Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 9:39

Αυτών την αποκοπή ζητεί, λέγοντας, «Θα καταστραφείτε», και απειλώντας τους με πανωλεθρία· ώστε και οι μεν να ανασάνουν, και οι δε να σωφρονιστούν.] Την επιθυμία των πενήτων εισάκουσες, Κύριε. Διότι αυτή ήταν η επιθυμία τους, και αυτός ο πόθος τους: το να αξιωθούν τα μελλοντικά αγαθά. Την ετοιμασία της καρδιάς τους πρόσεξε το αυτί σου. Επειδή, προετοιμαζόμενοι για αυτό, ετοιμάζονται ώστε να υπομένουν τα πάντα με την καρδιά τους. [Ετοιμασία καρδιάς είναι σαν μια υπόσχεση των κινήσεων της ψυχής να ακολουθήσουν τον Θεό.] Για να αποδώσεις δίκαιο στο ορφανό και στον ταπεινό, ώστε να μην συνεχίσει πλέον. Όταν, λέει, αποδώσει δικαιοσύνη υπέρ των φτωχών, τότε ο άνθρωπος δεν θα συνεχίσει πλέον να μεγαλαυχεί.

Αλλά ίσως θα πει κάποιος: Και ποια ήταν αυτή η επιθυμία σε εκείνους που ακόμη πλανώνταν; Απαντούμε λοιπόν ότι, εφόσον συνετρίβη ο βραχίονας του πονηρού και δεν ενεργούσε πλέον μέσα τους όπως παλαιότερα ώστε να βρίσκονται σε άγνοια του Θεού, τα έθνη κλήθηκαν προς την επιθυμία της σωτηρίας δια του Χριστού και της γνώσης της αλήθειας, και είχαν την καρδιά τους ολόθερμα προετοιμασμένη στο να πιστέψουν σε Αυτόν. <Για να κρίνει υπέρ του ορφανού και του ταπεινού, ώστε να μην εξακολουθήσει πλέον να καυχιέται.> (A f. 73.) Κατά δε αναγωγή, φτωχός και ταπεινός είναι όσοι δεν έχουν ακόμη πιστέψει. Για αυτούς εύχεται να γίνει κριτής ο Χριστός, καταδικάζοντας μεν τον Σατανά, δικαιώνοντας δε τους απατημένους. Διότι, όταν συμβεί αυτό, δεν θα καυχηθεί πλέον υπεροπτικά κανένας άνθρωπος επί της γης, ή ο ίδιος ο Σατανάς που ονομάζεται άνθρωπος εξαιτίας της αδυναμίας που ενυπάρχει σε αυτόν· διότι δεν είναι απολύτως τίποτα μπροστά στη θεία ισχύ, ή απλώς κάθε άνθρωπος που γίνεται υπηρέτης της κακίας του διαβόλου και όργανο των δικών του θελημάτων. Διότι ένας τέτοιος δεν θα υπερηφανευτεί πλέον, επικρατώντας των πιο αδύναμων.

Διότι ποια άλλη επινόηση τιμωρίας θα μπορούσε να είναι βαρύτερη από την ακαθαρσία της ασχημοσύνης, την οποία απεργάζονται μέσα τους οι εργάτες της ασχημοσύνης; Εκείνος, λοιπόν, που κατέλυσε στον δικό του βίο τη δύναμη εκείνου που τιμωρεί όποιον βρίσκεται στην κακία μέσω της ίδιας της συμμετοχής του στην κακία, βλέπει τους ουρανούς και τη μεγαλοπρέπεια που υπέρκειται των ουρανών, καθώς και το αξίωμα της φύσης μας, δηλαδή ποιων πραγμάτων άρχει και με ποιους είναι συντεταγμένη. Διότι με το ίδιο αυτό αξίωμα και στα άλογα όντα ηγεμονεύει, και όταν συγκρίνεται με τους αγγέλους, εξισώνεται σχεδόν μαζί τους, υπολειπόμενη ελάχιστα. Ο λόγος, λοιπόν, είναι αυτός μέσω του οποίου επιτυγχάνεται και η κυριαρχία πάνω σε αυτά και η οικείωση με τους αγγέλους. Έπειτα ακολουθεί άλλος τρόπος νίκης, όταν, αφού υπερβείς τα ορατά, εμβαθύνεις στα απόρρητα μέσω του λόγου (και ο Λόγος είναι ο Υιός) και γίνεις πλέον ικανός, έχοντας ασκηθεί από τις προηγούμενες νίκες, να ψάλλεις το «Υπέρ των κρυφίων του Υιού» μέσω της εναρμόνιας και εύρυθμης θεωρίας. Και πάλι, αφού νικήσεις το θηρίο που παραμονεύει εναντίον μας στα κρυφά, ώστε να μην απομείνει πλέον κανένα καύχημα του εχθρού εις βάρος μας (ώστε να μην εξακολουθήσει πια να μεγαλαυχεί ο άνθρωπος πάνω στη γη), τότε, μέσω της νίκης που αποκτάς στη συνέχεια, έχοντας τελειότερη την πεποίθησή σου στον Θεό, λέγεις: «Επί τω Κυρίω πέποιθα».

«Ένεκεν τίνος» Εξαιτίας του ανθρώπου παρόργισε ο διάβολος τον Θεό, ανατρέποντάς τον με την πλάνη των ειδώλων. «Είπε γάρ εν καρδία» Δηλαδή όσο και αν καταβροχθίσω τον άνθρωπο, δεν υπάρχει κανείς που να τον αναζητά, λέει ο διάβολος. «Βλέπεις» Ο Θεός λέει προς τον διάβολο: Βλέπεις ότι εσύ είσαι αυτός που βλάπτει τον άνθρωπό μου. «Του παραδούναι» Διότι τα πάντα κάνεις, ώστε να κατέχεται ο άνθρωπος στα χέρια σου. «Σοι ουν» Προς τον Θεό, είναι φανερό, βόησαν οι πτωχοί τω πνεύματι και όσοι απορφανίστηκαν από τον κόσμο, ώστε να φρουρούνται από Αυτόν. «Σύντριψον» Του διαβόλου, είναι φανερό· διότι αυτός είναι και αμαρτωλός και πονηρός. Τον βραχίονα αυτού, δηλαδή την ισχύ, κατάργησε, για να μη λυμαίνεται τον άνθρωπο. «Ζητηθήσεται» Δηλαδή, εάν αναζητηθεί το τέλος της, δεν βρίσκεται· διότι είναι πολλή. «Βασιλεύσει» Διότι η βασιλεία του Χριστού και Θεού είναι βασιλεία αιώνια, χωρίς διαδοχή και ατελεύτητη. «Απολείσθε» Οι δαίμονες από τον άνθρωπο· διότι ο άνθρωπος είναι γη νοητή. «Την επιθυμίαν» Τη θέληση των δικαίων και την ετοιμασία της καρδιάς τους. Εννοεί δε τις αγαθές πράξεις, και ο Θεός εισακούει και επιβλέπει και χαίρει για αυτές. «Κρίναι» Διότι των ορφανών και των ταπεινών υπερασπιστής και βοηθός είναι ο Θεός, μέσω του οποίου το θράσος των αλαζόνων πίπτει και θεωρείται ως μηδέν, και το φρύαγμα επί της γης λογίζεται ως μηδέν.

Ο Κύριος θα βασιλεύει στον αιώνα και στον αιώνα του αιώνος. Εδώ αποκρίνεται προς εκείνους που θορυβούνται και ταράζονται, εξαιτίας του ότι όσοι αμαρτάνουν δεν τιμωρούνται αμέσως. Τι, λέει, φοβάσαι; Τι σε τρομάζει; Μήπως είναι προσωρινός ο δικαστής; Μήπως έχει τέλος η βασιλεία του; Ακόμη και αν δεν τιμωρηθεί τώρα, οπωσδήποτε θα τιμωρηθεί. Διότι Εκείνος που απαιτεί την τιμωρία παραμένει, και βασιλεύει αδιάκοπα. Θα αφανιστείτε, έθνη, από τη γη του. Την επιθυμία των πενήτων εισάκουσες, Κύριε· στην προετοιμασία της καρδιάς τους έδωσε προσοχή το αυτί σου. Άλλος: Την πρόθεση της καρδιάς τους αφουγκράστηκε το αυτί σου. Άλλος: Θα προετοιμάσεις την καρδιά τους για να δώσει προσοχή το αυτί σου. Για να αποδώσεις δικαιοσύνη στο ορφανό και στον ταπεινό, ώστε να μην εξακολουθήσει πλέον να υπερηφανεύεται ο άνθρωπος πάνω στη γη. Άλλος: Για να αποδώσεις δικαιοσύνη στο ορφανό και στον συντριμμένο.

Βλέπεις ότι εσύ θείο «πόνο και θυμό» θα παραθέσεις από μέρους σου, «για να παραδώσεις τον εαυτό σου στα χέρια» του Θεού. Λοιπόν, «σε σένα», τον ελεήμονα Θεό, «έχει αφεθεί ο φτωχός, στο ορφανό εσύ στάθηκες βοηθός». «Σύντριψε τον βραχίονα του αμαρτωλού και πονηρού», είτε του Γολιάθ είτε του διαβόλου, και η συντριβή αυτή, αν «αναζητηθεί ως αμαρτία, δεν πρόκειται να βρεθεί», έστω κι αν μύριες φορές μπορέσει κανείς να συντρίψει τέτοιους εχθρούς. «Και θα βασιλεύσει στον αιώνα και στον αιώνα του αιώνος». Διότι η βασιλεία Του δεν έχει τέλος, όπως ακριβώς δεν έχει ούτε αρχή. «Θα αφανιστείτε, έθνη, από τη γη Του». Όσα έθνη δεν έχετε τέτοια πίστη σε Αυτόν, αρμόζει να αφανιστείτε από τη γη Του. «Την» ευσεβή «επιθυμία των φτωχών εισάκουσες, Κύριε, στην» αγαθή «προετοιμασία της καρδιάς τους έδωσε προσοχή το αυτί σου». «Για να αποδώσεις δικαιοσύνη στο ορφανό και τον ταπεινό» από τα χέρια όσων είναι ισχυρότεροί του, «ώστε να μην συνεχίσει πλέον να καυχιέται ο άνθρωπος πάνω στη γη», επαιρόμενος με αλαζονεία.