Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου 〈Κύριος〉, φησίν, 〈ἐν τῶι οὐρανῶι ἡτοίμασεν τὸν θρόνον αὐτοῦ〉. ἕτερόν ἐστιν 〈ὁ οὐρανός μοι θρόνος〉 καὶ ἕτερόν ἐστιν ἑτοιμάζεσθαι θρόνον ἐν τῶι οὐρανῶι ὡς ἐπὶ τόπου τινός. πολὺς μὲν ὁ περὶ τούτων λόγος ἐπὶ τοῦ παρόντος εἰς διήγησιν, οἱ δὲ προδεδηλωμένοι θρόνοι δηλοῦσιν τὴν ὑποταγὴν πάσης κτίσεως. ταῦτα δὲ προεθέμεθα περὶ τοῦ 〈κάθου ἐκ δεξιῶν μου〉, ὅτι εἰς τὸν κυριακὸν ἄνθρωπον λέλεκται. εἰ γὰρ 〈τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἐγὼ πληρῶ, λέγει κύριος〉, ὥς φησιν Ἱερεμίας, πάντα δὲ χωρεῖ ὁ θεός, ὑπ᾽ οὐδενὸς δὲ χωρεῖται, εἰς ποῖον καθέζεται θρόνον; τὸ σῶμα τοίνυν ἐστὶν ὧι λέγει 〈κάθου ἐκ δεξιῶν μου〉, οὗ καὶ γέγονεν ἐχθρὸς ὁ διάβολος σὺν ταῖς πονηραῖς δυνάμεσιν καὶ Ἰουδαῖοι καὶ Ἕλληνες, δι᾽ οὗ σώματος ἀρχιερεὺς καὶ ἀπόστολος γέγονεν καὶ ἐχρημάτισεν, δι᾽ οὗ παρέδωκεν ἡμῖν μυστήριον λέγων· τοῦτό ἐστιν μου τὸ σῶμα τὸ ὑπὲρ ὑμῶν καὶ τὸ αἷμα τῆς καινῆς διαθήκης, οὐ τῆς παλαιᾶς, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυννόμενον. θεότης δὲ οὔτε σῶμα οὔτε αἷμα ἔχει, ἀλλ᾽ ὃν ἐφόρεσεν ἐκ τῆς Μαρίας ἄνθρωπον, αἴτιος τούτων γέγονεν, περὶ οὗ εἶπαν οἱ ἀπόστολοι· Ἰη〈σοῦν〉 τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ, 〈ἄνδρα ἀποδεδειγμένον ἀπὸ τοῦ θεοῦ εἰς ἡμᾶς〉.
Μετάφραση
Του ιδίου από τον ίδιο λόγο. «Ο Κύριος», λέει, «στον ουρανό ετοίμασε τον θρόνο του». Άλλο πράγμα είναι το «ο ουρανός είναι θρόνος μου» και άλλο το να ετοιμάζεται θρόνος στον ουρανό ως σε κάποιον τόπο. Πολύς βέβαια θα ήταν ο λόγος περί αυτών προς διήγηση επί του παρόντος, αλλά οι προαναφερθέντες θρόνοι δηλώνουν την υποταγή όλης της κτίσεως. Αυτά δε τα προτάξαμε σχετικά με το «κάθου εκ δεξιών μου», επειδή έχει λεχθεί για τον κυριακό άνθρωπο. Διότι, εάν «τον ουρανό και τη γη εγώ τα πληρώ, λέγει ο Κύριος», όπως λέει ο Ιερεμίας, και ο Θεός τα χωράει όλα, ενώ δεν χωρείται από κανέναν, σε ποιον θρόνο κάθεται; Το σώμα λοιπόν είναι εκείνο στο οποίο λέει «κάθου εκ δεξιών μου», του οποίου έγινε εχθρός ο διάβολος μαζί με τις πονηρές δυνάμεις, καθώς και οι Ιουδαίοι και οι Έλληνες· μέσω αυτού του σώματος έγινε και ονομάστηκε αρχιερέας και απόστολος, μέσω αυτού μας παρέδωσε το μυστήριο λέγοντας: «Αυτό είναι το σώμα μου το υπέρ υμών» και το αίμα της Καινής Διαθήκης, όχι της παλαιάς, «το υπέρ υμών εκχυνόμενον». Η θεότητα εξάλλου δεν έχει ούτε σώμα ούτε αίμα, αλλά ο άνθρωπος τον οποίο ενδύθηκε από τη Μαρία έγινε η αιτία αυτών, για τον οποίο είπαν οι απόστολοι: «Τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, άνδρα αποδεδειγμένο από τον Θεό σε εμάς».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες