Φασὶν ὅτι πάρδαλις οὐ μία, ἀλλὰ καὶ δύο καὶ τρεῖς ἐπιφανεῖσαι ἐξάπινα λυμαίνονται οὐ βόας οὔτε πρόβατα οὔτε τι τῶν ἑτέρων ζώων, ἀλλ’ ἢ μόνους ἀνθρώπους, ὥστε τοὺς οἰκήτορας τῶν ἐκεῖσε φοβηθῆναι φόβον μέγαν, καὶ ἑαυτοὺς κατακλείειν ἐν ταῖς οἰκίαις, δι’ ὅλης νυκτὸς, ἕως ἂν ἐπιφαύσῃ ἡ ἡμέρα. Καὶ τὸ μὲν πρᾶγμα ἔνδειξίς ἐστιν ὀργῆς Θεοῦ. Ἐμοὶ δὲ οὗτινος χάριν ὁ λόγος εἴληπται ἐρῶ. Ὅτι καὶ ἐν ἡμῖν θῆρες πολλοὶ καὶ θῆρες ἄγριοι, τὰ πνεύματά φημι τῆς πονηρίας. Θηρίον πονηρὸν ὁ θυμός· θηρίον πονηρὸν ἡ ἐπιθυμία, θηρίον πονηρὸν ἡ βασκανία, θηρίον πονηρὸν ἡ κενοδοξία καὶ ὅσα ἄλλα τῆς κακίας πάθη, ἅπερ οὐ νύκτωρ, ἀλλὰ καὶ μεθ’ ἡμέραν παρρησιάζεται, καὶ ἐφορμᾷ λαβεῖν κατάβρωμα ψυχήν. Ὅθεν ὁ μακάριος ἀπόστολος Πέτρος διακελεύεται λέγων· «Νήψατε, γρηγορήσατε· ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ.» Καὶ πάλιν ὁ ἅγιος Δαυὶδ ἀπεύχεται λέγων· «Μήποτε ἁρπάσῃ ὡς λέων τὴν ψυχήν μου, μὴ ὄντος λυτρουμένου, μηδὲ σώζοντος.» Τί οὖν ἐστιν ἐν τούτοις πρᾶξαι; Τί ἄλλο, ἢ ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλίζεσθαι, καὶ εἴσω τῆς τῶν αἰσθήσεων περιπλανήσεως ἑαυτοὺς ἐπέχειν;
Μετάφραση
Λένε ότι όχι μία λεοπάρδαλη, αλλά και δύο και τρεις εμφανίζονται ξαφνικά και κατασπαράζουν όχι βόδια ούτε πρόβατα ούτε κανένα άλλο από τα ζώα, παρά μόνο ανθρώπους, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι εκείνων των περιοχών να κυριεύονται από μεγάλο φόβο και να κλείνονται στα σπίτια τους όλη τη νύχτα, μέχρι να ξημερώσει η ημέρα. Και το γεγονός αυτό αποτελεί ένδειξη της οργής του Θεού. Εγώ όμως θα εξηγήσω για ποιο λόγο ανέφερα αυτά τα λόγια. Διότι και μέσα μας υπάρχουν πολλά και άγρια θηρία, εννοώ τα πνεύματα της πονηρίας. Πονηρό θηρίο είναι ο θυμός· πονηρό θηρίο η επιθυμία, πονηρό θηρίο η βασκανία, πονηρό θηρίο η κενοδοξία και όλα τα άλλα πάθη της κακίας, τα οποία δεν εμφανίζονται μόνο τη νύχτα, αλλά κυκλοφορούν φανερά και κατά τη διάρκεια της ημέρας, και επιτίθενται για να καταβροχθίσουν την ψυχή. Γι' αυτό ο μακάριος απόστολος Πέτρος παραγγέλλει λέγοντας: «Να είστε νηφάλιοι, να γρηγορείτε· ο αντίδικός σας διάβολος περιφέρεται σαν ωρυόμενο λιοντάρι, ζητώντας ποιον να καταπιεί». Και πάλι ο άγιος Δαβίδ προσεύχεται αποτρεπτικά λέγοντας: «Μήπως αρπάξει σαν λιοντάρι την ψυχή μου, χωρίς να υπάρχει κανείς να με λυτρώσει ούτε να με σώσει». Τι πρέπει λοιπόν να πράξουμε σε αυτές τις περιπτώσεις; Τι άλλο, παρά να κατοικούμε υπό τη σκέπη του Θεού του ουρανού, και να συγκρατούμε τους εαυτούς μας μακριά από την περιπλάνηση των αισθήσεων;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες