Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 88:10

Δυνατός είσαι, Κύριε, και η αλήθεια σου σε περιβάλλει· εσύ κυριαρχείς στη δύναμη της θάλασσας. Ο λόγος καταδεικνύει ότι αυτός που έλαβε τη μορφή του δούλου είναι εκείνος που εξ αρχής δημιούργησε το υγρό στοιχείο· και αυτός είναι που έθεσε την άμμο ως όριο στη θάλασσα, και της είπε: Μέχρι εδώ θα έλθεις, και δεν θα το υπερβείς. Απέδειξε δε ότι αυτό είναι αληθές, όταν επιτίμησε και τη θάλασσα και τους ανέμους, την ώρα που συνέπλεε με τους μαθητές. Τον δε σάλο των κυμάτων της εσύ τον καταπραΰνεις. Εσύ ταπείνωσες τον υπερήφανο ωσάν τραυματία. Διότι αυτός είναι που έδεσε τον ισχυρό και υπερήφανο, και έδωσε στους δικούς του την εξουσία να πατούν επάνω σε όφεις και σκορπιούς και επάνω σε όλη τη δύναμη του εχθρού.

Επειδή πρώτα περίμεναν ότι θα χάνονταν, τότε σώθηκαν, ώστε, αφού ομολογήσουν τον κίνδυνο, να κατανοήσουν το μέγεθος του θαύματος. Όμως, όπως είπα, τον ξυπνούν λέγοντας: «Σώσε μας, χανόμαστε.» Εδώ πρόσεξέ μου την ολιγοπιστία που συνυπάρχει με την πίστη· διότι πιστεύουν μεν ότι μπορεί να τους σώσει, αλλά ως ολιγόπιστοι λένε ότι «Χανόμαστε.» Διότι δεν ήταν ποτέ δυνατόν να χαθούν, εφόσον ήταν μαζί τους Εκείνος που τα πάντα δύναται. (Α f. 126) Αλλά σηκώθηκε αμέσως ο Χριστός, που έχει την εξουσία των πάντων, και καταπραΰνει μεν αμέσως την τρικυμία, κατέστειλε δε τις ορμές των ανέμων, και έπαυσε τον θόρυβο, και μέσα από αυτά τα ίδια τα γεγονότα έδειξε ότι είναι Θεός. Ας λεχθεί λοιπόν από εμάς το χωρίο από το βιβλίο των Ψαλμών: «Εσύ εξουσιάζεις τη δύναμη της θάλασσας, και την ταραχή των κυμάτων της εσύ την καταπραΰνεις.» Καταπραΰνοντας δε την τρικυμία της θάλασσας, μεταβάλλει σε κάτι το σταθερό την πίστη των αγίων μαθητών, που κλυδωνιζόταν μαζί με το σκάφος, και κατά κάποιον τρόπο δημιουργεί μέσα τους γαλήνη, έχοντας περιστείλει τα κύματα της ολιγοπιστίας. Και μαζί με την τρικυμία των υδάτων, διαλύει και την τρικυμία της ψυχής τους, επιτιμώντας και εκπαιδεύοντάς τους συγχρόνως, δείχνοντας ότι τον φόβο δεν τον προκαλεί η έλευση των πειρασμών, αλλά η αδυναμία της διανοίας. Είπε λοιπόν: «Πού είναι η πίστη σας;» Ενώ ο έτερος από τους ευαγγελιστές βεβαιώνει ότι τους είπε: «Γιατί είστε δειλοί, ολιγόπιστοι;»

Και αυτή, μόλις τον έλαβε, κατευνάζεται, απλώνει γαλήνη και δίνει στους ναυτικούς την ελπίδα της σωτηρίας· και το ότι παντού υπακούει στα θεία νεύματα και υπηρετεί γοργά τα δεσποτικά προστάγματα, φαινόταν από τα ίδια τα πράγματα. <Και φοβήθηκαν οι άνδρες τον Κύριο με φόβο μεγάλο, και πρόσφεραν θυσίες στον Κύριο και έταξαν τάματα.> Ωφελήθηκαν πάρα πολύ, και πιστεύουν ότι ο κατά φύσιν Θεός είναι ένας, αν και ήταν παραδομένοι σε αλλόκοτη πλάνη και νόμιζαν ότι υπάρχουν αμέτρητοι θεοί ανά τον κόσμο. Γι' αυτό προσφέρουν θυσία στον κατά φύσιν και μόνο και αληθινό Θεό, εγκαταλείποντας τους δικούς τους και αποχαιρετώντας αυτούς που τιμούνταν από απάτη και υπέκλεπταν τη δόξα που πρέπει στον Θεό. Υπόσχονται μάλιστα και τάματα, αν και συνήθιζαν να το κάνουν αυτό στους θαλάσσιους δαίμονες. Διότι οι Έλληνες νομίζουν ότι και η εξουσία της θάλασσας έχει ανατεθεί σε κάποιον Ποσειδώνα· επειδή όλα τα δικά τους είναι μύθοι, φλυαρία και φοβερή παραφροσύνη. Εμείς όμως, δοξάζοντας τον κατά φύσιν Θεό, σε Αυτόν λέμε αληθινά: «Εσύ δεσπόζεις στην εξουσία της θάλασσας, και τον σάλο των κυμάτων της εσύ καταπραΰνεις. Δικοί σου είναι οι ουρανοί και δική σου είναι η γη· την οικουμένη και το πλήρωμά της εσύ τα θεμελίωσες». <Και πρόσταξε ο Κύριος ένα μεγάλο κήτος να καταπιεί τον Ιωνά.>

«Ή δεν θα ευλαβηθείτε το πρόσωπό μου, εμένα που έθεσα την άμμο ως όριο στη θάλασσα, ως αιώνιο πρόσταγμα, και δεν θα το υπερβεί;» Και πάλι, υποδηλώνοντας ακριβώς αυτό στο βιβλίο του Ιώβ σχετικά με τη θάλασσα, λέει: «Έθεσα σε αυτήν όρια, τοποθετώντας κλείθρα και πύλες· και της είπα: Μέχρι εδώ θα έρθεις, και δεν θα προχωρήσεις παραπέρα· αλλά μέσα σου θα συντριβούν τα κύματά σου». Και ο μακάριος Ψαλμωδός, κρούοντας την πνευματική λύρα για δοξολογία, λέει προς τον Θεό: «Εσύ δεσπόζεις επί της δυνάμεως της θάλασσας, και τον σάλο των κυμάτων της εσύ καταπραΰνεις». Όταν, λοιπόν, αυτό χαρακτηρίζει τη θεία φύση, δηλαδή το να μπορεί να κυριαρχεί στη θάλασσα, και να επιβάλλει νόμους στα ύδατα, και να φέρνει υπό τον ζυγό της κυριαρχίας του τα πιο σημαντικά από τα στοιχεία του κόσμου, και εφόσον ο Υιός φαίνεται να το πράττει αυτό με πολύ μεγάλη εξουσία, πώς γίνεται να μην είναι φύσει Θεός; Πώς θα μπορούσε να είναι γενητός (κτιστός) αυτός που μπορεί και πολύ εύκολα να επιτελεί όσα αρμόζουν μόνο στον Θεό και Πατέρα; Διότι, αν λέμε ότι δεν σημαίνει απολύτως τίποτα το να μπορεί κανείς να κυριαρχεί στη θάλασσα, και να της τοποθετεί κλείθρα και πύλες, γιατί άραγε καυχιέται μάταια γι' αυτά ο Θεός και Πατέρας, θεωρώντας τα ως μεγάλη απόδειξη της αξιοπιστίας του; Αν, όμως, το να μπορεί να τα κάνει αυτά εξαρτάται μόνο από τη θεοπρεπή δύναμη και δόξα, καμία λογική δεν θα επιτρέψει να αποδίδουμε στην ουσία των γενητών όσα οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στη θεία φύση.

Κύριε, Θεέ των δυνάμεων, ποιος είναι όμοιος με εσένα; Δυνατός είσαι, Κύριε, και η αλήθειά σου σε περιβάλλει. Εσύ δεσπόζεις επί της δυνάμεως της θάλασσας, και την ταραχή των κυμάτων της εσύ την καταπραΰνεις. Εσύ ταπείνωσας τον υπερήφανο σαν τραυματία· με τον βραχίονα της δυνάμεώς σου διασκόρπισες τους εχθρούς σου. Και με αυτά, δεν αφήνει κανένα από τα δημιουργήματα να θεωρείται όμοιο με τον θεολογούμενο Υιό του Θεού· διότι αυτός είναι ο δυνατός, και ο Θεός των δυνατών, και ο Κύριος των ίδιων των δυνάμεων, ώστε κανείς να μην μπορεί να του φέρει αντίρρηση, ούτε να αντισταθεί στη βουλή του. Γι' αυτό αυτός ομιλεί και πράττει τα πάντα, επειδή είναι ο μόνος δυνατός. Διότι η φράση «Ποιος είναι όμοιος με εσένα;» και εδώ δεν χρησιμοποιείται με την έννοια του σπάνιου, αλλά με την έννοια του απόλυτα ανύπαρκτου (του μηδενός). Λέει, λοιπόν, ότι κανείς δεν είναι όμοιος με αυτόν για τον οποίο κυριολεκτείται αυτός ο χαρακτηρισμός, αντιπαραβάλλοντας σε αυτόν τους υιούς του Θεού που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Διότι τα παρόντα έχουν το ίδιο νόημα με τα προηγούμενα, στα οποία είχε ειπωθεί: «Διότι ποιος μέσα στις νεφέλες θα εξισωθεί με τον Κύριο, ή ποιος θα ομοιωθεί με τον Κύριο ανάμεσα στους υιούς του Θεού;». Και τώρα, λοιπόν, η φράση «Ποιος είναι όμοιος με εσένα;», λέει, σημαίνει ότι είσαι δυνατός, και ότι η αλήθεια των λόγων σου, καθώς και οι υποσχέσεις σου, βρίσκονται γύρω από εσένα και κοντά σε εσένα.

Διότι κοντά σου, και σε όσους σε περιβάλλουν, βρίσκεται η αλήθειά σου· επειδή εάν κάποιοι είναι πλησίον σου και στέκονται ολόγυρά σου, αυτοί ακριβώς γνωρίζουν την αλήθειά σου. Εμείς όμως που βρισκόμαστε πάνω στη γη, όντας ακόμη μακριά σου, βλέποντας τα μεγαλουργήματά σου από όσα συντελούνται στη θάλασσα υπό την πρόνοιά σου, ομολογούμε ότι είσαι δυνατός και η αλήθειά σου βρίσκεται ολόγυρά σου. Διότι εσύ μόνος εξουσιάζεις τη θάλασσα και τον τόσο μεγάλο όγκο των υδάτων, και εσύ μόνος καταπραΰνεις τον σάλο των κυμάτων της, έχοντας θέσει σε αυτήν κλείθρα και πύλες, και έχοντας στερεώσει τα όριά της, ώστε να μην τα υπερβεί και κατακλύσει την οικουμένη των ανθρώπων. Το οποίο βεβαίως αποτελεί και αυτό ένα μέγιστο δείγμα της δυνάμεώς σου. Διότι, υπηρετώντας σε ως δεσπότη η τόσο μεγάλη κίνηση των υδάτων, αν και κυρτώνεται σε ύψος και υψώνεται, υποχωρεί με δέος και συντρίβεται πάνω στον ίδιο της τον εαυτό, όντας αποκλεισμένη μέσα στα δικά της όρια.

Και όπως ακριβώς χαλιναγώγησες τα κύματα και τις απειλές της θάλασσας με το πρόσταγμά σου, και καταπράυνες τα υψώματά της, καθώς και τις ορμές και τους θυμούς της· έτσι και με τις αόρατες δυνάμεις, εάν κάποιες τυχόν υπάρξουν εχθρικές και αντίθετες στη βουλή της πρόνοιάς σου, και αυτές, ως ο μόνος και πανίσχυρος υπεράνω όλων, τις διασκόρπισες. Και τον άρχοντα και τύραννό τους, ο οποίος είναι αλαζόνας και υπερήφανος, τον άρχοντα αυτού του αιώνα, εσύ με τη δική σου δύναμη τον ταπείνωσες και τον τραυμάτισες, πατάσσοντάς τον με τη ρομφαία τη μεγάλη και τη φοβερή, σύμφωνα με την προφητεία που αναφέρει: «Θα επιφέρει ο Κύριος τη ρομφαία τη μεγάλη και την ισχυρή εναντίον του δράκοντα, του σκολιού φιδιού που τρέπεται σε φυγή· και θα εξοντώσει τον δράκοντα που βρίσκεται μέσα στη θάλασσα».

Και επειδή ακριβώς ένας άλλος προφήτης δίδαξε ότι αυτός ο τραυματισμένος δράκοντας διατρίβει στη θάλασσα, λέγοντας: «Αυτή η θάλασσα είναι μεγάλη και ευρύχωρη. Εκεί υπάρχουν ερπετά αναρίθμητα. Αυτός ο δράκοντας που έπλασες για να τον εμπαίζεις»· πρόσεξε μήπως και ο παρών λόγος αινίχθηκε αυτήν ακριβώς τη θάλασσα, λέγοντας: «Εσύ δεσπόζεις στη δύναμη της θάλασσας, και εσύ καταπραΰνεις τον σάλο των κυμάτων της»· με αυτά, λοιπόν, συνέδεσε το, «Εσύ ταπείνωσας τον υπερήφανο σαν τραυματία· με τον βραχίονα της δύναμής σου σκόρπισες τους εχθρούς σου». Διότι φαίνεται να ονομάζει θάλασσα τον τόπο των αντικείμενων δυνάμεων, δηλαδή των δαιμόνων και των πονηρών πνευμάτων. Γι' αυτό και επισύναψε στον λόγο περί της θάλασσας τα όσα αφορούν τον τραυματία και τους εχθρούς του Θεού, υποδηλώνοντας ξεκάθαρα τις αντικείμενες δυνάμεις και τον άρχοντά τους. Και σε άλλον ψαλμό, εξάλλου, έχει ειπωθεί: «Εσύ συνέτριψες τα κεφάλια των δρακόντων πάνω στο νερό. Εσύ συνέτριψες το κεφάλι του δράκοντα, τον έδωσες ως τροφή στους λαούς των Αιθιόπων»· και στον Ιώβ: «Θα σύρεις τον δράκοντα με το αγκίστρι, θα περάσεις θηλιά γύρω από τη μύτη του, και με κρίκο θα τρυπήσεις το χείλος του».

Και τώρα, κατά την παρουσία του, της απαλλαγής από τα δαιμόνια που τους κατείχαν προηγούνταν η σφοδρή ταραχή εκείνων που ελευθερώνονταν· διότι με αυτόν τον τρόπο οι ευεργεσίες γίνονται όχι μόνο αγαπητές, αλλά και μόνιμες στη μνήμη εκείνων που ευεργετήθηκαν. Εμφανίζεται δε σε αυτούς, οι οποίοι οπωσδήποτε επικαλούνταν μέσα σε εκείνη την τρικυμία τον Θεό των πάντων, αποδεικνύοντας ότι αυτός είναι ο Θεός επί πάντων, ο οποίος απλώνει χείρα βοηθείας σε όσους τον επικαλούνται. Περπατά μάλιστα πάνω στα κύματα, ενώ η θάλασσα αγριεύει, αποδεικνύοντας περίτρανα ότι αυτός είναι, σύμφωνα με την προφητεία, εκείνος που βαδίζει πάνω στη θάλασσα σαν να βρίσκεται σε ξηρά, προς τον οποίο λέει προφητικά και ο Δαβίδ: «μέσα στη θάλασσα είναι οι οδοί σου, και τα μονοπάτια σου μέσα σε πολλά ύδατα», και «εσύ δεσπόζεις επί της δυνάμεως της θάλασσας, και τον σάλο των κυμάτων της εσύ τον καταπραΰνεις»· πράγμα που έπραξε αργότερα· διότι, όταν τους είδε τότε κατατρομαγμένους από το γεγονός ότι δεν τον αναγνώρισαν, επειδή ήταν και νύχτα, αμέσως τους μίλησε, κάνοντας τον εαυτό του γνωστό από τη φωνή του και λέγοντας: «Εγώ είμαι, μη φοβάστε».

Εσύ εξουσιάζεις τη δύναμη της θάλασσας των παθών, καθώς εσύ καταπραΰνεις τη μανία της έξωθεν και τον σάλο αμφοτέρων των κυμάτων· εσύ ταπείνωσας, σαν τραυματία που ογκώνεται εναντίον μας, τον υπερήφανο εχθρό και λογισμό· με τον βραχίονα της δύναμής σου διασκόρπισες τους Ιουδαίους εχθρούς σου. Δικοί σου είναι οι ουρανοί, και ως θρόνος και ως δημιούργημα, και δική σου είναι η γη, και ως κατοικία και ως υποπόδιο για σένα που ενανθρώπησες· τη σημερινή οικουμένη και τη μέλλουσα, εσύ τις στερέωσες· τον σκληρό και αδιάβατο βορρά και την απέραντη θάλασσα, εσύ τα θεμελίωσες· το Θαβώρ και το Αερμών, τα όρη, στο όνομά σου αγαλλίασαν σήμερα ευφραινόμενα, βλέποντάς σε να μεταμορφώνεσαι πάνω τους και να λάμπεις πιο πολύ και από τον ήλιο».

«Εσύ εξουσιάζεις»: Μπορεί κανείς να εννοήσει και τη μεγάλη θάλασσα· αναφέρεται όμως και στη θάλασσα της ζωής, επειδή είναι πολυτάραχη και βρίσκεται σε κλυδωνισμό. «Και τον κλυδωνισμό»: Και την πρώτη και τη δεύτερη ο Χριστός είναι αυτός που τις συγκρατεί, καταπραΰνοντας την τρικυμία και των δύο. «Εσύ ταπείνωσας»: Τον διάβολο και όσους τον μιμούνται στην υπερηφάνεια· όπως ο σφαγιασμένος που κείτεται νεκρός, έτσι ακριβώς πέφτουν και οι υπερήφανοι. «Και με τον βραχίονα»: Διότι, με τον βραχίονα του Πατρός ως δύναμη και σοφία του Θεού· διότι με αυτόν σκορπίστηκαν οι δαίμονες και όσοι τους μιμήθηκαν. «Δικοί σου είναι»: Δηλαδή, και στους ουρανούς και στη γη εσύ βασιλεύεις, και στους αισθητούς ουρανούς και στους νοητούς, και στην αισθητή γη και στη νοητή. «Την οικουμένη»: Διότι εννοεί ολόκληρη την οικουμένη μαζί με τους κατοίκους της. Αναφέρεται όμως και στη μέλλουσα οικουμένη, όπως λέει ο Απόστολος, για την οποία και ομιλούμε. «Τον βορρά»: Διότι εσύ κατένειμες τους ανέμους στη θάλασσα, για να δώσεις ενέργεια και μέσα στα ύδατα.

Διότι λέγει: Εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα, και ο Πατέρας είναι μέσα σε εμένα. Και τον χωράει, ως μέγας που είναι, τον μέγα, και ως δυνατός τον δυνατό. Για τον λόγο αυτόν, λέγοντας προς τον Πατέρα «Δυνατός είσαι, Κύριε», έπειτα πρόσθεσε: «Και η αλήθειά σου είναι γύρω σου»· για να μάθεις ότι ο Πατέρας είναι μέγιστος και δυνατός, και κανείς δεν μπορεί να παραβληθεί με αυτόν· όμως ο Υιός είναι ίσος με αυτόν, ώστε να λέγεται ότι βρίσκεται και γύρω του. «Εσύ δεσπόζεις επί της δυνάμεως της θάλασσας, και τον σάλο των κυμάτων της εσύ καταπραΰνεις». Μεταφέροντας τη δοξολογία του Θεού από τα αόρατα στα ορατά, αναγκαίως μνημόνευσε τη θάλασσα ως κάτι το φοβερό· της οποίας σε τέτοιο βαθμό δεσπόζει, ώστε έθεσε την άμμο ως όριό της· και πραΰνει τον σάλο της και καταστέλλει τα κύματα, συγκρατώντας τους ανέμους, οι οποίοι φυσώντας την ταράζουν. «Εσύ ταπείνωσας τον υπερήφανο σαν τραυματία». Εννοεί τον διάβολο· διότι εξαιτίας της υπερηφάνειάς του έγινε τραυματίας, και για τον λόγο αυτόν, αφού κατακρημνίστηκε από τους άνω τόπους στη γη, έχει ταπεινωθεί, ώστε να καταπατείται και να συντρίβεται από τα πόδια των αγίων· όπως ακριβώς έγραφε ο Παύλος στους Ρωμαίους: «Ο δε Θεός της ειρήνης θα συντρίψει γρήγορα τον Σατανά κάτω από τα πόδια σας». «Με τον βραχίονα της δυνάμεώς σου διασκόρπισες τους εχθρούς σου». Βραχίονας της δυνάμεως του Θεού είναι ο Χριστός.

ΨΑΛΜΟΣ ΠΗ'. «Ορκίστηκα στον Δαβίδ τον δούλο μου.» Και πού ορκίστηκε, αν όχι όταν του είπε: Και θα συμβεί, όταν συμπληρωθούν οι ημέρες σου και κοιμηθείς μαζί με τους πατέρες σου, θα αναστήσω από το σπέρμα σου άλλον, ο οποίος θα προέλθει από τα σπλάχνα σου, και θα εγκαθιδρύσω αιώνια τη βασιλεία του· και αυτός θα οικοδομήσει οίκο στο όνομά μου, και θα ανορθώσω τη βασιλεία του στους αιώνες. Εγώ θα είμαι σε αυτόν Πατέρας, και αυτός θα είναι σε εμένα υιός. «Εσύ δεσπόζεις επί της δυνάμεως της θάλασσας.» Η αλήθειά σου, λέει, βρίσκεται σε αυτούς που σε περιστοιχίζουν· εμείς όμως, που βρισκόμαστε μακριά σου, βλέποντας τα μεγαλεία σου μέσα από την πρόνοιά σου στη γη και στη θάλασσα, ομολογούμε ότι είσαι δυνατός και η αλήθειά σου σε περικυκλώνει. Διότι καταπραΰνεις τη θάλασσα που είναι τόσο μεγάλη, τοποθετώντας της πύλες και όρια, και καθώς σε υπηρετεί ως Δεσπότη, αναδιπλώνεται, πτοείται και συντρίβεται μέσα της, ώστε να μην κατακλύσει ολόκληρη τη γη. «Μακάριος ο λαός που γνωρίζει τον αλαλαγμό.» Μακαρίζει τους αγίους αποστόλους του, διότι στο όνομά του και με τη δύναμή του έκαναν όσα θαυμαστά έργα έκαναν. «Τότε μίλησες με όραμα στους υιούς σου.» Όταν, δηλαδή, ο Λόγος, όντας Θεός, γεννήθηκε κατά σάρκα από γυναίκα και προήλθε ως άνθρωπος, παραμένοντας όπως ήταν, Θεός· τότε, λαμβάνοντας το χρίσμα για χάρη σου, ονομάστηκε Χριστός.

Η αγάπη είναι χορηγός προφητείας· η αγάπη παρέχει θαύματα· η αγάπη είναι άβυσσος ελλάμψεως. Η αγάπη είναι πηγή πυρός· όσο αναβλύζει, τόσο καταφλέγει εκείνον που διψά· η αγάπη είναι η στάση των αγγέλων· η αγάπη είναι η προκοπή των αιώνων. Ανάγγειλέ μας, ω ωραία μεταξύ των αρετών, πού ποιμαίνεις τα πρόβατά σου, πού κατασκηνώνεις το μεσημέρι; Φώτισέ μας, πότισέ μας, οδήγησέ μας, χειραγώγησέ μας, επειδή πλέον επιθυμούμε να ανέλθουμε προς εσένα. Διότι εσύ δεσπόζεις στα πάντα. Και τώρα έχεις σαγηνεύσει την ψυχή μου, και δεν μπορώ να συγκρατήσω τη φλόγα σου, γι' αυτό, αφού σε υμνήσω, πορεύομαι: Εσύ δεσπόζεις στην ορμή της θάλασσας, και τον σάλο των κυμάτων της εσύ τον καταπραΰνεις και τον νεκρώνεις· εσύ ταπεινώνεις ως τραυματία τον υπερήφανο λογισμό· με τον βραχίονα της δυνάμεώς σου διεσκόρπισες τους εχθρούς σου, και καθιστάς ακαταμάχητους τους εραστές σου. Επείγομαι δε να μάθω πώς σε είδε ο Ιακώβ στηριγμένη πάνω στην κλίμακα.

Εσύ που δεσπόζεις επί της δυνάμεως της θάλασσας, όπως είναι γραμμένο, Κραταιέ, και κατευνάζεις τον ταραγμένο της σάλο ως Θεός, εσύ σταμάτησε τούτον τον κλύδωνα, Πολυέλεε, και λύτρωσε την πόλη σου από τον πικρό θάνατο του πρόωρου αφανισμού.

Διότι πολλοί βέβαια που έψαλλαν πριν από τον Χριστό για τον Θεό, έψαλλαν ως δούλοι, ο Χριστός όμως, ως Υιός του Πατρός, έψαλε με μεγαλύτερο θάρρος: «Κύριε, ο Θεός των δυνάμεων», λέγοντας «ποιος είναι όμοιός σου; Δυνατός είσαι, Κύριε, και η αλήθειά σου σε περιβάλλει», αποκαλώντας τον Υιό ως ίδια υπόσταση αλήθεια του Πατρός, ο οποίος περιβάλλει τον Πατέρα απεριγράπτως. «Εσύ δεσπόζεις στη δύναμη της θάλασσας, και εσύ καταπραΰνεις τον σάλο των κυμάτων της».