Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 83:5

Μακάριοι όσοι κατοικούν στον οίκο σου· δηλαδή στον επουράνιο. Μακάριος ο άνθρωπος του οποίου η βοήθεια προέρχεται από εσένα· ετοίμασε αναβάσεις μέσα στην καρδιά του. Έχοντας ορίσει εσένα ως βοηθό του, λέγει, οικοδομεί καθημερινά για τον εαυτό του αγαθούς λογισμούς, τους οποίους στο παρόν χωρίο ονόμασε αναβάσεις, διότι μέσω αυτών συντελείται τρόπον τινά μία ανάβαση από τα γήινα προς τα επουράνια. Στην κοιλάδα του κλαυθμώνος.

Μέσω αυτών, λοιπόν, υποδηλώνεται το αίμα και το γένος που προέρχεται από τον Ισραήλ, δηλαδή το πλήθος εκείνων που έχουν δικαιωθεί εν Χριστώ και οι οποίοι φέρουν τον Ιουδαίο στον νου και την καρδιά τους, και έχουν λάβει την κατά πνεύμα περιτομή, και έχουν νου που βλέπει τον Θεό· διότι έτσι ερμηνεύεται το όνομα Ισραήλ. Και επειδή αγαπήθηκαν από τον Θεό, για τον λόγο αυτόν και εγκαταστάθηκαν, δηλαδή απέκτησαν σταθερή διαμονή σε όλα τα άριστα αγαθά. Διότι έχει γραφτεί ότι «ο Κύριος εγκαθιστά σε οίκο τους μονοτρόπους». Είπε κάπου και ο θεσπέσιος Ησαΐας για εκείνον που ασκεί τον εξαίρετο βίο: «Εκείνος που πορεύεται με δικαιοσύνη, που μιλάει για τον ευθύ δρόμο, που μισεί την ανομία και την αδικία, και που κρατά τα χέρια του μακριά από δωροδοκίες, που βαραίνει τα αυτιά του για να μην ακούσει κρίση αίματος, που κλείνει τα μάτια του για να μη δει αδικία, αυτός θα κατοικήσει σε υψηλό σπήλαιο οχυρής πέτρας». Δεν είναι απίθανο, εξάλλου, να πούμε ότι οίκος έχει δοθεί από τον Θεό στους αγίους η Εκκλησία, δηλαδή οι άνω μονές· και βέβαια ο μακάριος Δαβίδ θεωρεί το γεγονός αυτό άξιο κάθε θαυμασμού, λέγοντας τα εξής προς τον Σωτήρα και Θεό των όλων: «Μακάριοι είναι όλοι όσοι κατοικούν στον οίκο σου, στους αιώνες των αιώνων θα σε υμνούν».

Και τρίτον, το γεγονός ότι, ενώ τα υπέφερε αυτά, κάποιοι τον χλεύαζαν, φωνάζοντας συνεχώς: «Πού είναι ο Θεός σου;» <Διότι θα περάσω από τον τόπο της θαυμαστής σκηνής, έως τον οίκο του Θεού, με φωνή αγαλλιάσεως και δοξολογίας, με ήχους εορταστικούς.> (A f. 229 b, B f. 154, I f. 214) Όσοι θλίβονται βαθιά από τους χλευασμούς των εχθρών, αναζωογονούνται σε μεγάλο βαθμό από την ελπίδα των αγαθών, και μεταβαίνουν στη χαρά διατηρώντας τον νου τους ανώτερο από κάθε δυσθυμία, και φέρνουν ως χαρμόσυνη είδηση στους εαυτούς τους ότι εν καιρώ θα τύχουν της σωτηρίας και της ζωής δια του Χριστού, και θα κατοικήσουν στις θείες αυλές μαζί με τους άλλους αγίους, συμμετέχοντας στη γιορτή που συνίσταται, εννοώ, στις ακατάπαυστες δοξολογίες που προσφέρονται προς τον Θεό. Διότι μια τέτοια πανήγυρις αρμόζει σε αγίους· και το επιβεβαιώνει αυτό πάλι κάπου αλλού ο θεσπέσιος Δαβίδ λέγοντας: «Μακάριοι είναι όλοι όσοι κατοικούν στον οίκο σου· στους αιώνες των αιώνων θα σε αινέσουν.» Ονομάζει δε θαυμαστή σκηνή και οίκο του Θεού το μίμημα της εν ουρανοίς Εκκλησίας, δηλαδή προφανώς την επί γης.

