Πατερικές αναφορές στο ΨΑΛΜΟΙ 95:6

Μόνο δε ο Κύριος είναι δημιουργός των ουρανίων. Διότι όλοι οι θεοί των εθνών είναι δαιμόνια. Επειδή εκείνοι μεν που ονομάζονται θεοί αποδείχθηκαν πονηροί δαίμονες, ενώ ο δικός μας Κύριος δημιούργησε τους ουρανούς. Αγιοσύνη και μεγαλοπρέπεια υπάρχει στο αγίασμά του. Αγίασμά του είναι η Εκκλησία, η οποία είναι και αγία και μεγαλοπρεπής. Διότι είναι υψηλός ο διάκοσμος της Εκκλησίας.

Το Θείο είναι μεν ορατό στη φύση, και κανείς δεν θα μπορούσε να δει αν ποτέ κάτι είναι κατά φύση· αλλά από την καλλονή των κτισμάτων, και από το κάλλος της ορατής κτίσης, θεωρείται το υπερφυές της δόξας του.] [<Εξομολόγηση και ωραιότητα ενώπιόν του.> (B f. 388 b, H f. 430 b. Cord. Eusebii.) Και τι είναι το, «Ενώπιόν του;» Ή και τι θέλει να πει ο στίχος; Διότι, λέει, δεν καταδέχεται να επιβλέψει κανέναν, εάν αυτός δεν έχει την πνευματική ωραιότητα στον νου και στην καρδιά, και εάν δεν γνωρίζει να εξομολογείται, δηλαδή, να δοξολογεί μεγαλοπρεπώς, και επαξίως της δόξας του Θεού. Αυτό σημαίνει «Εξομολόγηση και ωραιότητα ενώπιόν του,» δηλαδή στα μάτια του.] <Πάρτε θυσίες και εισέλθετε στις αυλές του.> (B f. 389, H f. 432.) Και εισέρχεστε, μέσα από ποιες οδούς ερχόμενοι; Μέσω της πίστης προφανώς· διότι αυτή είναι η είσοδος της σωτηρίας. Και λίγο πιο κάτω: Και για το ποιες θυσίες, ο μακάριος Παύλος μνημονεύει λέγοντας: «Να παραστήσετε τα σώματά σας ως θυσία καθαρή, ζωντανή, ευάρεστη στον Θεό, που είναι η λογική σας λατρεία.» <Θα κρίνει λαούς με ευθύτητα.> (B. f. 389 b, H f. 433.)

Ο δε Κύριος: Διότι στον Θεό αρμόζει ο ουρανός και η γη· ως ουρανούς δε να εννοείς τους αγίους, και μάλιστα τους αποστόλους, τους οποίους ο ίδιος εξέλεξε. Εξομολόγηση: Διότι εκείνοι που εξομολογούνται στον Θεό με όλη τους την καρδιά, αυτοί είναι ωραίοι ενώπιον του Θεού· και είναι όλοι οι άγιοι, οι οποίοι κατέστησαν ωραίοι για τον Θεό. Αγιοσύνη: Στη δεσποτική σάρκα· διότι αυτή είναι αγίασμα στον Θεό ως αναμάρτητη, και μεγαλοπρεπής καθώς υπερέχει της ανθρώπινης φύσης. Προσφέρετε: Κάθε γένος των εθνών προσφέρετε, δηλαδή ελάτε και προσφέρετε τους εαυτούς σας στον Θεό· διότι ήλθε στη γη Εκείνος που σας λυτρώνει. Προσφέρετε: Δοξάστε Αυτόν που μας επανέφερε, λέει προς τα έθνη. Προσφέρετε: Δοξάστε το όνομα, με το οποίο σφραγιστήκατε. Λάβετε θυσίες: Τις απαρχές και τις προσφορές, λέει, εορτάζοντας τα αισθητά και τα νοητά, να πορεύεστε στις εκκλησίες· διότι αυτές είναι πραγματικά οι αυλές του Θεού. Προσκυνήστε: Στην εκκλησία· διότι μέσα σε αυτήν προσκυνείται ο Θεός. Ας σαλευθεί: Ας μεταβληθεί η γήινη πολιτεία σε ουράνιο φρόνημα. Πείτε: Κηρύξτε, λέει, στα έθνη, ότι πλησίασε η βασιλεία του Θεού· μετανοείτε, λέει, και σπεύσατε. Διότι την στερέωσε: Διότι την εστήριξε από τον σάλο των δαιμόνων δια του σταυρού. Θα κρίνει: Ως απροσωπόληπτος Θεός με αλήθεια και ευθύτητα πρόκειται να κρίνει όλα τα έθνη.

Δηλαδή, οι δαίμονες δεν θα είχαν γκρεμιστεί από τους ουρανούς, αν δεν είχαν αποστατήσει από τον δημιουργό των ουρανών εξαιτίας της πονηρίας τους. Αλλά αντί για αυτούς, δες ποιους και για ποιο λόγο δέχθηκε ο ουρανός. Εξομολόγηση και ωραιότητα είναι ενώπιόν του, αγιωσύνη και μεγαλοπρέπεια στο αγιαστήριό του. Με τη λέξη εξομολόγηση υποδήλωσε αυτούς που εξομολογούνται, και με τη λέξη αγιωσύνη τους αγίους. Διότι αυτούς ανέλαβε ο Θεός στους ουρανούς αντί των δαιμόνων που κατακρημνίστηκαν. Και συνέδεσε την ωραιότητα με την εξομολόγηση, επειδή όποιος ομολογεί τη δική του αμαρτία ενώπιον του Θεού, από άπρεπος γίνεται ευπρεπής, και στέκεται ενώπιόν του, ενώ προηγουμένως δεν ήταν.

«Ζήτησε από εμένα, και θα σου δώσω τα έθνη ως κληρονομιά σου και ως ιδιοκτησία σου τα πέρατα της γης. Θα τους ποιμάνεις με ράβδο σιδερένια, σαν σκεύη κεραμέα θα τους συντρίψεις. Και τώρα, βασιλιάδες, συνετιστείτε· διδαχθείτε, όλοι εσείς που κρίνετε τη γη. Δουλέψτε στον Κύριο με φόβο, και να αγαλλιάσθε ενώπιόν Του με τρόμο. Αδράξτε την παιδεία, μήπως οργιστεί ο Κύριος και χαθείτε από τη δίκαιη οδό, όταν ανάψει γρήγορα ο θυμός Του. Μακάριοι είναι όλοι όσοι ελπίζουν σε Αυτόν.» Και πάλι, προαναγγέλλοντας το προφητικό πνεύμα μέσω άλλης προφητείας, διά του ίδιου του Δαβίδ, ότι ο Χριστός θα βασιλεύσει μετά τη σταύρωσή Του, είπε τα εξής: «Ψάλτε στον Κύριο, όλη η γη, και αναγγέλλετε από μέρα σε μέρα τη σωτηρία Του», «διότι μέγας είναι ο Κύριος και σφόδρα αξιοΰμνητος, φοβερός πάνω από όλους τους θεούς, διότι όλοι οι θεοί των εθνών είναι είδωλα δαιμονίων, ενώ ο Θεός εποίησε τους ουρανούς. Δόξα και αίνος υπάρχει ενώπιόν Του, και ισχύς και καύχημα στον τόπο του αγιάσματός Του. Αποδώστε στον Κύριο, τον Πατέρα των αιώνων, δόξα.» «Λάβετε χάρη, και εισέλθετε ενώπιόν Του, και προσκυνήστε στις άγιες αυλές Του. Ας φοβηθεί από το πρόσωπό Του όλη η γη, και ας ορθωθεί και ας μη σαλευτεί. Ας ευφρανθούν ανάμεσα στα έθνη· ο Κύριος εβασίλευσε» «από το ξύλο.»

Και από τον ενενηκοστό πέμπτο ψαλμό, από τα λόγια που ειπώθηκαν μέσω του Δαβίδ, αφαίρεσαν αυτές τις λίγες λέξεις: «από το ξύλο». Διότι, ενώ ο λόγος έλεγε: «Πείτε στα έθνη: Ο Κύριος εβασίλευσε από το ξύλο», αυτοί άφησαν το: «Πείτε στα έθνη: Ο Κύριος εβασίλευσε». Όμως, ποτέ δεν ελέχθη στα έθνη από τους ανθρώπους του γένους σας για κανέναν ότι εβασίλευσε ως Θεός και Κύριος, παρά μόνο για αυτόν τον σταυρωθέντα. Για αυτόν, το Άγιο Πνεύμα λέει στον ίδιο ψαλμό ότι σώθηκε, αφού αναστήθηκε, φανερώνοντας ότι δεν είναι όμοιος με τους θεούς των εθνών. Διότι εκείνα είναι είδωλα δαιμονίων. Αλλά για να κατανοήσετε αυτό που λέγεται, θα σας απαγγείλω ολόκληρο τον ψαλμό. Είναι δε ο εξής: Ψάλτε στον Κύριο άσμα καινό, ψάλτε στον Κύριο όλη η γη. Ψάλτε στον Κύριο και ευλογήστε το όνομά του. Αναγγέλλετε χαρμόσυνα από ημέρα σε ημέρα τη σωτηρία του. Αναγγείλατε στα έθνη τη δόξα του, σε όλους τους λαούς τα θαυμάσιά του. Διότι μέγας είναι ο Κύριος και πολύ αινετός, φοβερός είναι υπέρ πάντας τους θεούς. Διότι όλοι οι θεοί των εθνών είναι δαιμόνια, ο δε Κύριος τους ουρανούς εποίησε. Εξομολόγηση και ωραιότητα είναι ενώπιόν του, αγιοσύνη και μεγαλοπρέπεια στο αγίασμά του. Προσφέρετε στον Κύριο, οι πατριές των εθνών, προσφέρετε στον Κύριο δόξα και τιμή, προσφέρετε στον Κύριο δόξα στο όνομά του. Πάρτε θυσίες και εισέλθετε στις αυλές του.