Ἔτι καὶ ταῦτα πρὸς τοὺς αὐτοὺς καὶ περὶ τῶν αὐτῶν ὁ λόγος ἀποτείνεται καί φησιν· 〈Ἄκουέ μου, Ἰακὼβ καὶ Ἰσραὴλ ὃν ἐγὼ καλῶ〉, ἢ κατὰ τὸν Σύμμαχον· ὁ 〈κλητός μου〉, κατὰ δὲ τὸν Ἀκύλαν· 〈κλητέ μου〉. ⌜ἐν τούτοις τοὺς κατορθοῦντας ἀνακαλεῖται διὰ τῶν ἔμπροσθεν ἑτέρους τοὺς παρ᾽ αὐτοῖς διαβεβλημένους ὀνομάσας, ἀλλ᾽ ἐνταῦθα τοῖς κρείττοσι διαλέγεται, οὓς 〈κλητοὺς〉 αὐτοῦ ὀνομάζει· ἦσαν γὰρ ἐξ ἐκείνου «πολλοὶ 〈κλητοί〉, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί», πλὴν οἱ δηλούμενοι οὐκ ἦσαν 〈ἐκλεκτοί〉, ἀλλὰ 〈κλητοί〉.⌝ ὑπομιμνῄσκει δὲ αὐτοὺς τῆς ἑαυτοῦ θεολογίας 〈πρῶτον〉 καὶ 〈ἔσχατον〉 εἶναι ἑαυτὸν λέγων. διὸ κατὰ τοὺς λοιποὺς εἴρηται· 〈ἐγὼ πρῶτος καὶ ἐγὼ ἔσχατος〉. εἴρηται δέ που ‹περὶ τοῦ μονογενοῦς τοῦ θεοῦ›, ὅτι αὐτός ἐστιν «ὁ 〈πρῶτος καὶ ἔσχατος〉», καί· «τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὦ». πῶς δὲ 〈πρῶτος〉 καὶ πῶς 〈ἔσχατος〉, ἑξῆς διασαφεῖ φάσκων· «ὁ ζῶν, καὶ ἐγενόμην νεκρός». ἀρχὴ μὲν γὰρ ζωῆς αὐτός, ὅτι ‹αὐτὸς ἦν ἡ ζωή›, καὶ 〈ἔσχατος〉 δὲ πάλιν αὐτός, ἐπεὶ «ἐκένωσεν ἑαυτὸν μορφὴν δούλου λαβὼν καὶ γενόμενος ὑπήκοος τῷ πατρὶ ἐταπείνωσεν ἑαυτὸν μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ».