Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 78:7

Επειδή επιθυμεί να αναχαιτιστεί η οριστική πτώση και η αποβολή του λαού, και να καταπαύσουν τα της οργής μέσω της μνήμης του αίματος των οσίων του. Και κατά τις δύο έννοιες θα ακούσεις το: «Έως πότε, Κύριε, θα οργίζεσαι εις τέλος;» καθώς και σύμφωνα με όσα προστίθενται στη συνέχεια: «Θα εκκαυθεί ως πυρ ο ζήλος σου;» Διότι, έως πότε θα συμβαίνει και αυτό; Ο ζήλος αναφέρεται παραβολικά, κατ' αναλογία με όσους από υπερβολική αγάπη ζηλεύουν τις συζύγους τους, εάν αυτές προσέξουν άλλους άνδρες· έτσι, λοιπόν, και στην περίπτωση του Θεού, ο Λόγος συνηθίζει να ονομάζει ζήλο την εκδίκηση εναντίον εκείνων που παραβαίνουν τις διαθήκες τους προς αυτόν. Ικετεύει, επομένως, ο Προφήτης, είτε από το δικό του πρόσωπο είτε ως εκπρόσωπος εκείνων που διασώθηκαν κατά τους χρόνους του Αντιόχου, μετά την προφητεία όσων επρόκειτο να συμβούν επί του Αντιόχου, του βασιλιά της Συρίας, κατά την εποχή του οποίου οι όσιοι του Θεού υπέμειναν τον θάνατο υπέρ της ευσέβειας, ζητώντας να καταπαύσει η οργή εναντίον του λαού και να στραφεί εναντίον των εχθρών του. Γι' αυτό λέει: «Έκχεε την οργή σου επί τα έθνη που δεν σε γνωρίζουν, και επί τις βασιλείες που δεν επικαλέστηκαν το όνομά σου. Διότι κατέφαγαν τον Ιακώβ, και ερήμωσαν τον τόπο του».

Στον προηγούμενο ψαλμό, όταν μνημόνευε τον Ιωσήφ, έλεγε ότι δεν είχε απορριφθεί ο ίδιος ο Ιωσήφ, αλλά το σκήνωμά του, μέσω του στίχου: «Και απέρριψε το σκήνωμα του Ιωσήφ, και δεν εξέλεξε τη φυλή Εφραίμ», όπου ο λόγος υποδήλωνε τον τόπο στη Σηλώμ· επειδή η Σηλώμ βρισκόταν στον κλήρο της φυλής του Ιωσήφ. Σε αυτά εδώ όμως κάνει μνεία στον Ιακώβ και στον τόπο του· υποδηλώνοντας αφενός με τον Ιακώβ τους απογόνους του θεοφιλούς άνδρα, και σημαίνοντας αφετέρου με τον τόπο του την Ιερουσαλήμ, η οποία συνέβη να ερημωθεί κατά τους χρόνους του Αντιόχου. Έπειτα στη συνέχεια προσθέτει: «Μη θυμηθείς τις παλαιές μας ανομίες».

«Έκχεον την οργήν». Επί τα έθνη, λέει, στρέψε την οργή σου, ώστε μέσα από τον φόβο να επιστρέψουν και να επιγνώσουν εσένα, τον αληθινό Θεό. «Και επί βασιλείας». Ώστε και αυτοί να κατανοήσουν και να πιστέψουν (να επιστρέψουν). «Ότι κατέφαγον». Τον ιουδαϊκό λαό· διότι καταβροχθίστηκαν από τα έθνη, και οι τόποι τους έγιναν έρημοι επειδή έπαψαν να κατοικούνται. «Μη μνησθής». Κράζουν τα έθνη: μην θυμηθείς τον προηγούμενο βίο μας, όταν προσκυνούσαμε τα είδωλα, αλλά επισκέψου μας ως Θεός. «Ταχύ προκαταλαβέτωσαν». Δηλαδή σπεύσε να μας αναζητήσεις και σπλαγχνίσου μας ως συμπαθής. «Ότι επτωχεύσαμεν» — «ο Σωτήρ ημών». Διότι υπήρχε μεγάλη φτώχεια θεοσέβειας στα έθνη πριν πιστέψουν· αφού όμως πίστεψαν, τα έθνη πλούτισαν. «Ένεκα της δόξης». Διότι δόξα του ονόματος του Χριστού υπάρχει στα έθνη, τα οποία λυτρώθηκαν από τους δαίμονες. «Και ιλάσθητι». Διότι στο όνομα του Χριστού κηρύσσεται η άφεση των αμαρτιών και αυτό επιζητούν τα έθνη. «Μήποτε είπωσιν». Τα έθνη, εκείνα που δεν έχουν επιγνώσει τον Θεό. «Και γνωσθήτω». Μιλάει για το αίμα των μαρτύρων. «Εισελθάτω». Των ψυχών, που είναι δεσμευμένες από τις αμαρτίες. «Κατά την μεγαλωσύνην». Αυτών που έχουν πεθάνει μέσα στην αμαρτία, λέει· αυτών τους απογόνους διάσωσε μέσω της πίστης. «Απόδος». Αναφέρεται στους δαίμονες, για τον τρόπο που πλησίασαν τον άνθρωπο μέσω της πλάνης· σε αυτούς ανταπόδωσε τα διπλάσια, σύμφωνα με όσα έκαναν στον άνθρωπο.

Διότι κατέφαγαν τον Ιακώβ και ερήμωσαν τον τόπο του. Άρα, δεν ομιλεί για όλα τα έθνη. Διότι για αυτόν τον λόγο διευκρίνισε, λέγοντας όχι απλώς «Έθνη», αλλά «Εκείνα που δεν σε γνωρίζουν», δηλώνοντας: Εμείς όμως σε γνωρίζουμε. Και το όνομα του Θεού έχει επικληθεί σε εμάς. Αλλά ούτε τον Ιακώβ καταφάγαμε. Διότι ούτε τον βλασφημούμε ούτε τον λοιδορούμε, πράγμα που ο Παύλος φανέρωσε ότι σημαίνει το καταφαγείν.