{ "chunk_id": "", "translation": "Όχι μόνο η ψυχή ευφραίνεται και αγαλλιάζει, αλλά και το σώμα έχει συμμετάσχει στη χαρά, έχοντας δεχθεί την ελπίδα της αναστάσεως. Διότι αυτό υπονοεί ο λόγος. Γι' αυτό και ονόμασε τον Θεό ζωντανό, επειδή είναι ο χορηγός της ζωής. Επειδή πράγματι και οι θεοί των Βαβυλωνίων, καθώς βέβαια και εκείνοι των δικών μας προγόνων, ήταν και άψυχοι και εντελώς αναίσθητοι, πολύ λογικά όσοι απαλλάχθηκαν από αυτούς ονομάζουν τον αληθινό Θεό ζωντανό. [<Μακάριοι όσοι κατοικούν στον οίκο σου.> Διότι μέσα στις εκκλησίες κυρίως συλλέγουν τις αφορμές της σωτηρίας όσοι είναι γνώστες των αγιοπρεπών διδαγμάτων· διότι μέσα σε αυτούς λαλεί το Άγιο Πνεύμα μέσω των αγίων προφητών, μέσω της φωνής των αποστόλων και των ευαγγελιστών. Και όπως ακριβώς σε ένα ιατρείο πολλοί είναι εκείνοι που ασθενούν, κάποιες φορές μάλιστα και με διαφορετικούς τρόπους, είναι όμως δυνατόν στον καθένα να βρει την κατάλληλη θεραπεία· έτσι συμβαίνει και στις εκκλησίες όπως διαπιστώνουμε.] <Αναβάσεις διέθεσε στην καρδιά του.> (E f. 174) Και ποιες αναβάσεις; Αυτές προς τον ουρανό προφανώς. Διότι αναλογιζόμαστε μέσα μας, και έχουμε την ελπίδα ότι θα ανεβούμε στην άνω πόλη, τη μητέρα των αγίων, την εν ουρανοίς Εκκλησία, και εκεί θα συνυπάρξουμε με τον Σωτήρα των πάντων Χριστό. [Θεός θεών αυτός που φανερώθηκε κατά σάρκα." }

Έπειτα, πώς δεν θα φαινόταν ότι αδικείται, αν δεν φερνόταν στην ύπαρξη αυτό το πλήθος που μέχρι τώρα παρίσταται και λειτουργεί, διατηρώντας τη γνησιότητά του προς τον Θεό που το δημιούργησε, και μη ανεχόμενο να περιπέσει στη λήθη της δικής του αρχής; Διότι, πες μου, τι είναι αυτό που προκαλεί τόσο μεγάλη λύπη, αν κάποιοι τυχόν αστόχησαν λόγω της αλαζονείας τους απέναντι στο αγαθό; Όμως εκείνοι που είναι ανώτεροι από αυτούς, στέκονται κοντά στον Θεό και, χορταίνοντας πλουσιοπάροχα από την αγαθότητά του, τον τιμούν με μακρές και ατελεύτητες δοξολογίες. Και γι' αυτούς, νομίζω, λέει κάπου ο μακάριος Δαβίδ: «Μακάριοι όλοι όσοι κατοικούν στον οίκο σου, στους αιώνες των αιώνων θα σε υμνούν.» Εφόσον λοιπόν έτσι έχουν τα πράγματα γύρω από αυτά, εμπρός ας θέσουμε στη δοκιμασία και τα καθ' ημάς, ώστε να εξετάσουμε το εξής.

Ο βασιλιάς μου και ο Θεός μου, μακάριοι όλοι όσοι κατοικούν στον οίκο σου, στους αιώνες των αιώνων θα σε υμνούν. Διάψαλμα. Γιατί μου είναι προσφιλή και αγαπητά τα σκηνώματά σου, και για ποιον λόγο λιώνει η ψυχή μου από τον πόθο γι' αυτά, αλλά και η καρδιά μου και η σάρκα μου για ποιο πράγμα αγαλλίασαν; Επειδή το στρουθίο βρήκε κατοικία για τον εαυτό του και η τρυγόνα φωλιά, τα θυσιαστήριά σου, Κύριε των δυνάμεων· κοντά στα οποία θυσιαστήρια όσοι δεν διαμένουν για λίγο, αλλά κατοικούν διαρκώς, και παραμένουν μόνιμα, είναι τρισμακάριοι. Λέγοντας δε αυτό, έθεσε στο περιθώριο όλα τα νομικά παραγγέλματα του Μωυσή. Διότι δεν ονόμασε μακάριους τους περιτμημένους, ούτε όσους τηρούν τα Σάββατα, ούτε όσους τηρούν τις θυσίες κατά τον Μωυσή και τις υπόλοιπες εντολές του σωματικού νόμου, ούτε καν τους απογόνους του Αβραάμ, ούτε τον Ισραήλ, ούτε το έθνος των Ιουδαίων, αλλά γενικά όλους ανεξαιρέτως όσους κατοικούν στον οίκο του Θεού. Τι θα μπορούσε, αλήθεια, να είναι πιο μακάριο από το να αναγνωρίζει κανείς ως βασιλιά του τον Θεό και Κύριο των δυνάμεων, και να κατοικεί διαρκώς στον οίκο του, από τον οποίο αποκτάται η αθανασία του Θεού και η αιώνια ζωή;

Αυτό λοιπόν φανερώνει ο λόγος που λέει: «Στους αιώνες των αιώνων θα σε υμνούν εκείνοι που κατοικούν στον οίκο σου». Και πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να υμνεί τον Θεό στους αιώνες των αιώνων, παρά μόνο εάν ζει αιώνια και ο ίδιος, έχοντας αποκτήσει αΐδια και αθάνατη ζωή; «Μακάριος είναι ο άνθρωπος που η βοήθειά του προέρχεται από εσένα, που ετοίμασε αναβάσεις στην καρδιά του, στην κοιλάδα του κλαυθμώνος, στον τόπο που έχει οριστεί». Αφού ολοκλήρωσε τον ειρμό και την ακολουθία του νοήματος, προχωρά σε αλλαγή του ύφους του λόγου μετά από το διάψαλμα.

Γι' αυτό, αφού προηγουμένως ονόμασε στον πληθυντικό αριθμό μακάριους αυτούς που κατοικούν στον οίκο του Θεού, εδώ μακαρίζει με ξεχωριστό τρόπο έναν συγκεκριμένο. Και ποιος είναι αυτός, παρά εκείνος που στην κοιλάδα του κλαυθμώνος αξιώθηκε τη βοήθεια του Θεού, εκείνος που έχει βάλει τις αναβάσεις προς τον Θεό στην καρδιά του; Διότι αυτόν τον άνδρα μακαρίζει και πάλι· όχι τον τηρητή των σωματικών εντολών του Μωυσή. Τέτοιος είναι καθένας που θρηνεί για τον εαυτό του μέσα στον θνητό και ανθρώπινο βίο, και ο οποίος αισθάνεται ως βάρος αυτή την επίγεια ζωή, την οποία ο λόγος ονομάζει κοιλάδα κλαυθμώνος, επειδή όσα συμβαίνουν εδώ είναι άξια θρήνου, και επειδή οι άνθρωποι πάνω στη γη πράττουν έργα άξια θρήνου, αλλά και επειδή οι άγιοι του Θεού στον παρόντα βίο θρηνούν, στενάζοντας και νιώθοντας βάρος, σύμφωνα με τον Απόστολο.

Και πάλι, επειδή ακριβώς πιο πάνω έλεγε το, Μακάριοι όσοι κατοικούν στον οίκο σου, στους αιώνες των αιώνων θα σε υμνούν· πιστεύοντας σε αυτό και όντας απολύτως πεπεισμένος ότι ο λόγος είναι αληθινός, γι' αυτό λέω: Προτίμησα μάλλον να παραρρίπτομαι στον οίκο του Θεού μου· ώστε, ευρισκόμενος στον οίκο του Θεού, να μπορώ στους αιώνες των αιώνων να υμνώ τον Θεό.

Γι' αυτό, πιστεύοντας σε όσα ελέχθησαν, και έχοντας πείσει απόλυτα τον εαυτό μου ότι τα λόγια περί αυτών είναι αληθινά, ως επιστέγασμα όλου του λόγου λέω: Κύριε των δυνάμεων, μακάριος είναι ο άνθρωπος που ελπίζει σε εσένα. Διότι κάθε άλλος, που μακαρίζεται από το πλήθος, πεπλανημένα θα μακαριζόταν. Ενώ μόνος αυτός, αν πρέπει να πούμε την αλήθεια, είναι μακάριος σύμφωνα με όσα προελέχθησαν, ως απόλυτα πλήρης από όλα τα αγαθά, εκείνος που εξάρτησε τον εαυτό του μόνο από εσένα και εναπόθεσε όλες του τις ελπίδες στις δικές σου επαγγελίες. Και αφού ήδη για τρίτη φορά στον παρόντα ψαλμό ο λόγος μακάρισε όσους αναφέρονται σε αυτόν, δεν μνημόνευσε καθόλου το έθνος των Ιουδαίων ούτε τον Ισραήλ, ούτε μακάρισε αυτούς που εκπληρώνουν με έργα τον νόμο του Μωυσή· αλλά πρώτα μεν, γενικά, όσους κατοικούν στον οίκο του Θεού· δεύτερον, κάθε άνθρωπο που λαμβάνει βοήθεια από τον Κύριο· και στο τέλος όλου του λόγου, αόριστα και καθολικά, κάθε άνθρωπο που ελπίζει στον Κύριο.

στους αιώνες. Διότι οι τέτοιοι είναι μακάριοι και στον τωρινό αιώνα και στον μέλλοντα· επειδή δεν παύουν να υμνούν μαζί με τους αγγέλους.

Διότι έχει πολλά κοινά με το στρουθίο· δεν έχει σπίτι πάνω στη γη, δεν μεριμνά για την αυριανή ημέρα, δεν μηχανεύεται δόλο, τρέφεται με όποια τροφή τύχει. Και με την τρυγόνα εννοεί την παρθένο που είναι εγκρατής, λόγω της αγνότητάς της και της αγάπης της προς την ησυχία, λόγω του γοερού της φωνής της (διότι αυτό ταιριάζει στην παρθένο), καθώς και τη χήρα που ζει με φιλοσοφία και αγαπά τα δάκρυα. Αυτοί βρήκαν για τον εαυτό τους φωλιές και κατοικίες, τα θυσιαστήρια του Θεού. Διότι εκεί επιθυμούν να κατοικούν, εκεί να κάνουν τις φωλιές τους. Να κατοικούν για λόγους ασφαλείας, και να κάνουν φωλιές επειδή καρπός και τέκνα των παρθένων και των εγκρατών είναι ο αγιασμός και η νέκρωση των παθών, για τα οποία τύπος και προτροπή αποτελούν τα θυσιαστήρια. Πρόσεξε όμως και τούτο, ότι ονομάζει «Κύριο των δυνάμεων» τον επουράνιο Θεό, ή μάλλον αποκάλεσε βασιλιά και Θεό του Εκείνον που βρίσκεται παντού, φανερώνοντας ότι είναι δυνατόν να έχει κάποιος το κοινό αγαθό ως δικό του. Γι' αυτό και καταδέχεται να κατοικεί μέσα μας Εκείνος που δεν χωράει πουθενά. Μακάριοι όσοι κατοικούν στον οίκο σου· στους αιώνες των αιώνων θα σε υμνούν. Οίκος του Θεού είναι ο νόμος· διότι εκεί κατοικεί σαν σε δική του σκηνή, και μέσω αυτού φανερώνεται σε όσους εφαρμόζουν τις εντολές. Επομένως, όσοι κατοικούν εκεί είναι μακάριοι· πρώτον μεν, επειδή συγκατοικούν με τον Θεό· έπειτα, επειδή κατοικούν σε έναν τόπο που δεν δέχεται επιβουλές, αλλά διαθέτει ακριβή διάκριση των παρόντων πραγμάτων, και σαφή πρόγνωση και θεωρία των μελλόντων.

Επομένως, όσοι κατοικούν εκεί θα υμνούν τον Θεό εις τους αιώνας των αιώνων, αναλαμβάνοντας ήδη τον βίο των αγγέλων οι οποίοι ακατάπαυστα υμνούν τον Δημιουργό, και ενώνοντας τη μελλοντική δοξολογία με την παρούσα. Ένα διάψαλμα παρεμβάλλεται στην προφητεία· επειδή, ενώ μιλούσε για εκείνους που έχουν πάντοτε και ακατάπαυστα απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό, ιδού, έστρεψε τον λόγο του σε εκείνους που ναι μεν έχουν δημιουργηθεί για αυτόν τον σκοπό, αλλά μέσω της βοήθειας του Θεού και της πνευματικής τους προκοπής ανυψώνονται προς αυτούς. Μακάριος είναι ο άνθρωπος που έχει τη δική σου βοήθεια. Και βέβαια· διότι, ακόμη και αν έχει πέσει, σηκώνεται· ακόμη και αν είναι αμαρτωλός, καθαρίζεται· ακόμη και αν βρίσκεται σε απόγνωση, εντούτοις δεν θα αντικρίσει τον θάνατο.

ΨΑΛΜΟΣ ΠΓ'. «Μακάριοι όσοι κατοικούν στον οίκο σου.» Και βέβαια. Διότι, ακόμη και αν κάποιος έχει πέσει, σηκώνεται· ακόμη και αν είναι αμαρτωλός, καθαρίζεται· ακόμη και αν έχει φτάσει σε απόγνωση, θάνατο όμως δεν πρόκειται να δει. «Κύριε, ο Θεός των δυνάμεων, εισάκουσέ με.» Δες, λέει, ότι έχουμε ανάγκη τη δική σου επίσκεψη· δες ότι το τραύμα δεν θεραπεύεται με ανθρώπινα φάρμακα· δες ότι το συντριμμένο αγγείο είναι δικό σου σώμα και όχι ξένο· και γι' αυτό επίβλεψε στο πρόσωπο του Χριστού σου· δηλαδή, στο πρόσωπο του Χριστού, ώστε μέσω του Υιού να μας επισκεφθεί οπωσδήποτε και ο Πατέρας, και με την ευδοκία του Πατέρα να τελεστεί το δικό μας μυστήριο. «Επειδή έλεος και αλήθεια αγαπά ο Κύριος.» Δηλαδή, όχι τις θυσίες μέσω αιμάτων, αλλά την άσκηση του ελέους και την αγάπη προς την αλήθεια, δηλαδή προς τον Χριστό τον Θεό. «Δεν θα στερήσει τα αγαθά.» Διότι όσοι έζησαν χωρίς κακία και πολιτεύθηκαν με δικαιοσύνη, δηλαδή με ακακία, δεν αποστερούνται των αγαθών, αλλά θα λάβουν αναλόγως τους στεφάνους·

Είναι αδύνατον να συνυπάρχει η αγάπη προς τον κόσμο με την αγάπη προς τον Θεό, όπως ακριβώς είναι αδύνατον να συνυπάρχουν μεταξύ τους το φως και το σκοτάδι. ΤΙΤΛΟΣ ΛΑʹ. — Περί των αγίων, και αυτών που μακαρίζονται για όσα πράττουν, και για χάρη των οποίων μακαρίζονται. «Από τους αγίους θα φοβηθείτε.» «Μακάριος είσαι, Ισραήλ. Ποιος είναι όμοιός σου; Λαός που σώζεται από τον Κύριο.» «Μακάριος ο άνθρωπος, τον οποίο έλεγξε ο Κύριος.» «Μακάριος ο άνθρωπος, που δεν πορεύτηκε σύμφωνα με τη βουλή των ασεβών, και σε δρόμο αμαρτωλών δεν στάθηκε.» «Θαυμαστός είναι ο Θεός στους αγίους Του.» «Μακάριοι είναι όλοι όσοι κατοικούν στον οίκο Σου, στους αιώνες θα Σε αινούν.» «Μακάριος ο άνθρωπος τον οποίο θα παιδαγωγήσεις, Κύριε, και από τον νόμο Σου θα τον διδάξεις.» «Μακάριοι είναι εκείνοι που τηρούν την κρίση και πράττουν τη δικαιοσύνη σε κάθε καιρό.» «Μακάριος ο άνθρωπος που φοβάται τον Κύριο, στις εντολές Του θα βρει μεγάλη ευαρέσκεια.» «Μακάριοι οι άμωμοι στην οδό τους, εκείνοι που πορεύονται σύμφωνα με τον νόμο του Κυρίου. Μακάριοι εκείνοι που ερευνούν.» «Μακάριος είναι εκείνος, του οποίου βοηθός είναι ο Θεός του Ιακώβ, και η ελπίδα του στηρίζεται στον Κύριο τον Θεό του.» «Η βουλή των αγίων είναι σύνεση.» «Μακάριος ο άνθρωπος που βρήκε τη σοφία. Διότι είναι πολυτιμότερη από τους πολυτελείς λίθους.» «Χέρι εκλεκτών θα επικρατήσει εύκολα.» «Η τελειότητα των οσίων θα τους οδηγήσει.» «Εκείνος που ελεεί τους φτωχούς είναι μακαριστός.» «Εκείνος που σας αγγίζει, είναι σαν να αγγίζει την κόρη του οφθαλμού μου.» «Μακάριοι είναι όλοι όσοι εμμένουν σε Αυτόν.» «Μακάριος εκείνος που συγκρατεί τα χέρια του από το να πράττουν το άδικο.» «

Ω, έργο μακάριου οικοδόμου και οίκος αχειροποίητος, και μακάριοι όσοι κατοικούν στον οίκο σου, Κύριε· στους αιώνες των αιώνων θα σε αινούν και θα σε δοξάζουν.

