Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 9:27

Παρόμοιο είναι το: «Θα συλλάβω με το χέρι μου ολόκληρη την οικουμένη σαν να είναι φωλιά». Διότι είπε μέσα στην καρδιά του: «Δεν πρόκειται να κλονιστώ». Αντί του: «Δεν πρόκειται να σφάλλω, δεν πρόκειται να ανατραπώ από γενιά σε γενιά· διότι δεν θα βρεθώ σε κακοπάθεια». [Ο Θεός δεν υπάρχει ενώπιόν του. Έχοντας αποβάλει τον θείο φόβο από την ψυχή του, διατρίβει παντοτινά μέσα στην κακία. Αρχή κάθε πονηρής πράξης είναι το να μη θεωρεί τον Θεό ως κριτή. Έχουν αναιρεθεί οι κρίσεις σου από το πρόσωπό του. Δεν θέλει να γνωρίζει ότι είσαι δίκαιος κριτής· διότι εκείνος που δεν γνωρίζει ότι υπάρχει Θεός, αγνοεί επίσης και το ότι είναι κριτής. Θα κατακυριεύσει όλους τους εχθρούς του. Από τους πειρασμούς, άλλοι μεν κατευθύνονται στην ψυχή, άλλοι στο σώμα, και άλλοι σε όσα περιστοιχίζουν το σώμα. Και οι μεν πειρασμοί που προσβάλλουν την ψυχή ονομάζονται ακάθαρτοι λογισμοί, οι οποίοι γεννούν αμαρτίες και ψευδή δόγματα· εκείνοι δε που κατευθύνονται στο σώμα γίνονται αίτιοι πληγών και βασανιστηρίων, διωγμών, φυλακίσεων και θανάτων· ενώ οι πειρασμοί που αφορούν τα γύρω από το σώμα περιλαμβάνουν ζημίες χρημάτων και κτημάτων, απώλειες τέκνων και στερήσεις συζύγων. Είναι λοιπόν φανερό από αυτά, ότι οπωσδήποτε μέσω κάποιου από τους προαναφερθέντες πειρασμούς ο Σατανάς κυριάρχησε πάνω σε κάθε δίκαιο· διότι μόνο ο Χριστός δεν έπραξε αμαρτία, και δεν βρέθηκε δόλος στο στόμα Του.] Το στόμα του οποίου είναι γεμάτο από κατάρες. Έχει σκεφτεί, λέγει, ότι θα έχει την ευημερία του παντοτινή.

«κατὰ τὸ πλῆθος» Διότι ο αμαρτωλός δεν δειλιάζει μπροστά στο πλήθος της οργής του Θεού ούτε μετανοεί. «οὐκ ἔστιν ὁ θεός» Ο άπιστος και ο αμαρτωλός ποτέ δεν θέτει τον Θεό προ των οφθαλμών (του), «βεβηλοῦνται» αλλά κάθε ημέρα και σε κάθε καιρό μιαίνει και ρυπαίνει τις οδούς του, μη πιστεύοντας ότι υπάρχει <ή θα υπάρξει> κρίση. «ἀνταναιρεῖται» Διότι ο άπιστος πάντοτε σμικρύνει και κατευτελίζει τις εντολές του Θεού. «πάντων τῶν ἐχθρῶν» Διότι ο υπερήφανος (ο αλαζόνας) θεωρεί εχθρούς όλους τους ευσεβείς και θέλει να τους κατακυριεύσει όλους. «εἶπεν γάρ» Διότι από γενεά σε γενεά ο διάβολος πολέμησε όλους τους δικαίους και δεν παύει να πολεμά. Διότι γι' αυτόν λέει ο Ησαΐας: είπε ο διάβολος στην καρδιά του· θα αναβώ στον ουρανό και εν μέσω των αστέρων θα θέσω τον θρόνο μου. «οὗ ἀρᾶς τὸ στόμα» Περί του διαβόλου λέγει ο προφήτης: επειδή διαπαντός ο λάρυγγάς του έχει πληρωθεί από κατάρα (ανομία) και δόλο [μέσω του οποίου φέρνει πίκρα σε όσους συνθηκολογούν (πικραίνει όσους συνθηκολογούν) μαζί του]. «ὑπὸ τὴν γλῶσσαν» Κόπος ανώφελος και μόχθος (πόνος) ακερδής· διότι δίχως αυτό (αυτά) δεν κινεί (και) σαλεύει τη γλώσσα. «ἐγκάθηται» Όσοι πλουτίζουν την ασέβεια (με την ασέβεια) ζουν διαπαντός με την ειρωνεία· διότι ενεδρεύουν <οι δαίμονες> τους άκακους, και επιπλέον και οι πλούσιοι ενεδρεύουν τους πένητες.

Όχι σαν εκείνον που λέει στον ψαλμό: «δεν θα κλονιστώ από γενιά σε γενιά χωρίς κακό», ούτε σαν εκείνον που λέει: «δεν θα κλονιστώ εις τον αιώνα», αλλά διατηρούσε πάντοτε ταπεινό ανθρώπινο λογισμό, ενώ απολάμβανε τόση ευημερία και προσδοκούσε καθημερινά τα αντίθετα. Γι' αυτό, δεν τα υπέμεινε με δυσκολία σαν να του συνέβησαν εντελώς απροσδόκητα, αλλά, έχοντας προετοιμαστεί και συλλογιστεί εκ των προτέρων, με προσδοκία και ελπίδα είχε ασκηθεί καλά. «Ούτε ειρήνευσα», λέει, «ούτε ησύχασα, ούτε αναπαύθηκα· αλλά ήλθε σε μένα οργή». Δεν μιλάει για τα προηγούμενα, αλλά για τα τωρινά, δηλαδή: «έχω γεμίσει από φόβο, πόλεμο και ταραχή», λέει, «καθώς εγώ ο ίδιος πολεμώ με τον εαυτό μου». Από τα εξωτερικά δεινά που τον πολιορκούσαν, ο πόλεμος των λογισμών ήταν βαρύτερος· δεν είχε τίποτα το γαλήνιο στη διάνοιά του. «Και η αιτία», λέει, «είναι το ότι επήλθε η οργή του Θεού». Δες πώς θρηνεί περισσότερο για τα ψυχικά παρά για τα σωματικά δεινά, επειδή η ψυχή είναι αυτή που λιώνει περισσότερο, ταράζεται και πάσχει δεινά. Έτσι είναι καλό να διακείμεθα και εμείς, να θεωρούμε τα πάντα πρόσκαιρα, και τα καλά και όσα δεν είναι τέτοια. Έτσι, ούτε των μεν τη δεινότητα θα αισθανθούμε, ούτε από τα δε θα μπορέσουμε να υπερηφανευθούμε, αλλά διαρκώς, μέσα σε αυτές τις μεταπτώσεις της ζωής, θα απολαμβάνουμε γαλήνη και ειρήνη.

ι΄. Αλλά από όλους αυτούς αθλιότερος είναι εκείνος που ζει μέσα στην κακία, αφού έσβησε το φως που πηγάζει από τον φόβο του Θεού και παραδόθηκε αιχμάλωτος. Θα κατακυριεύσει όλους τους εχθρούς του. Διότι είπε μέσα στην καρδιά του: «Δεν πρόκειται ποτέ να κλονιστώ, από γενιά σε γενιά θα παραμείνω χωρίς να πάθω κανένα κακό».

Άλλος αναφέρει: «Όλους τους εχθρούς του τους φυσά περιφρονητικά, λέγοντας μέσα στην καρδιά του: Δεν θα ανατραπώ από γενιά σε γενιά. Διότι δεν θα περιέλθω σε κακοπάθεια». Είδες την αλαζονεία; Είδες την ανείπωτη απώλεια; Είδες τον όλεθρο που αυξάνεται σιγά-σιγά; Είδες εκείνα που οι ανόητοι θεωρούν ευτυχία, τα οποία είναι γεμάτα από πολλή αθλιότητα, και πώς αυτός καταβυθίζεται; Επαινείται για τα αμαρτήματά του, ευλογείται για τις αδικίες του. Αυτό είναι το πρώτο βάραθρο, το οποίο είναι ικανό να κατακρημνίσει όποιον δεν προσέχει.

Πρέπει κανείς να πενθεί πολύ για εκείνον που αμαρτάνει και όχι να τον επαινεί. Είδες διεστραμμένη κακία, που όχι μόνο δεν κατακρίνεται, αλλά και εγκωμιάζεται; Εξαιτίας αυτού, ωθούμενος από την ίδια του την ανοησία και από τους επαίνους, αύξησε την πονηρία του, λησμόνησε τον φόβο του Θεού και τις κρίσεις Του· εξαιτίας αυτού λησμόνησε και την ίδια του τη φύση. Διότι εκείνος που λησμονεί τις κρίσεις του Θεού, με τον καιρό καταλήγει να αγνοεί και τον ίδιο του τον εαυτό. Δες λοιπόν τι συλλογίζεται: «Δεν πρόκειται ποτέ να κλονιστώ από γενιά σε γενιά, αλλά θα παραμείνω χωρίς συμφορά». Τι θα μπορούσε να είναι πιο ανόητο από αυτήν τη σκέψη, να φαντάζεται τέτοια πράγματα, όντας άνθρωπος και μάλιστα θνητός, περιπλεγμένος στα πρόσκαιρα πράγματα και υποκείμενος σε αναρίθμητες μεταβολές; Και από πού προέρχεται αυτό; Από την ανοησία.

