Πατερικές αναφορές στο ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ 1:6

Σε Αυτόν που μας αγάπησε και μας ελευθέρωσε από τις αμαρτίες μας με το αίμα Του, και μας κατέστησε βασιλιάδες και ιερείς για τον Θεό και Πατέρα Του· σε Αυτόν ανήκει η δόξα και η κυριαρχία στους αιώνες των αιώνων. Αμήν. Σε Αυτόν, λέει, αρμόζει η δόξα, ο οποίος από αγάπη μας ελευθέρωσε από τα δεσμά του θανάτου και μας καθάρισε από τις κηλίδες της αμαρτίας με την έκχυση του ζωοποιού αίματος και ύδατός Του, και μας κατέστησε βασιλικό ιεράτευμα, ώστε αντί για άλογες θυσίες να προσφέρουμε στον Πατέρα ως ζωντανή θυσία τη λογική λατρεία.

Σε αυτόν η δόξα και το κράτος στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Πού υπάρχει δίχτυ ικανό να πιάσει τέτοια θηράματα; Και ποια λίμνη ή ποια θάλασσα θα προσφέρει ανθρώπους στα δίχτυα μας; Και ποιο θα είναι το κέρδος από αυτή την αλιεία; Πού θα χρησιμοποιήσουμε το θήραμα μετά τη σύλληψή του; Όμως, προσέχοντας Εκείνον που τους καλούσε, στερεωμένοι στην πίστη και έχοντας κατανοήσει ότι ο λόγος Του έκρυβε κάτι βαθύτερο, Τον ακολούθησαν. Και αμέσως υψώθηκαν πάνω από τη γη και αναδείχθηκαν πιο ένδοξοι από βασιλιάδες, όμοιοι με τους αγγέλους, λειτουργοί του Θεού, κήρυκες της σωτηρίας, διάκονοι της αθανασίας, πιο λαμπροί από τον ήλιο, τη σελήνη και τα άστρα. Διότι η δόξα τους δεν βρίσκεται κάτω από τους ουρανούς, αλλά υπεράνω των ουρανών, έχουν φως άσβεστο, πορεία ακατάπαυστη, ακτίνες παντοτινά φωτεινές, με τις οποίες ας ευχηθούμε να καταυγαστούν οι δικές μας διάνοιες. Και ας αποφύγουμε το σκοτάδι και ας ξεφύγουμε από την αλμύρα του βίου και, καθώς διαπλέουμε την ασταθή θάλασσα, ας γλιτώσουμε από τον κλύδωνα των ψυχοφθόρων κυμάτων και ας γίνουμε, για τους αγράμματους αποστόλους του Χριστού, ψάρια στο ουράνιο δίχτυ, εδέσματα στο δεσποτικό τραπέζι, στο οποίο δειπνεί ο Βασιλιάς των βασιλευόντων, θεωρώντας ως τροφή Του τη δική μας σωτηρία. Σε Αυτόν ανήκει η δόξα και το κράτος στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Στο τέκνο Τιμόθεο. Υπόμεινε με καρτερία τον Κύριο, πολυπόθητό μου τέκνο Τιμόθεε. Διότι είναι γραμμένο, εάν υπομένουμε, θα συμβασιλεύσουμε μαζί Του. Πόσο μεγάλη είναι η υπόσχεση, το να αναδειχθείς βασιλιάς στους ουρανούς, εκπληρώνοντας το μαρτύριο της ομολογίας Του. Και ας μην σου φανεί παράξενο αυτό που ελέχθη: μας έκανε βασιλεία, ιερείς στον Θεό και Πατέρα Του, λέει ο Θεολόγος και απόστολος. Και γιατί το λέω αυτό; Ακόμη και θεό πρόσταξε ο Θεός να γίνεται ο άνθρωπος: εγώ είπα, θεοί είστε και υιοί του Υψίστου όλοι. Ώστε, εκείνος που δεν πεθαίνει στην αμαρτία ούτε ξεπέφτει στην ασέβεια, έχει λάβει αυτό το αξίωμα.

ΚΑΤΗΧΗΣΗ 40η. ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΛΙΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΖΩΗ, ΟΠΩΣ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑΜΕ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ Αδελφοί και πατέρες, με τον ίδιο τρόπο που όταν πεινάμε επιθυμούμε να φάμε και όταν διψάμε να πιούμε, έτσι οφείλουμε να έχουμε την επιθυμία να ακούμε τον λόγο του Θεού. Διότι από το να ακούμε θα αποκομίσουμε τα μέγιστα οφέλη· διότι, αν είμαστε ράθυμοι, αποβάλλουμε τη ραθυμία· αν πάλι είμαστε πρόθυμοι, γινόμαστε προθυμότεροι· και από τις δύο πλευρές το πράγμα είναι ωφέλιμο. Ποιος είναι λοιπόν ο παρών λόγος; «Τόσο πολύ», λέει, «αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Υιό του τον μονογενή, ώστε καθένας που πιστεύει σε αυτόν να μην χαθεί, αλλά να έχει ζωή αιώνια.» Και δεν τον έδωσε απλώς, αλλά «μέχρι θανάτου, και μάλιστα θανάτου σταυρικού.» Πώς; Ήμασταν υποδουλωμένοι στον διάβολο εξαιτίας της παράβασης του Αδάμ, βρισκόμασταν υπό την κυριαρχία του θανάτου, πουλημένοι στην αμαρτία, όντας υπόδικοι και αιχμάλωτοι στη φθορά. Ήλθε λοιπόν ο μονογενής Υιός του Θεού και έδωσε τον εαυτό του ως αντίλυτρο για όλους, ο οποίος όχι μόνο μας λύτρωσε από την κυριαρχία του θανάτου, αλλά αφού μας έπλυνε «από τις αμαρτίες μας με το αίμα του, μας έκανε βασιλεία [ουρανών] και ιερείς στον Θεό και Πατέρα του», καθώς έχει γραφεί. Είδες την κραταιά αγάπη της δύναμής του; Είδες το υπέρμετρο έλεος της φιλανθρωπίας του;