Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 89:15

Επίστρεψε, Κύριε, έως πότε; Και σπλαγχνίσου τους δούλους σου. Χορτάσαμε το πρωί από το έλεός σου, και αγαλλιάσαμε και ευφρανθήκαμε όλες τις ημέρες της ζωής μας. Ευφρανθήκαμε σε αντάλλαγμα των ημερών που μας ταπείνωσες, των ετών κατά τα οποία είδαμε συμφορές. Και επίβλεψε στους δούλους σου και στα έργα σου, και οδήγησε τους υιούς τους· και ας είναι η λαμπρότητα του Κυρίου του Θεού μας επάνω μας, και τα έργα των χεριών μας κατεύθυνε επάνω μας, και το έργο των χεριών μας κατεύθυνε. Ακολούθως, μετά την εξομολόγηση που παραδόθηκε μέσω των προηγουμένων, ο Μωυσής διδάσκει περαιτέρω την προσευχή σε εκείνους από τον Ισραήλ που εξέπεσαν μετά την παρουσία του Σωτήρα μας, ώστε να προσεύχονται λέγοντας, μαζί με όσα παρατέθηκαν προηγουμένως, και τα προκείμενα. Το νόημα αυτών εξήγησε με μεγαλύτερη σαφήνεια ο Σύμμαχος, αποδίδοντάς το με τον εξής τρόπο: «Επίστρεψε, Κύριε, έως πότε; Σπλαγχνίσου τους δούλους σου. Χόρτασέ μας με το πρωινό σου έλεος, ώστε να αναπαυθούμε και να ευφρανθούμε όλες τις ημέρες μας. Εύφρανέ μας για όλες τις ημέρες που μας κατέθλιψες, για τα έτη κατά τα οποία είδαμε συμφορές. Ας φανερωθούν στους δούλους σου τα έργα σου, και η μεγαλοπρέπεια στα τέκνα μας· και ας είναι η ωραιότητα του Κυρίου του Θεού μας επάνω μας, και τα έργα των χεριών μας κάνε τα στερεά για εμάς, και την πράξη των χεριών μας ολοκλήρωσε».

Έπειτα, σαν να έχει ήδη λάβει τη χάρη και έχοντας δει εκείνο το φως, μέσω του οποίου καταυγάζεται το σκοτάδι όσων πλανώνται στη ζωή, και από όπου αρχίζει η ημέρα της αρετής, λέγει: «Χορτάσαμε το πρωί από το έλεός σου, και αγαλλιάσαμε και ευφρανθήκαμε· σε όλες τις ημέρες μας ευφρανθήκαμε». Διότι η χαρά που βρίσκεται σε εσένα διαδέχθηκε τον χρόνο της ταπείνωσης της αμαρτίας, και παρήλθαν τα έτη της κακίας. Διότι έτσι κατανοούμε το: «Αντί των ημερών που μας ταπείνωσες, των ετών που είδαμε κακά». Και έτσι λαμβάνει θάρρος, ονομάζοντας τέκνα των έργων του Θεού εκείνους που φωτίστηκαν μέσω της επιστροφής στον Θεό. «Επίβλεψε», λέγει, «στους δούλους σου και στα έργα σου»· υποδεικνύοντας τους πατριάρχες της χορείας του Αβραάμ. Διότι αυτοί είναι αληθινά έργα του Θεού. «Και οδήγησε τους υιούς τους». Διότι όσοι πράττουν τα έργα του Αβραάμ γίνονται τέκνα των πατριαρχών, εντασσόμενοι στη συγγένειά τους μέσω της αρετής. Έπειτα, στο τέλος, ενώνει το ανθρώπινο στοιχείο με τον Θεό μέσω της καθαρότητας, ευχόμενος να εκλάμψει η λαμπρότητα του Θεού και στον δικό μας βίο μέσω της καθαρής ζωής: «Ας είναι», λέγει, «η λαμπρότητα του Κυρίου του Θεού μας επάνω μας», έτσι ώστε όλες οι ενασχολήσεις της ζωής μας να φέρουν σωτήριο καρπό και όλα όσα πράττουμε να αποβλέπουν σε έναν σκοπό.

Τη δεξιά: Διότι ο άνθρωπος, αφού σώθηκε από την αγαθότητα του Θεού, μπορεί να απαριθμήσει τα έργα του Θεού. Και τους πεπαιδευμένους: Διότι όσοι με τον φόβο του Θεού και με πολλή σοφία ασφάλισαν την καρδιά τους, αυτοί γνωρίζουν την αγαθότητα του Θεού. Επίστρεψε: Ως φιλάνθρωπος και συμπαθής, λέει ο προφήτης, συγκράτησες την οργή σου. Και παρακλήσου: Ο λόγος αναφέρεται στα έθνη· επίστρεψε, λέει, και δέξου τα έθνη προς σωτηρία. Χορτάσαμε: Διότι όταν έγινε η ανάσταση τα ξημερώματα, γέμισε όλη η γη από το έλεος του Κυρίου (του Χριστού). Και αγαλλιάσαμε: Διότι, στο εξής, οι πιστοί όταν μεταλαμβάνουν τα μυστήρια, γεμίζουν από χαρά και ευφροσύνη, επειδή ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς. Σε όλες τις ημέρες: Διότι δεν είναι πλέον δυνατόν να αφαιρεθεί αυτή η χαρά από τους πιστούς. Αντί αυτών: Διότι αντί για τις ημέρες εκείνες κατά τις οποίες μας ταπείνωσες, αφήνοντάς μας να κυριευθούμε από τους δαίμονες, μας έδωσες τη χαρά (τη χάρη) της αναστάσεως. Ετών: Διότι αντί για τα έτη εκείνα κατά τα οποία μας έθλιψαν οι δαίμονες, μας έδωσες την αιώνια χαρά, λένε τα έθνη. Και κοίταξε: Διότι δεν έχεις άλλο τέτοιο κτήμα όπως τον άνθρωπο· γι' αυτό μην παραβλέψεις τα έργα σου. Και οδήγησε: Διότι έτσι οδηγούσε (δηλαδή ο ίδιος ο Θεός οδηγεί) σε κάθε γενεά αυτούς που γεννιούνται στον δρόμο της σωτηρίας. Και ας είναι: Το αληθινό φως είναι ο Χριστός· διότι κατοικεί μέσα σε όλους τους πιστούς.

Ή επιθυμεί να επιστρέψει και ο Θεός, ώστε αφού επιστρέψει ως ποιμένας, να επιβλέψει τα περιπλανώμενα πρόβατα, για τα οποία και επιθυμεί να δείξει ευσπλαχνία ο Ίδιος εξαιτίας της πλάνης τους. Το δε «έως πότε;» το λέγει όχι για να εγκαλέσει, αλλά θρηνώντας σφοδρά για την αναβολή του Θεού, και επειδή θέλει να δείξει ότι η κατάστασή μας χρειάζεται ταχεία συνδρομή. «Χορτάσαμε το πρωί από το έλεός σου, Κύριε, και αγαλλιάσαμε και ευφρανθήκαμε σε όλες τις ημέρες μας». Ο προφήτης δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει την προσευχή του· διότι την συνεχίζει και στους επόμενους στίχους· και όμως εξέφρασε αυτά τα λόγια ωσάν να είχε ήδη εισακουστεί, με τα οποία σεμνύνεται ότι χόρτασε από το έλεος του Θεού, δηλαδή ότι το απόλαυσε πλουσιοπάροχα. Το δε ότι χόρτασε «το πρωί», εννοεί τον καιρό της αναστάσεως του Σωτήρος, η οποία έγινε «λίαν πρωί», όπως λέγει ο Μάρκος. Ή εννοεί και τον παρόντα βίο, κατά τον οποίο ο Χριστός επεδήμησε ως έλεος του Θεού προς τους ανθρώπους· του Οποίου τα πολλά αγαθά απολαύσαμε σε αφθονία. Για αυτά αγαλλιάσαμε και ευφρανθήκαμε όλες τις ημέρες, πράγμα που συνέβαινε κάποτε στον λαό των Ιουδαίων, ο οποίος για κάποιο διάστημα κυριαρχούσε και έπειτα πάλι έπεφτε στα χέρια των εχθρών και υποδουλωνόταν· διότι αυτό θα το βρεις να εξιστορείται συνεχώς στο βιβλίο των Κριτών. «Ευφρανθήκαμε σε αντάλλαγμα των ημερών κατά τις οποίες μας ταπείνωσες, των ετών κατά τα οποία είδαμε κακά».

Ποιες ημέρες υπονοεί άραγε, αν όχι βέβαια αυτές που περνούσαμε υπό τη δουλεία των ειδώλων, κατά τις οποίες μας ταπείνωσε επιτρέποντάς μας να γίνουμε δούλοι στα δικά μας δημιουργήματα; Τότε είδαμε πολλά και διάφορα κακά, όχι μόνο βλασφημώντας τον Δημιουργό, αλλά και αγνοώντας τους φυσικούς νόμους· διότι θυσιάσαμε τους γιους και τις κόρες μας στα δαιμόνια. Και επίβλεψε στους δούλους σου και στα έργα σου, και καθοδήγησε τους γιους τους. Βλέπεις πάλι πώς επανέλαβε την προσευχή; Και για ποιο πράγμα προσεύχεται γενικά; Το να επιβλέπει εμάς ο Θεός και τα έργα μας. Θα μας επιβλέψει λοιπόν και θα μας έχει δικούς του δούλους, όταν υπακούσουμε στον νόμο του (διότι αυτό είναι χαρακτηριστικό των δούλων)· τότε θα καταδεχθεί να επιβλέπει και τα έργα μας ως αγαθά. Θα καθοδηγήσει δε εμάς και τους γιους μας, τους κατά σάρκα, αλλά βεβαίως και τους κατά πνεύμα, βλέποντάς τους να διδάσκονται τα χρηστά από χρηστούς ανθρώπους και να είναι αντάξιοι της καθοδήγησης του Θεού. Και ας είναι η λαμπρότητα του Κυρίου του Θεού μας πάνω μας, και τα έργα των χεριών μας κατεύθυνε σε εμάς.

Διότι παρομοιάζονται με το χορτάρι που παρέρχεται. «Το βράδυ ας πέσει, ας σκληρύνει και ας ξεραθεί»· καθετί που εκπίπτει από τη ζωτική του κατάσταση, είτε έμψυχο είτε άψυχο, γίνεται σκληρό και ξηρό και άχρηστο σαν νεκρό. «Διότι εκλείψαμε μέσα στην οργή σου» εξαιτίας των αμαρτιών μας, «και μέσα στον θυμό σου ταραχθήκαμε». «Οι ημέρες των ετών μας» περνούν γρήγορα σαν τον ιστό της αράχνης, και εάν τυχόν παραταθούν, «φθάνουν μέχρι τα εβδομήντα ή και ογδόντα έτη, και το μεγαλύτερο μέρος τους είναι κόπος και πόνος», καθώς τα όργανα του σώματος ασθενούν και η δύναμή του καταλύεται. «Διότι ήλθε επάνω μας πραότητα και θα παιδευτούμε», δηλαδή, δια της πραότητος θα κατανοήσουμε «τη δύναμη της οργής σου και με φόβο θα αναλογιστούμε τον θυμό σου, ώστε με τη δεξιά σου να μας γνωρίσεις εκείνα που σου είναι ευάρεστα, καθιστώντας μας εκπαιδευμένους στην καρδιά με σοφία. Επίστρεψε, Κύριε· έως πότε» μας παραβλέπεις δικαίως; «Παρηγορήσου για τους δούλους σου και γέμισέ μας με το έλεός σου και θα αγαλλιάσουμε και θα ευφρανθούμε σε όλες τις ημέρες μας· σε αντάλλαγμα των ημερών κατά τις οποίες μας ταπείνωσες· των ετών, κατά τα οποία είδαμε κακά» μετάβαλε προς το καλύτερο τα δεινά, «και επίβλεψε στους δούλους σου και στα έργα σου, και οδήγησε τους υιούς τους» προς τα ευάρεστα σε εσένα. «Και ας είναι η λαμπρότητα του Κυρίου του Θεού μας επάνω μας», φωτίζοντας και κατευθύνοντάς μας προς έργα θεάρεστα. «

Αλλά ευτυχώς που εμφανίστηκες στα μέρη μας ως αποτρεπτικός του κακού, διότι τα πράγματα εδώ είχαν ήδη θεωρηθεί απελπιστικά και, όπως θα έλεγε ο Λυσίας, είχαν καταστραφεί από την κακία των ηγεμόνων. Και άλλοτε μεν ο καστροκτίστης κατέστρεφε τα υπάρχοντα των δυστυχισμένων, άλλοτε δε ο κατεπάνω ανέμιζε ακόμη και το χώμα τους· υπήρχε δε και ένας τρίτος ανάμεσά τους, κάποιος που προσήκει στον Φαραώ, τουλάχιστον κατά το όνομα. Δεν γνωρίζω εάν αυτός ήταν καθ' οιονδήποτε τρόπο πιο ανεκτός από τους προαναφερθέντες. Αλλά τώρα έλαβαν επίσκεψη εξ ύψους και ο λόγος θα τους προστατεύσει. Εάν βέβαια δεν έχω ξεχάσει τον δικό μου και πανταχόθεν ευχάριστο Νικόλαο, θα αγαλλιάσουν αντί των ημερών κατά τις οποίες ταπεινώθηκαν, και των ετών κατά τα οποία γνώρισαν συμφορές. Αυτό λοιπόν θα συμβεί σε αυτούς και εγώ γίνομαι ο χαρμόσυνος μηνυτής των όσων θα έλθουν. Ο δε Κωνσταντίνος Χοιροσφάκτης, ο οποίος έχει προσληφθεί από εμάς, σε ό,τι σε χρειαστεί για το μικρό φτωχό κτήμα της εκκλησίας, ας βοηθηθεί μέσω της δικής σου συμπαραστάσεως. Διότι, επειδή είναι κατά τα άλλα κάπως απλοϊκός και μαλθακός, εάν δεν τύχει μεγάλης συνδρομής από εσάς, θα φανεί τελείως ανεπαρκής.