Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 9:5

Και αν ο λόγος ήταν για έναν τύραννο, γιατί δεν είπε: «θα ασθενήσει και θα απολεστεί», αλλά «θα ασθενήσουν και θα απολεστούν»; Επειδή ο διάβολος δεν μας πολεμάει μόνος του, αλλά φέρνει μαζί του τους δαίμονες σαν βάρβαρους τυράννους. Και μάρτυρας είναι ο Παύλος όταν λέει: «Ο αγώνας μας δεν είναι προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τις αρχές, προς τις εξουσίες, προς τους κοσμοκράτορες». Διότι δες τον διάβολο να υποχωρεί στο όρος, όταν άκουσε: «Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά». Έπειτα, τους δαίμονες να κραυγάζουν και να λένε: «Τι σχέση υπάρχει ανάμεσα σε εμάς και σε εσένα, Υιέ του Θεού; Ήρθες πριν από τον καιρό να μας βασανίσεις;» Και αφού εκείνος υποχώρησε και αυτοί εξασθένησαν, εσύ να ψάλλεις και να λες σε Εκείνον που χαρίζει τη νίκη: «Όταν ο εχθρός μου υποχωρήσει προς τα πίσω», δηλαδή ο διάβολος, «θα ασθενήσουν και θα απολεστούν από το πρόσωπό σου», δηλαδή οι δαίμονες. Η δε απώλεια των πολεμίων αποτελεί ανακούφιση για εκείνους που πολεμούνται. Και πώς γνωρίζεις, ω προφήτη, ότι θα ασθενήσουν και θα απολεστούν αυτοί που σε πολεμούν; Από όσα έχω ήδη γνωρίσει εμπειρικά από τη δική σου απόδοση δικαιοσύνης και πρόνοια —«Επειδή έκανες την κρίση μου και τη δίκη μου»— τα προηγούμενα γίνονται για μένα εγγυήσεις για τα μελλοντικά. Πρόσεξε: γιατί δεν είπε ότι «με έκρινες και με δίκασες», αλλά «Έκανες την κρίση μου και τη δίκη μου;» Διότι άλλο είναι το να κρίνει κανείς και να δικάζει, και άλλο το να κάνει πράξη την κρίση και τη δίκη. Τι σημαίνει λοιπόν ότι έκανε την κρίση;

Διότι οι περισσότεροι από τους δικαστές εκδίδουν μεν αποφάσεις δικάζοντας, περιορίζοντας όμως τη μέριμνά τους μέχρι το δάχτυλο και το καλάμι. Έπειτα, αποκοιμισμένοι από την αμέλεια, εμπιστεύονται το χαρτί της απόφασης σε δωροδοκούμενους εκτελεστές. Εκείνοι δε, δελεαζόμενοι με χρήματα, αφήνουν ανεκτέλεστες τις αποφάσεις του κριτή. Ο Θεός, όμως, εκτός από το να δικάζει, δικαιώνει επίσης τον δίκαιο που καταφεύγει σε Αυτόν και φροντίζει ώστε οι δικές Του κρίσεις και αποφάσεις να εκτελούνται από τους αγγέλους. Αντίδικος του Ιώβ ήταν ο διάβολος· επειδή ο Θεός εκδίκασε την υπόθεσή του, αμέσως οδηγήθηκε από τους αγγέλους για να παραστεί· «Ήλθαν οι άγγελοι του Θεού και ο διάβολος βρισκόταν ανάμεσά τους. Διότι Εσύ ανέλαβες την κρίση και τη δίκη μου». Ο Εζεκίας αδικούνταν από τους Ασσυρίους, και ο Θεός ανέλαβε την κρίση και τη δίκη του· διότι, στέλνοντας άγγελο ως εκτελεστή και στρατηγό, καταδίκασε σε θάνατο εκατόν ογδόντα πέντε χιλιάδες από τους ενόχους. «Διότι Εσύ ανέλαβες την κρίση και τη δίκη μου»· Ο Πέτρος και ο Παύλος και οι απόστολοι κλείνονταν άδικα στις φυλακές, αλλά με δίκαιη απόφαση απελευθερώνονταν από αγγέλους. «Κάθισες επί του θρόνου, Εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη». Και γιατί, όταν κρίνει, κάθεται σε θρόνο; Για να χαρεί ο αδικημένος που προστρέχει σε Αυτόν, και για να καταπλαγεί ο αδικήσας βλέποντας το φοβερό βήμα. Διότι οι άρχοντες, όταν περπατούν στον δρόμο ή όταν ιδιωτεύουν, φαίνονται ευκαταφρόνητοι· όταν όμως καθίσουν στον δικαστικό θρόνο, τότε προκαλούν δέος ακόμη και στους φίλους τους.

Επειδή λοιπόν, όταν ένας άρχοντας καθίσει στον θρόνο, όσοι καταφεύγουν σε αυτόν χαίρονται, ενώ οι ένοχοι ταράζονται, για να δείξει και τη δική του αγαλλίαση και τη δική τους κατάπτωση λέει: «Κάθισας σε θρόνο, εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη». Και ποιος είναι ο θρόνος του Θεού πάνω στη γη; Ο συνετός άνθρωπος.

Λέει ο παροιμιαστής: «Άνθρωπος συνετός, θρόνος αισθήσεως». Όταν λοιπόν δεις άνθρωπο θεοφόρο να δικάζει, να θεολογεί και να κρίνει ανάμεσα στην Εκκλησία και στις αιρέσεις, να λες στον Θεό με ευγνωμοσύνη: «Κάθισες πάνω σε θρόνο, εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη». Θρόνος του Θεού είναι και η θεόπνευστη Γραφή, στην οποία, καθήμενος ως δικαστής, αποφαίνεται: «Σε εμένα ανήκει η εκδίκηση, εγώ θα ανταποδώσω, λέει ο Κύριος». Και πάλι προς τον αμαρτωλό είπε ο Θεός, ως δικαστής προς υπόλογο που αναγινώσκει τα δικαιώματά Του προς βλάβη των πολλών: «Γιατί εσύ διηγείσαι τα δικαιώματά μου;», έως το «Θα σε ελέγξω και θα παραστήσω μπροστά στο πρόσωπό σου τις αμαρτίες σου». Επειδή λοιπόν, καθήμενος μέσα στη Γραφή, ελέγχει ως κριτής και τα παρουσιάζει ως δικαστής, «κάθισες πάνω σε θρόνο, εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη», επέπληξες τα έθνη για να απομακρυνθούν από τα είδωλα, και εξολοθρεύτηκε ο ασεβής διάβολος που τιμούνταν ανάμεσά τους ως θεός...

Αναγγέλλει, λοιπόν, την καθέδρα του, και λέει στον εκατοστό ένατο (Ψαλμό): «Είπεν ο Κύριος στον Κύριό μου: Κάθισε εκ δεξιών μου, μέχρι να θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιο των ποδιών σου»· ενώ στον ένατο (Ψαλμό) διακηρύσσει μεγαλοφώνως και την επελθούσα καταστροφή του διαβόλου: «Κάθισες σε θρόνο, εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη· επιτίμησες τα έθνη, και καταστράφηκε ο ασεβής». Διότι, το γεγονός ότι έλαβε όλη την εξουσία της κρίσεως από τον Πατέρα δεν το απέκρυψε, αλλά προαναγγέλλει ότι αυτός θα έρθει ως κριτής των πάντων, στον μεν εβδομηκοστό πρώτο (Ψαλμό): «Θεέ, δώσε την κρίση σου στον βασιλιά, και τη δικαιοσύνη σου στον υιό του βασιλιά, για να κρίνει τον λαό σου με δικαιοσύνη, και τους πτωχούς σου με δίκαιη κρίση»· στον δε τεσσαρακοστό ένατο λέει: «Θα προσκαλέσει τον ουρανό άνω και την γη, για να κρίνει τον λαό του. Και θα αναγγείλουν οι ουρανοί τη δικαιοσύνη του· διότι ο Θεός είναι κριτής»· και στον ογδοηκοστό πρώτο: «Ο Θεός στάθηκε σε σύναξη θεών· και στο μέσο αυτών θα κρίνει τους θεούς». Και βεβαίως, την κλήση των εθνών μπορεί κανείς να τη μάθει από αυτήν (τη Βίβλο) σε πολλά σημεία, και μάλιστα από τον τεσσαρακοστό έκτο: «Όλα τα έθνη, χειροκροτήστε, αλαλάξτε στον Θεό με φωνή αγαλλιάσεως»· και στον εβδομηκοστό πρώτο: «Ενώπιόν του θα προσπέσουν οι Αιθίοπες, και οι εχθροί του θα γλείψουν το χώμα· βασιλιάδες της Θαρσείς και τα νησιά θα προσφέρουν δώρα· βασιλιάδες των Αράβων και της Σαβά θα προσκομίσουν δώρα· και θα τον προσκυνήσουν όλοι οι βασιλιάδες της γης, όλα τα έθνη θα τον υπηρετήσουν».

«Διότι υπερασπίστηκες την κρίση μου και το δίκαιό μου». Εδώ αποδίδει την αιτία της ευχαριστίας· η φράση «Εκάθισας επί θρόνου» δηλώνει την επιστασία του Θεού στην κρίση. «Επιτίμησας τα έθνη, και αφανίστηκε ο ασεβής». Προφανώς εννοεί τους νοητούς εχθρούς. «Εξάλειψας το όνομά του στον αιώνα». Αναφέρεται στον νοητό δράκοντα, ο οποίος είναι ο διάβολος. [«Επιτίμησας τα έθνη, και αφανίστηκε ο ασεβής».]

Διότι εμείς είμαστε αυτοί που παλαιότερα φωνάζαμε διαμέσου της φωνής των προφητών: «Εξεγέρσου, Κύριε, και πρόσεξε την κρίση μου, ο Θεός μου και ο Κύριός μου, στη δίκη μου.» Επειδή, όταν έγινε δίκαιη κρίση για εμάς, λέμε με ευγνωμοσύνη: «Θα σε δοξάσω, Κύριε, με όλη μου την καρδιά· θα διηγηθώ όλα τα θαυμαστά σου έργα, θα ψάλω στο όνομά σου, Ύψιστε.» Και για ποια αιτία; Διότι εκτέλεσες την κρίση μου και τη δίκη μου. Κάθισες στον θρόνο, εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη, επιτίμησες τα έθνη, και καταστράφηκε ο ασεβής· διότι επιτιμήθηκαν τα στίφη των δαιμόνων, και μαζί με αυτά καταστράφηκε ο ασεβής, δηλαδή ο Σατανάς. Επομένως θα εγκαταλειφθούν (ως υπόλειμμα), δηλαδή θα διασωθούν, εν πνεύματι κρίσεως· διότι έκρινε και δικαίωσε, όπως είπα, με κρίση και ισχύ, δηλαδή με ορθοκρισία και δύναμη, και είναι φανερό ότι με δύναμη θεοπρεπή, εμποδίζοντας την εξόντωση εκείνων που πιστεύουν σε αυτόν. <Διότι αυτοί έχουν πλανηθεί από το κρασί· πλανήθηκαν από το σίκερα, ιερέας και προφήτης έχασαν τα λογικά τους εξαιτίας του κρασιού· συγκλονίστηκαν από τη μέθη του σίκερα· πλανήθηκαν. Αυτό είναι φάσμα.> Υποδεικνύει κατά κάποιον τρόπο αυτούς που έχουν ολισθήσει, και που εξαιτίας της τόσο μακροχρόνιας απείθειας έχουν έρθει σε ρήξη με τον Θεό. Διότι έχουν πλανηθεί οι τοιούτοι, λέει, επειδή ήπιαν κρασί και μεθυστικό ποτό, όχι αισθητό ή σωματικό, αλλά μάλλον επειδή αποδέχθηκαν τον σκοτασμό στον νου, τον οποίο ενσταλάζει ο σκληρότατος δράκοντας σε όσους έχουν συνηθίσει να ραθυμούν.

Ψάλλει, λοιπόν, και ο θεσπέσιος Δαβίδ εκ μέρους των λυτρωμένων, και λέγει: «Θα σε δοξολογήσω, Κύριε, με όλη μου την καρδιά, θα διηγηθώ όλα τα θαυμάσιά σου. Θα ευφρανθώ και θα αγαλλιάσω σε σένα. Θα ψάλω στο όνομά σου, Ύψιστε, διότι εκδίκασες την υπόθεσή μου και το δίκιο μου. Κάθισες στον θρόνο, εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη· επέπληξες τα έθνη, και καταστράφηκε ο ασεβής· το όνομά του το εξάλειψας στον αιώνα και στον αιώνα του αιώνος.» Μάλιστα και κάπου αλλού πάλι λέγει για αυτόν τα εξής: «Θα αναζητηθεί η αμαρτία του, και δεν πρόκειται να βρεθεί εξαιτίας του.» Είπε δε και ο ίδιος ο Σωτήρας: «Τώρα είναι η κρίση αυτού του κόσμου, τώρα ο άρχοντας αυτού του κόσμου θα εκδιωχθεί έξω.» Είναι καιρός λοιπόν ανταπόδοσης, και με αυτόν τον τρόπο με τον οποίο έλαμψε στον κόσμο ο Χριστός· και λέγει ότι έχει έλθει, ώστε να παρηγορήσει όλους όσους πενθούν για τη Σιών, να τους δώσει δόξα αντί για στάχτη, και έλαιο ευφροσύνης, και ένδυμα δόξας αντί για πνεύμα ακηδίας. Διότι έχουν υπάρξει κατά καιρούς μεταξύ των Ιουδαίων άνδρες άγιοι, και νομομαθείς, και ερευνητές των προφητικών κηρυγμάτων, και βαθιοί γνώστες.

Επειδή δε ο Μονογενής, αναλαμβάνοντας την ομοιότητα με εμάς, έγινε άνθρωπος, ο εχθρός έχασε τη δύναμή του· έπεσαν οι δυνάμεις οι φοβερές και ανυπόφορες, και βρέθηκαν κάτω από τα πόδια των αγίων. <Εκάθισας επί θρόνου, ο κρίνων δικαιοσύνην.> (A f. 61) Επεξεργάζεται πρόθυμα αυτό που είπε, και διδάσκει με σαφήνεια τι θέλει να δηλώσει η φράση: «Έκανες την κρίση μου». Διότι λέει ότι αυτός κάθισε σε θρόνο, εκφραζόμενος με τρόπο πιο ανθρώπινο, και διαπλάθοντας τις νοητές πραγματικότητες με βάση την ομοιότητα προς τα δικά μας ανθρώπινα πράγματα. Διότι οι βασιλιάδες, όταν ακούσουν ότι υποφέρουν πόλεις ή χώρες από βαρβαρική επιδρομή ή τυραννική παραφροσύνη, ανεβαίνουν ορμητικά στους βασιλικούς θρόνους, σαν να δικάζουν αυτούς που τα τόλμησαν αυτά, και βγάζουν απόφαση εναντίον εκείνων που αδίκησαν, και διατάζουν οι μεν κακοί να εξολοθρευτούν κακώς, ενώ σώζουν τους αδικημένους· έτσι και ο Σωτήρας κάθισε σε θρόνο, και το «κάθισε» σε αυτά δεν δηλώνει κάποια εγκατάσταση, αλλά ένα είδος επίδειξης εξουσίας και δόξας δικαστικής λαμπρότητας· ώστε το «Εκάθισας» να ισοδυναμεί με το «Εδίκασας, επενέβης, υπερασπίστηκες». (

Φαίνεται δε σε αυτά ότι ο Ψαλμωδός, διά του «εκάθισας», δηλώνει την επίβλεψη του Θεού στο να κρίνει· και ότι αποκαλεί «έθνη» αναγωγικώς τις αγέλες των πονηρών δαιμόνων, οι οποίες μοιράστηκαν μεταξύ τους την υφήλιο, παρασύροντας σε πολυειδή και πολύτροπη πλάνη και αμαρτία· ενώ ως «ασεβή» που εξολοθρεύεται εννοεί ή γενικώς καθέναν τέτοιον, ή και αυτόν τον ίδιο τον διάβολο.

«Εις το τέλος υπέρ των κρυφίων του υιού» Εν τελειότητι πίστεως, υπέρ των κρυφών αμαρτημάτων εκείνων που προβαίνουν σε εξομολόγηση μέσα στην ψυχή τους, ο προφήτης προσέφερε στον Θεό μέσω της ψαλμωδίας. «Εξομολογήσομαί σοι» Δηλαδή, προσφέρω την εξομολόγηση από καρδιάς και με όλη μου τη δύναμη. «Διηγήσομαι» Δηλαδή, θα εξαγγείλω όλα όσα πρόκειται να κάνεις για εμένα· πώς κλίνεις τον ουρανό, πώς γίνεσαι σύμμορφος, για να σώσεις τον άνθρωπο. «Ευφρανθήσομαι» Στον θάνατό σου και στην ανάστασή σου, λέει ο άνθρωπος. «Ψαλώ» Για τη χαρά της παρουσίας σου· διότι όσοι χαίρονται πάντοτε ψάλλουν. «Εν τω αποστραφήναι» Διότι σε όσα επιχείρησε, συνελήφθη· επειδή όταν πέφτει ο εχθρός, οι αιχμάλωτοι χαίρονται. «Ασθενήσουσιν» Όσοι επαναστάτησαν εναντίον του Σωτήρα· διότι έχασαν τη δύναμή τους μέσα στη ματαιότητά τους. «Ότι εποίησας» Επειδή κατήργησες τους δαίμονες και ελευθέρωσες τον άνθρωπο. «Εκάθισας» Επάνω στον θρόνο εκάθισες τον κυριακό άνθρωπο, έχοντας νικήσει τον διάβολο. «Επετίμησας» Διότι, αφότου καταργήθηκαν τα έθνη των δαιμόνων, ο διάβολος έχασε την ισχύ του. «Το όνομα αυτών» Διότι έχασε και τον τόπο και το όνομα του αρχαγγέλου εις τον αιώνα· επειδή είναι αδύνατον να ονομαστεί έτσι πλέον. «Του εχθρού εξέλιπον» Διότι αφότου φανερώθηκε ο Χριστός, καταργήθηκαν οι δυνάμεις του διαβόλου· επειδή ως ρομφαία ερμηνεύεται η δύναμη. «Και πόλεις καθείλες» Τα βασίλεια του θανάτου και του άδη.

Τι λέγει λοιπόν; Είδα τον Κύριο να κάθεται. Το να κάθεται σε θρόνο αποτελεί πάντοτε σύμβολο κρίσεως, όπως ακριβώς λέγει ο Δαβίδ: «Κάθισες στον θρόνο, εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη»· και ο Δανιήλ: «Τοποθετήθηκαν θρόνοι και κάθισε το δικαστήριο». Το να κάθεται όμως απλώς, λέγει ο προφήτης, αποτελεί σύμβολο κάποιου άλλου πράγματος. Ποιου πράγματος δηλαδή; Του σταθερού, του μόνιμου, του εδραιωμένου, του άτρεπτου, του ατελεύτητου, της απέραντης ζωής. Γι' αυτό λέγει: «Εσύ κάθεσαι (παραμένεις) στον αιώνα και εμείς χανόμαστε στον αιώνα». Εσύ, λέγει, που μένεις, που υπάρχεις, που ζεις, που παραμένεις πάντοτε αναλλοίωτος. Διότι το ότι δεν ομιλούσε περί σωματικού καθίσματος, το κατέστησε σαφές η αντιδιαστολή. Επειδή δεν είπε, «εμείς στεκόμαστε όρθιοι και εσύ κάθεσαι», αλλά «εσύ κάθεσαι και εμείς χανόμαστε». Το να κάθεται όμως επί θρόνου σημαίνει το να κρίνει. Γι' αυτό Τον βλέπει κατ' αυτόν τον τρόπο να κάθεται σε θρόνο υψηλό και υπερυψωμένο, υπαινισσόμενος διαφορετικό πράγμα με το ένα και διαφορετικό με το άλλο. Διότι υψηλός ήταν ο θρόνος, δηλαδή μέγας και υπερμήκης· και υπερυψωμένος, δηλαδή φαινόταν σε άφατο ύψος και μετέωρος. «Και ο οίκος ήταν πλήρης από τη δόξα του». Ποιος οίκος; Πες μου. Ο ναός. Επειδή, λοιπόν, από εκεί έδινε τις θείες αποκαλύψεις, ευλόγως και σε αυτήν τη θαυμαστή οπτασία φαίνεται να κάθεται εκεί. Ως δόξα δε εδώ εννοεί τη λαμπρότητα, το άρρητο φως· το οποίο μη δυνάμενος να ερμηνεύσει με τον λόγο, το ονόμασε δόξα, και όχι απλώς δόξα, αλλά δόξα Θεού.

Διότι απένειμες το δίκαιό μου και την κρίση μου. Άλλος: Υπερασπίστηκες το δίκαιό μου. Κάθισες σε θρόνο εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη. Επέπληξες τα έθνη, και καταστράφηκε ο ασεβής. Άλλος: Εξολόθρευσες. Το όνομά του το εξάλειψες στον αιώνα του αιώνα.

Παρατήρησε πάλι τη φιλοσοφία του ανδρός, πώς ο ίδιος δεν αντεκδικείται τους εχθρούς του, αλλά παραχωρεί την κρίση στον Θεό, τηρώντας το αποστολικό παράγγελμα: «Να μην εκδικείστε για τους εαυτούς σας». Και δεν μπορεί κανείς να διαπιστώσει μόνο αυτό, αλλά και το ότι τα υπέφερε αυτά άδικα. Διότι, εάν δεν έπασχε άδικα, δεν θα επενέβαινε ο Θεός. «Εκάθισες επί θρόνου εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη». Εκφράζεται με τρόπο περισσότερο ανθρώπινο, κάνοντας λόγο για θρόνο και καθέδρα. Το δε «εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη», αναφέρεται στο σύνηθες γνώρισμα του Θεού και στο εξαίρετο χαρακτηριστικό της ουσίας Του. Διότι προκειμένου περί των ανθρώπων δεν είναι δυνατόν να ειπωθεί αυτό. Επειδή δεν κρίνουν πάντοτε με δικαιοσύνη, ακόμη και αν είναι μυριάδες φορές δίκαιοι, αγνοώντας το δίκαιο άλλοτε από άγνοια και άλλοτε από ραθυμία. Ο Θεός όμως, όντας απαλλαγμένος από όλα αυτά, και γνωρίζοντας και θέλοντας, εκφέρει δίκαιη την απόφαση. Το «Εκάθισες επί θρόνου», επομένως, σημαίνει «δίκασες», «επενέβης», «υπερασπίστηκες». «Επιτίμησες τα έθνη και καταστράφηκε ο ασεβής».

Έτσι και εδώ, δεν θα έσφαλλε κανείς εάν εξελάμβανε τα λεγόμενα ως αναφερόμενα στα ιουδαϊκά γεγονότα. «Κάθισες σε θρόνο εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη. Επιτίμησες τα έθνη και καταστράφηκε ο ασεβής· το όνομά του το εξάλειψες στον αιώνα και στον αιώνα του αιώνα. Οι ρομφαίες του εχθρού εξέλιπαν ολοκληρωτικά και κατέστρεψες πόλεις. Χάθηκε η μνήμη του με πάταγο». Διότι και η συμφορά αυτών που σταύρωσαν τον Χριστό είναι πασιφανής παντού στην οικουμένη, και οι πόλεις τους καταστράφηκαν, και τα τεχνάσματα του διαβόλου εξέλιπαν, καθώς η πρόνοια του Χριστού κυριάρχησε στα πάντα. Αλλά, αφήνοντας στους φιλομαθείς την προσπάθεια να τα συνταιριάξουν αυτά, ας παραμείνουμε στα προκείμενα. «Ετοίμασε με κρίση τον θρόνο του». Άλλος μεταφραστής λέει, «Εδραίωσε για κρίση». «Και αυτός θα κρίνει την οικουμένη με δικαιοσύνη, θα κρίνει λαούς με ευθύτητα». Είδες πώς σταδιακά εξυψώνει τον λόγο; Διότι, επειδή μνημόνευσε θρόνο, φανερώνει τη φύση του θρόνου, ότι δεν είναι κατασκευασμένος από ξύλα, ούτε από κάποια ύλη, αλλά από δικαιοσύνη. Διότι, λέει, στη δικαιοσύνη είναι εδραιωμένος. «Θα κρίνει την οικουμένη με δικαιοσύνη». Προαναγγέλλει τόσο τα παρόντα όσο και τα μέλλοντα. Διότι η μεν καθολική κρίση έχει ταμιευθεί για εκείνη τη ζωή, η δε μερική κρίση συντελείται και εδώ. Επειδή και τώρα ο Θεός επιτελεί πολλά, ώστε να μην νομίζουν οι αναίσθητοι ότι τα όντα στερούνται θείας πρόνοιας. Εάν, πάλι, δεν λαμβάνουν όλοι εδώ τους στεφάνους τους, μην απορείς.

«Αυτός κρίνει τα πέρατα της γης, όντας δίκαιος.» «Μήπως ο Κύριος θα αδικήσει κρίνοντας; Ή αυτός που δημιούργησε τα πάντα θα ανατρέψει το δίκαιο;» «Αυτός που συλλαμβάνει τους σοφούς στη δική τους πανουργία, και ματαιώνει τα σχέδια των πολυπλόκων.» «Κάθισες στον θρόνο, εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη.» «Δίκαιος είναι ο Κύριος, και αγάπησε τις δίκαιες πράξεις· το πρόσωπό του αντίκρισε την ευθύτητα.» «Οι κρίσεις του Κυρίου είναι αληθινές, απόλυτα και συνολικά δίκαιες.» «Αγαπά την ελεημοσύνη και τη δίκαιη κρίση ο Κύριος.» «Γεμάτο δικαιοσύνη είναι το δεξί σου χέρι.» «Η δικαιοσύνη και η δίκαιη κρίση είναι το θεμέλιο του θρόνου σου.» «Κρίση και δικαιοσύνη στον Ιακώβ εσύ εφήρμοσες.» «Ο δίκαιος Κύριος συνέτριψε τους αυχένες των αμαρτωλών.» «Όλα τα έργα του Κυρίου γίνονται με δικαιοσύνη. Η ζυγαριά της δικαιοσύνης προέρχεται από τον Κύριο, και τα έργα του είναι δίκαια σταθμά.» «Πολλοί επιδιώκουν την εύνοια των αρχόντων· αλλά από τον Κύριο απονέμεται το δίκαιο.» «Αυτός που έπλασε κάθε πνοή, αυτός γνωρίζει τα πάντα, και θα ανταποδώσει στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του.» «Ο Δεσπότης των πάντων δεν θα κάνει διακρίσεις προσώπων, ούτε θα διστάσει μπροστά σε αξιώματα.» —«Από τον Κύριο προέρχονται όλα τα δίκαια.» «Πάρτε δύναμη, μη φοβάστε, ιδού ο Θεός μας ανταποδίδει δίκαιη κρίση.» «Θα υψωθεί ο Κύριος Σαβαώθ μέσα από τη δίκαιη κρίση, και ο άγιος Θεός θα δοξαστεί με τη δικαιοσύνη.» «Έδωσα το Πνεύμα μου σε αυτόν, θα φέρει κρίση στα έθνη· δεν θα κραυγάσει, ούτε θα υψώσει τον τόνο του, ούτε θα ακουστεί η φωνή του έξω.»

ΚΑΘΙΣΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ Ψαλμός 9ος Εις το τέλος, υπέρ των κρυφίων του υιού, ψαλμός του Δαβίδ. Η επιγραφή του οποίου «Εις το τέλος», λέει «για τα κρύφια του υιού», δηλαδή του υιού του Δαβίδ, όχι του Σολομώντα (διότι ποια είναι τα κρύφια του Σολομώντα;), αλλά προς Εκείνον που έκραζαν όσοι υπέφεραν από ασθένειες: «Ελέησέ μας, υιέ του Δαβίδ», τον οποίο και ο Ματθαίος στην γενεαλογία ονόμασε υιό του Δαβίδ. Του οποίου τα κρύφια της θεότητας και της ανθρωπότητας είναι πάρα πολλοί θησαυροί, για τον οποίο και ο Δαβίδ έψαλλε λέγοντας: «Θα σε δοξολογήσω, Κύριε», Θεέ μου, δηλαδή θα σε ευχαριστήσω, Κύριε, «με όλη μου την καρδιά» και σε διάφορους ψαλμούς «θα διηγηθώ όλα τα θαυμάσιά σου», δηλαδή της ένσαρκης εμφάνισής σου. «Θα ευφρανθώ και θα αγαλλιάσω σε εσένα», διηγούμενος τα μεγαλεία σου. «Θα ψάλω», θα υμνήσω, «το όνομά σου, Ύψιστε. Όταν στραφεί ο εχθρός μου προς τα πίσω» κατροπιασμένος και άπρακτος, «θα ασθενήσουν», θα αδυνατίσουν και θα αφανιστούν από το πρόσωπο της δυνάμεώς σου. «Διότι έκανες την κρίση μου και την δίκη μου», ως κριτής των κριτών υπερδίκαιος, «κάθισες σε θρόνο» με σάρκα εκ δεξιών του Πατρός, «εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη». «Επέπληξες τα έθνη» να μην λατρεύουν τα είδωλα, «και χάθηκε ο ασεβής» διάβολος μαζί με τη συμμορία του. «