Ψαλμός 83. Εις το τέλος, υπέρ των ληνών, στους υιούς Κορέ. «Πόσο αγαπητά είναι τα σκηνώματά σου, Κύριε των δυνάμεων». Σκηνώματα του Θεού είναι πρώτα αυτά της άνω Ιερουσαλήμ, και έπειτα και της κάτω, στην οποία «εμφανίστηκε και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους», για τα οποία «επιποθεί και εξαντλείται η θεοφιλής ψυχή» και «αγάλλεται σφόδρα η ψυχή μαζί με τη σάρκα και την καρδιά». «Διότι και το σπουργίτι βρήκε κατοικία και το τρυγόνι φωλιά για τον εαυτό του, όπου θα τοποθετήσει τα μικρά του». Οι Ιουδαίοι όμως, αιχμαλωτιζόμενοι πάνω και κάτω, δεν μπόρεσαν να στεριώσουν σε μία φωλιά. «Τα θυσιαστήριά σου, Κύριε των δυνάμεων», είναι σεμνά και χαρμόσυνα. «Μακάριοι όσοι κατοικούν στον οίκο σου, στους αιώνες των αιώνων θα σε δοξολογούν. Μακάριος ο άνθρωπος, του οποίου η βοήθεια προέρχεται από σένα», διότι «αναβάσεις στην καρδιά του» θα του χορηγήσεις, ώστε να πορεύεται από την πρακτική δύναμη προς τη δύναμη της θεωρίας. «Θα εμφανιστεί ο Θεός των θεών στη Σιών», δηλαδή αυτός που επρόκειτο να φανερωθεί εν σαρκί στη Σιών κατά τους έσχατους χρόνους, δεν είναι απλός άνθρωπος, αλλά είναι Θεός των θεών, είτε των αποστόλων είτε κάποιων άλλων που ονομάζονται θεοί. «Κύριε, ο Θεός των δυνάμεων, εισάκουσε την προσευχή μου» «και επίβλεψε στο πρόσωπο του χριστού σου, διότι είναι καλύτερη μία ημέρα στις αυλές σου παρά χιλιάδες» έτη στον πρόσκαιρο τούτο βίο.

Αυτά προείπε ο Θεός και δια του Ησαΐα, ότι «θα κάνω τις πύλες σου από κρύσταλλο και τον περίβολό σου από εκλεκτούς λίθους». Ω, έργο μακάριου οικοδόμου και οίκος αχειροποίητος, και «μακάριοι όσοι κατοικούν στον οίκο σου», Κύριε· «στους αιώνες των αιώνων θα σε αινέσουν» και θα σε δοξάσουν.

Αυτές μου οι αισθήσεις εδώ θα απολαμβάνουν αιωνίως, καθεμία ανάλογα με τη φύση της, το κάλλος και τη μακαριότητα του Παραδείσου. Τα μάτια μου εδώ θα βλέπουν παντοτινά το φως και τη δόξα της Τρισηλίου Θεότητος: «Θα χορτάσω όταν μου φανερωθεί η δόξα σου». Τα αυτιά μου εδώ θα ακούνε αιωνίως τις γλυκύτατες ψαλμωδίες των Αγγέλων και των Αγίων: «Και άκουσα δυνατή φωνή μεγάλου πλήθους στον ουρανό να λέει: Αλληλούια». Το στόμα και η γλώσσα μου εδώ θα δοξολογούν διαπαντός τον Θεό: «Μακάριοι όσοι κατοικούν στον οίκο σου, εις τους αιώνας των αιώνων θα σε υμνούν». Τα χέρια μου εδώ θα υψώνονται πάντοτε προς τον Θεό, και τα πόδια μου πρόκειται να πατούν πάνω στις χρυσές πεδιάδες της άνω Ιερουσαλήμ. Και με μια λέξη, όλα μου τα μέλη εδώ θα δοξαστούν αιωνίως.

Προοίμιον II. Πόσο αγαπητά είναι τα σκηνώματά σου, Κύριε των δυνάμεων· γι' αυτό, Σωτήρα, εκείνοι που κατοικούν σε αυτά θα σε αινούν στους αιώνες, άδοντας και ψάλλοντας μαζί με τον προφήτη Δαβίδ: Αλληλούια.