυτόν ονόμασε περιουσία· καθώς το χαλάζι και το πυρ διέτρεχαν τη γη, και καταστρέφονταν εντελώς τα βλαστήματα, ο πλούτος αυτός φθειρόταν. Και για αυτόν τον λόγο το θαύμα ήταν τεράστιο, καθώς το πυρ έτρεχε μέσα στο ύδωρ.