Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 88:26

Αν όμως ο Ιουδαίος πει: «Αν είναι Υιός του Θεού, όπως λέτε, πώς ο Θεός είπε σ’ αυτόν σαν σε δούλο: “Ζήτησε από μένα, και θα σου δώσω;” και πάλι: “Εγώ σήμερα σε γέννησα;” Άραγε δεν του μιλά ως σε δούλο, επειδή ζητεί και λαμβάνει; Και δεν τον παρουσιάζει ως πρόσκαιρο, επειδή λέει: “Εγώ σήμερα σε γέννησα”; Αφού και εσείς οι Χριστιανοί λέτε ότι γεννήθηκε πριν από όλον τον κόσμο» — πες του τα εξής: Για το ότι ο Πατέρας λέει προς τον Υιό: «Ζήτησε από μένα, και θα σου δώσω», μη σκανδαλίζεσαι· γιατί πολλές φορές και ένας βασιλιάς λέει στον ίδιο του τον γιο από πολλή αγάπη: «Ζήτησέ μου, και θα σου δώσω ό,τι θέλεις». Και πάλι, για το «Εγώ σήμερα σε γέννησα», το λέει για τη γέννησή του κατά σάρκα· γιατί, με την ευδοκία του Πατέρα, γεννήθηκε από την αγία Θεοτόκο και Αειπάρθενο Μαρία. Σε ποιον, άλλωστε, από τους αγγέλους είπε ποτέ: «Υιός μου είσαι εσύ, εγώ σήμερα σε γέννησα;» Δεν είναι όλοι τους λειτουργικά πνεύματα, που αποστέλλονται για διακονία; Και πάλι αλλού λέει: «Εγώ θα είμαι γι’ αυτόν Πατέρας, και αυτός θα είναι για μένα Υιός». Αυτά τα είπε κατά το ανθρώπινο και σύμφωνα με την ένσαρκη οικονομία του· δεν δηλώνει την αιώνια γέννηση, αλλά εκείνη που συνδέθηκε με τους χρόνους. Διότι ο κατά φύση Υιός του Θεού έγινε και κατά φύση άνθρωπος για τη δική μας σωτηρία, χωρίς να λαμβάνει αυτό κατά χάριν — γιατί το έχει αυτό κατά φύσιν· και το λαμβάνει πάλι ως άνθρωπος, εκείνο ακριβώς που είχε ως Θεός. Διότι, ενώ ήταν Ύψιστος, έγινε Θεός· αλλά ως Θεός ήταν πάντοτε Δεσπότης των όλων, ενώ ως άνθρωπος προσέλαβε τη δόξα που είχε ως Θεός· και ζήτησε όχι να λάβει όσα δεν είχε, αλλά να φανερωθούν όσα είχε, καθώς έχει γραφεί: «Θα τους ποιμάνεις με ράβδο σιδερένια», η οποία είναι η βασιλεία των Ρωμαίων· γιατί αυτήν, αφού την έδωσε ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, σε πιστούς και χριστιανούς βασιλείς, επιστατεί και συμβασιλεύει μαζί τους. Δι’ αυτού τα πιστά έθνη, που δόθηκαν ως κληρονομική κατάσχεση, ποιμαίνονται ώστε να πιστεύουν σ’ αυτόν. Γι’ αυτό και όλα τα έθνη, όσο κι αν συγκρούσθηκαν με τη βασιλεία των Χριστιανών, αν και νικήθηκαν, δεν την ανέτρεψαν, ούτε βέβαια θα την ανατρέψουν· καθώς έχει γραφεί στο βιβλίο των Ψαλμών για τη βασιλεία του Χριστού: «Η αλήθειά μου και το έλεός μου θα είναι μαζί του, και στο όνομά μου θα υψωθεί το κέρας του· και θα θέσω στη θάλασσα το χέρι του και στους ποταμούς τη δεξιά του. Αυτός θα με επικαλεστεί: Εσύ είσαι Πατέρας μου, Θεός μου και βοηθός της σωτηρίας μου. Και εγώ θα τον καταστήσω πρωτότοκο, υψηλό ανάμεσα στους βασιλείς της γης. Ως τον αιώνα θα φυλάξω γι’ αυτόν το έλεός μου, και η διαθήκη μου θα μένει πιστή σ’ αυτόν. Και θα διατηρήσω στον αιώνα του αιώνος το σπέρμα του και τον θρόνο του όσο διαρκούν οι ημέρες του ουρανού. Αν οι γιοι του εγκαταλείψουν τον νόμο μου», δηλαδή οι Χριστιανοί, «και δεν πορευθούν σύμφωνα με τις κρίσεις μου· αν βεβηλώσουν τα δικαιώματά μου και δεν φυλάξουν τις εντολές μου, θα επισκεφθώ με ράβδο τις ανομίες τους και με μάστιγες τις αδικίες τους· αλλά το έλεός μου δεν θα το απομακρύνω από επάνω τους, ούτε θα αθετήσω τη διαθήκη μου. Μια φορά ορκίστηκα με το άγιό μου· μήπως θα ψευσθώ στον Δαβίδ; Το σπέρμα του μένει στον αιώνα», που είναι ο Χριστός, το κατά σάρκα σπέρμα του Δαβίδ, «και ο θρόνος του θα είναι σαν τον ήλιο ενώπιόν μου και σαν τη σελήνη, στερεωμένη στον αιώνα, και ο μάρτυρας στον ουρανό είναι πιστός.»

«Και θα θέσω στη θάλασσα το χέρι του». Ως θάλασσα μεν, όπως προαναφέραμε, εννοεί τη χώρα της δύσης· ενώ ως ποταμούς ονομάζει τη χώρα ανάμεσα στους ποταμούς, δηλαδή την ανατολή. Λέει, επομένως, ότι σε ολόκληρη την οικουμένη θα επεκταθεί το έργο του. «Και στους ποταμούς το δεξί του χέρι». Στη μεν θάλασσα τίθεται το χέρι του Χριστού, στους δε ποταμούς το δεξί του χέρι.

Αυτό είναι λοιπόν το κέρας του, που πρόκειται να προέλθει από αυτόν, και ο ναός που πρόκειται να κατασκευαστεί για μένα από το σπέρμα του· αυτό το κέρας του θα υψωθεί στο όνομά μου, διότι θα καταξιωθεί να φέρει το δικό μου όνομα και τη δική μου προσηγορία. Θα λάβει λοιπόν και αυτό τις δικές μου ονομασίες, και μέσω των δικών μου προσηγοριών θα υψωθεί ενώπιον όλων. Γι' αυτό και πρωτύτερα λεγόταν: «Και με την ευδοκία σου θα υψωθεί το κέρας μας». Αλλά, ενώ ο χορός των προφητών αναφωνούσε πρωτύτερα προς τον Θεό λέγοντας: «Και με την ευδοκία σου θα υψωθεί το κέρας μας», τώρα ο ίδιος ο Θεός, δίνοντας τις επαγγελίες σχετικά με τον Δαβίδ, προσθέτει ως επισφράγισμα όλων και το: «Στο όνομά μου θα υψωθεί το κέρας του», υποδηλώνοντας τον Χριστό που θα προέλθει από αυτόν, ο οποίος έχει ονομαστεί κέρας όχι μόνο των προφητών, αλλά και του ίδιου του Δαβίδ. Περί αυτού προσθέτει στη συνέχεια: «Και θα θέσω το χέρι του στη θάλασσα, και στους ποταμούς τη δεξιά του. Αυτός θα με επικαλεστεί: Πατέρας μου είσαι εσύ, Θεός μου και αντιλήπτορας της σωτηρίας μου· κι εγώ θα τον καταστήσω πρωτότοκο, υψηλότερο από τους βασιλείς της γης. Εις τον αιώνα θα διαφυλάξω σε αυτόν το έλεός μου, και η Διαθήκη μου θα είναι πιστή σε αυτόν». Εάν κάποιος εμβαθύνει με ακρίβεια στο νόημα των λεγομένων, θα διαπιστώσει ότι αυτά δεν προφητεύονται για τον Δαβίδ, αλλά για το κέρας που πρόκειται να προέλθει από αυτόν.

Διότι, αφού ο λόγος είπε: «Και στο όνομά μου θα υψωθεί το κέρας του», συνεχίζει σχετικά με το κέρας και λέει: «Θα θέσω στη θάλασσα το χέρι του», προφανώς του κέρατος, και τα εξής· και αρμόζει βεβαίως από το σημείο αυτό να αναφέρονται όλα στον Χριστό, ο οποίος επρόκειτο να γεννηθεί από το σπέρμα του Δαβίδ.

Εάν, λοιπόν, κάποιος δεν το εκλάβει κατ' αυτόν τον τρόπο, αλλά αναγάγει τα προκείμενα στον Δαβίδ, ο συλλογισμός του θα είναι ανυπόστατος. Διότι, ας ερμηνεύσει όποιος θέλει, πώς έθεσε ο Θεός το χέρι του Δαβίδ στη θάλασσα και το δεξί του στους ποταμούς. Επειδή ο Δαβίδ ούτε καν κυριάρχησε στην παράλια χώρα. Ή πώς θα μπορούσε να λεχθεί για τον Δαβίδ το: «Αυτός θα με επικαλεστεί: Πατέρας μου είσαι εσύ· κι εγώ θα τον καταστήσω πρωτότοκο»; Διότι για ποιο λόγο ο Δαβίδ θα θεωρούνταν πρωτότοκος του Θεού μάλλον αντί του Αβραάμ, ή του Ισαάκ, ή του Ισραήλ, ή του ίδιου του Μωυσή, ή του Ηλία, ή των άλλων δικαίων και προφητών; Και πώς θα αληθεύει ο Θεός λέγοντας γι' αυτόν: «Θα τον καταστήσω ύψιστο ανάμεσα στους βασιλείς της γης»; Πότε, λοιπόν, εξυψώθηκε ο Δαβίδ, για παράδειγμα, ανάμεσα στους Πέρσες, ή στους Σκύθες, ή στους Ινδούς, ή στους Αιθίοπες, ή στους Μαυριτανούς, ή στους Ισπανούς, ή στους Βρετανούς, ή στους βασιλείς των υπολοίπων εθνών; Αν όμως εκλάβεις αυτά τα λόγια ως αναφερόμενα σε Εκείνον που προήλθε από το σπέρμα του, θα διαπιστώσεις ότι τα λεγόμενα εφαρμόζονται σε Αυτόν με απόλυτη βεβαιότητα και κυριολεξία.

Όμοιο δε είναι αυτό που λέγεται εδώ, «Θα θέσω στη θάλασσα το χέρι του και στους ποταμούς τη δεξιά του», με εκείνο που λέγεται πάλι γι' αυτόν στον οα΄ ψαλμό: «Και θα κατακυριεύσει από θάλασσα έως θάλασσα, και από ποταμό μέχρι τα πέρατα της οικουμένης».

Το δε άλλο του χέρι, το οποίο μας άφησε να εννοήσουμε ότι είναι το αριστερό, λέγει ότι θα το θέσει στη θάλασσα, στα αλμυρά κύματα του βίου· εκεί όπου και ο δράκοντας κατοικεί, σύμφωνα με το χωρίο: «Αυτή η θάλασσα η μεγάλη και ευρύχωρη· εκεί υπάρχουν ερπετά αναρίθμητα· αυτός είναι ο δράκοντας, τον οποίο έπλασες για να παίζει μέσα σε αυτήν». Διότι πάνω σε αυτούς τους δράκοντες, και στη θάλασσα που νοείται κατ' αυτόν τον τρόπο, δεν θα απλωθεί το δεξί, αλλά το άλλο χέρι, το αντίθετο του δεξιού, για να κολάσει και να τιμωρήσει τους εχθρούς, και να τους ταπεινώσει. Αυτός δε ακριβώς που υποδηλώνεται (είναι φανερό ότι πρόκειται για το κέρας του Δαβίδ), ο οποίος πρόκειται να γεννηθεί από το σπέρμα του, θα επικαλεστεί ως πατέρα τον Θεό, εφόσον αξιώθηκε την ενοίκηση του μονογενούς Υιού του Θεού μέσα του, καθώς και τη συνάφεια και την ένωση μαζί Του.

Τότε λοιπόν έγινε και όνειδος στους γείτονές του, και υψώθηκε το δεξί χέρι εκείνων που τον έθλιβαν· και όλα τα υπόλοιπα τότε εκπληρώθηκαν σε εκείνον που προήλθε από το σπέρμα του Δαβίδ. Διότι διαφορετικά δεν θα μπορούσε κανείς να τα εφαρμόσει αυτά στον ίδιο τον Δαβίδ, ούτε να αποδείξει ότι τα προκείμενα εκπληρώθηκαν σε εκείνον, όπως ακριβώς ούτε τα πιο σεμνά και αγαθά που περιλαμβάνονται στις υποσχέσεις του Θεού. Διότι, βεβαίως, ο θρόνος του Δαβίδ δεν καταύγασε τη σύμπασα οικουμένη, φωτίζοντάς την σαν τον ήλιο, ούτε έγινε διαρκής όπως η σελήνη, ούτε διαφυλάχθηκε εις τον αιώνα του αιώνος· ούτε είναι λογικό να ονομαστεί εκείνος ο Δαβίδ Πρωτότοκος του Θεού· επειδή και πριν από αυτόν υπήρξαν αμέτρητοι καλύτεροί του, αλλά και μετά από αυτόν. Αλλά ούτε φαίνεται ο Δαβίδ να εξέτεινε το δεξί του χέρι σε ποταμούς και το αριστερό σε θάλασσα, ούτε να κυριάρχησε από θάλασσα έως θάλασσα, ούτε να απέκτησε βασιλεία που επεκτάθηκε μέχρι τα πέρατα της οικουμένης. Αλλά ούτε και στον Σολομώντα, που προήλθε από αυτόν, θα εφαρμοστούν όλα αυτά· διότι ιστορείται ότι ούτε αυτός κυριάρχησε πέρα από την Ιουδαία, παρόμοια με τον πατέρα του· ούτε υπερέβη τον χρόνο των σαράντα ετών βασιλείας, παρόμοια με τον πατέρα του· ούτε διήνυσε βίο ανεπίληπτο.

Διότι αυτά συνηθίζουν να μας προσάπτουν χλευαστικά οι εχθροί του Θεού. Αλλά, καθώς εισακούστηκε και πίστεψε ότι θα λάβει τα αιτήματα των προσευχών του, και επειδή ήλπισε ότι το συντομότερο δυνατό θα εκπληρωθούν οι υποσχέσεις του Θεού προς τον Δαβίδ, επισφραγίζει το τέλος ολόκληρου του λόγου μέσω της ευχαριστίας και της δοξολογίας λέγοντας: «Ευλογητός ο Κύριος εις τον αιώνα»· και μας διδάσκει να ανταποκρινόμαστε με το «Γένοιτο, γένοιτο», το οποίο στην εβραϊκή γλώσσα είναι «Αμήν, αμήν». Σχετικά δε με το διάψαλμα, που πολλές φορές παρεμβάλλεται ενδιάμεσα, πρέπει να λεχθούν τα εξής. Η πρώτη υπόσχεση του Θεού, που αναφέρθηκε στην αρχή, περιελάμβανε τα εξής: «Διεθέμην διαθήκην» και «Ώμοσα Δαυίδ» και τα λοιπά· έπειτα, μετά την παράθεση του διαψάλματος, ο λόγος αλλάζει πρόσωπο και προσθέτει: «Εξομολογήσονται οι ουρανοί τα θαυμάσιά σου»· και πάλι, αφού ειπώθηκε η υπόσχεση εκ προσώπου του Θεού, από τη φράση «Εθέμην βοήθειαν επί δυνατόν» μέχρι το «και μάρτυς εν ουρανώ πιστός», με την εκ νέου παρεμβολή του διαψάλματος, ο λόγος μεταβάλλει το νόημα και λέει: «Συ δε απώσω και εξουδένωσας, ανεβάλου τον Χριστόν σου». Κατόπιν, αφού εξέθεσε τα πιο θλιβερά γεγονότα, τοποθετεί πάλι το διάψαλμα και εναλλάσσει τη διδασκαλία λέγοντας: «Έως πότε, Κύριε, αποστρέψεις εις τέλος;»· και αφού ανέπεμψε την προσευχή, χρησιμοποιεί ξανά ενδιάμεσα το διάψαλμα και καταλήγει: «Πού εστι τα ελέη σου τα αρχαία, Κύριε;».

Ακόμη δε λέγει ότι μέσω αυτού θα ανορθωθεί η βασιλεία του Δαβίδ, πράγμα που και αυτό θα το κατανοήσεις με τον ακόλουθο τρόπο. Πάρα πολλές είναι οι υποσχέσεις που έχουν δοθεί στον Δαβίδ, στις οποίες έχει ειπωθεί: «Και θα θέσω στη θάλασσα το χέρι του, και στους ποταμούς τη δεξιά του. Αυτός θα με επικαλεστεί: Πατέρας μου είσαι εσύ, Θεός μου και αντιλήπτορας της σωτηρίας μου· κι εγώ θα τον καταστήσω πρωτότοκο, υψηλότερο από τους βασιλείς της γης. Εις τον αιώνα θα διαφυλάξω γι' αυτόν το έλεός μου, και η διαθήκη μου θα είναι πιστή σε αυτόν· και θα εγκαθιδρύσω εις τον αιώνα του αιώνος το σπέρμα του, και τον θρόνο του σαν τις ημέρες του ουρανού», και πάλι: «Μία φορά ορκίστηκα στην αγιότητά μου, ότι δεν θα διαψεύσω τον Δαβίδ· το σπέρμα του εις τον αιώνα θα παραμείνει, και ο θρόνος του σαν τον ήλιο ενώπιόν μου, και σαν τη σελήνη στερεωμένος εις τον αιώνα». Ενώ τόσα πολλά είχε υποσχεθεί ο Θεός στον Δαβίδ στους Ψαλμούς, συνέβη να έλθουν τα αντίθετα από τις υποσχέσεις εξαιτίας της ασέβειας των διαδόχων του. Η βασιλεία λοιπόν από το σπέρμα του Δαβίδ, αφού διήρκεσε μέχρι τον Ιεχονία και την πολιορκία του ιερού από τους Βαβυλωνίους, καταλύθηκε, με αποτέλεσμα έκτοτε να μην υφίσταται πια ο θρόνος του Δαβίδ, ούτε κάποιος από το σπέρμα του να βασιλεύσει στο έθνος των Ιουδαίων.

«και θα θέσω»: Στη θάλασσα του βαπτίσματος· διότι με το χέρι του Θεού ενδυναμώνεται, και η αισθητή θάλασσα συγκρατείται από το χέρι του Θεού. «και σε ποταμούς»: Εννοεί τα δάκρυα της μετάνοιας· διότι και αυτά στο δεξί χέρι του Θεού εισέρχονται, και οι αισθητοί ποταμοί χαλιναγωγούνται με το δεξί χέρι του Θεού. «αυτός θα επικαλεστεί»: Στο σημείο που ο Χριστός λέει: «Πατέρα, αν είναι δυνατόν, ας παρέλθει από εμένα αυτό το ποτήριο». «Θεός μου»: Στο σημείο που λέει ο Χριστός στους αποστόλους: «Πορεύομαι προς τον Θεό μου και Θεό σας». «και εγώ πρωτότοκο»: Τον Χριστό, όπως λέει ο [απόστολος] Παύλος: «πρωτότοκος ανάμεσα σε πολλούς αδελφούς» (πρωτότοκος, δηλαδή αυτός που υπάρχει πριν από κάθε κτίση). «υψηλό»: Διότι ο Χριστός είναι ανώτερος από όλα τα βασίλεια, ως δημιουργός και των ίδιων των βασιλέων [όλων]. «εις τον αιώνα»: Διότι ο Υιός είναι αχώριστος από τον Πατέρα και ο Πατέρας από τον Υιό. «και η διαθήκη»: [Ο λόγος] απευθύνεται προς τον Δαβίδ· αναφέρεται όμως στον Χριστό (τον Κύριο). «και θα θέσω»: Εννοεί την Παρθένο, τη Θεοτόκο, επειδή ανέτειλε από τη ρίζα του Ιεσσαί. «και τον θρόνο»: Αναφέρει μεν τον Δαβίδ, αλλά εννοεί τον Χριστό· διότι ο θρόνος αυτού δεν κρίνεται μέσα στον χρόνο. «εάν εγκαταλείψουν»: Διότι η Γραφή προανήγγειλε τον Σολομώντα ως υιό του Δαβίδ· ωστόσο εννοεί και ολόκληρο το έθνος των Ιουδαίων, οι οποίοι αποκαλούνται υιοί του Θεού. «και στα κρίματα»: Διότι ο Σολομώντας εγκατέλειψε την οδό του πατέρα του, και οι Ιουδαίοι τον νόμο.