ΤΙΤΛΟΣ ΙΘ΄. — Περί παραμονής και των παραμενόντων· και ότι πρέπει αυτοί να διατηρούν πίστη και εύνοια προς εκείνους που τους προσέλαβαν. «Απόκτησε εμπιστοσύνη με τον πλησίον σου, για να ευφρανθείς με τα αγαθά του. Σε καιρό θλίψης μείνε κοντά του, για να γίνεις συγκληρονόμος στην κληρονομιά του.» «Βάλε στο σπίτι σου ξένο, και θα σε αναστατώσει με ταραχές και θα σε αποξενώσει από τα δικά σου υπάρχοντα.» ΤΙΤΛΟΣ Κ΄. — Περί προϊσταμένων· και ότι πρέπει αυτοί να προΐστανται με ζήλο. «Ο προϊστάμενος, ας προΐσταται με ζήλο.» ΤΙΤΛΟΣ ΚΑ΄. Περί φτωχών· και ότι δεν πρέπει να αποφεύγουμε, να εξουθενώνουμε και να αποστρεφόμαστε τους πένητες. «Ο Θεός θα εισακούσει την κραυγή του πένητα και του φτωχού.» «Ο Κύριος έγινε καταφύγιο για τον πένητα· δεν ξέχασε την κραυγή των πενήτων. Ο φτωχός δεν θα ξεχαστεί παντοτινά· η υπομονή των πενήτων δεν θα χαθεί για πάντα. Όταν υπερηφανεύεται ο ασεβής, καταφλέγεται ο φτωχός. Σε σένα έχει αφεθεί ο φτωχός. Εισάκουσες, Κύριε, την επιθυμία των πενήτων.» «Καταντροπιάσατε τη βουλή του φτωχού· όμως ο Κύριος είναι η ελπίδα του.» «Θα φάνε οι πένητες και θα χορτάσουν.» «Θα κρίνει δίκαια τους φτωχούς του λαού, και θα σώσει τους γιους των πενήτων.» «Γνώρισα ότι ο Κύριος θα αποδώσει δικαιοσύνη υπέρ των φτωχών, και το δίκιο των πενήτων.» «Η φτώχεια ταπεινώνει τον άνθρωπο.» «Αυτός που ατιμάζει τον πένητα, αμαρτάνει.» «Ο φτωχός δεν υφίσταται απειλή.» «Αυτός που συκοφαντεί τον πένητα, εξοργίζει Εκείνον που τον έπλασε.» «

Αλλά για να τους νομοθετήσει ότι είναι άνθρωποι και να μην καταπατούν, αγνοώντας τη φύση τους, τους νόμους της φύσης που έλαβαν από τον Θεό. «Γιατί, Κύριε, στάθηκες μακριά», αφού αναλήφθηκες από εμάς τους μαθητές σου, και «μας παραβλέπεις στις περιστάσεις» κατά τις οποίες θλιβόμαστε; «Όταν υπερηφανεύεται ο ασεβής» Νέρων, «καταφλέγεται ο πτωχός» τω πνεύματι Πέτρος και Παύλος, επειδή θανατώθηκαν από αυτόν, «συλλαμβάνονται σε μιαρά διαβούλια», «με τα οποία» οι ασεβείς «διαλογίζονται, διότι επαινείται ο αμαρτωλός» από τους ομοίους του «για τις επιθυμίες της ψυχής του, και αυτός που αδικεί ευλογείται», επαινείται δηλαδή όχι από τον Θεό, αλλά από ανθρώπους κόλακες και φίλους της αδικίας. «Εξόργισε τον Κύριο ο αμαρτωλός» με αθέμιτες πράξεις. «Σύμφωνα με το πλήθος της οργής του δεν θα αναζητήσει» να πράξει και κάτι αγαθό. «Δεν υπάρχει ο Θεός ενώπιόν του», ώστε να τον φοβάται. «Βεβηλώνονται οι οδοί του σε κάθε καιρό, απομακρύνονται οι κρίσεις σου από το πρόσωπό του», επειδή παραβαίνει τους νόμους σου, «όλους τους εχθρούς του θα τους κατακυριεύσει» ανταποδίδοντας με πονηρία. «Διότι είπε στην καρδιά του· δεν πρόκειται να κλονιστώ από γενιά σε γενιά χωρίς να πάθω κακό».