Διότι μέσω του Χριστού δόθηκαν σε εμάς, ο οποίος είναι έλεος από τον Θεό και αλήθεια· επιπλέον δε και όνομα του Πατρός· διότι σε Αυτόν, ως Υιό, γνωρίζεται, και υπήρξε το καθένα από τα προειρημένα. «Και θα θέσω στη θάλασσα το χέρι του, και στους ποταμούς τη δεξιά του». Θάλασσα εδώ αποκαλεί το βάπτισμα· διότι λέει για τον διάβολο: «Θα αφανίσω το πρόσωπό του στην πρώτη θάλασσα»· και ποταμούς, τις δωρεές του Πνεύματος· διότι λέει ο Χριστός:

Διότι τι πιο βέβαιη ή πιο σαφή μαρτυρία για τη θεία και άκτιστη και αδιαίρετη και ασύγχυτη και ομοούσια Τριάδα θα μπορούσε να ζητήσει κανείς; Βαπτίζεται ο Υιός, μαρτυρεί ο Πατήρ, και προς αυτόν καταπέμπει με μορφή περιστεράς το εκπορευόμενο από Αυτόν παράκλητο Πνεύμα. Γι' αυτό και ευδοκεί να ανοίξει ο ουρανός, για να γνωρίσουν όσοι άκουσαν ότι όχι από αλλού αλλά από τον ουρανό ήλθε η φωνή που ακούστηκε, και ότι από εκεί προέρχεται ο αγαπητός υιός για τον οποίο δίνεται η μαρτυρία. Επειδή ήταν φυσικό τα πλήθη να απορούν και να ρωτούν μεταξύ τους: ποιος άραγε να είναι αυτός που τώρα βαπτίζεται; ποιος άραγε γνωρίζει αν αυτός είναι εκείνος για τον οποίο ο Ιωάννης μαρτυρούσε ότι είναι ισχυρότερός του και ενδοξότατος; και πώς άραγε τολμά να χειροθετεί και να βαπτίζει τον πιο ένδοξο και ισχυρότερό του; Ποιον λοιπόν να υποθέσουμε ότι είναι αυτός; «Ποιος άραγε είναι αυτός;» Λύνοντας δε ο Πατήρ την αμφιβολία των πληθών ανοίγει τον ουρανό και λέγει φωνάζοντας προς τον λαό: «Αυτός είναι ο υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα»· αυτός είναι για τον οποίο προείπα μέσω του Δαβίδ: «Υιός μου είσαι εσύ, εγώ σήμερα σε έχω γεννήσει», και: «Αυτός θα με επικαλεστεί: Πατέρας μου είσαι εσύ, και θα θέσω στη θάλασσα το χέρι του και στους ποταμούς τη δεξιά του». «Αυτός είναι ο υιός μου ο αγαπητός, στον οποίο ευαρεστήθηκα».

Αλλά τι συνέβη μετά από αυτά; Ποθεί και μια υπερόρια εκστρατεία και, ακούγοντας για την υπεραφθονία της Αιγύπτου και για όσα καλλιεργεί ο Νείλος, ο καρποδότης και πλούσιος σε στάχυα, μετρώντας την ευημερία με τους πήχεις, αποφάσισε να απλώσει το χέρι του στη θάλασσα και τη δεξιά του στα ποτάμια, μήπως και μπορέσει να δει με ορθάνοιχτα μάτια τα αιγυπτιακά αγαθά που ποθούσε από ακουστά, και να τα πιάσει με τα χέρια του. Εκείνο που τον έκανε να τα φαντάζεται αυτά, αδιαφορώντας για όσα βρίσκονταν στα πόδια του, τα οποία μάλιστα γεννούσαν ακόμη ωδίνες, και αν και κόβονταν και κατακαίονταν, δεν εξαφανίζονταν ούτε σβήνονταν, αλλά ξαναφύτρωναν όπως η Λερναία Ύδρα, ήταν μια άκαιρη φιλοδοξία και ο ανταγωνισμός προς τους βασιλείς, των οποίων το κλέος ήταν μεγάλο και τα σύνορα της επικράτειάς τους δεν απλώνονταν μόνο από θάλασσα σε θάλασσα, αλλά έφταναν από τα ανατολικά όρια μέχρι τις δυτικές στήλες.