Πατερικές αναφορές στο ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ 1:9

Εγώ ο Ιωάννης, ο αδελφός σας και συμμέτοχος στη θλίψη, στη βασιλεία και στην υπομονή του Ιησού Χριστού, βρέθηκα στο νησί που ονομάζεται Πάτμος για τον λόγο του Θεού και για τη μαρτυρία του Ιησού. Επειδή είμαι αδελφός σας, λέει, και συμμέτοχος στις θλίψεις για τον Χριστό, εύλογα έχω αποκτήσει την αξιοπιστία απέναντί σας· διότι, έχοντας καταδικαστεί να κατοικώ στο νησί της Πάτμου για τη μαρτυρία του Ιησού, θα σας αναγγείλω τα μυστήρια που είδα σε αυτήν.

Έπειτα, προχωρώντας πιο κάτω, λέγει πάλι τα εξής: «Ο Ιωάννης όμως πουθενά (δεν αναφέρει το όνομά του), ούτε μιλώντας για τον εαυτό του ούτε μιλώντας για άλλον. Αντίθετα, εκείνος που έγραψε την Αποκάλυψη αμέσως στην αρχή προτάσσει τον εαυτό του: ⟨Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού, την οποία του έδωσε για να δείξει στους δούλους του όσα πρέπει να γίνουν γρήγορα, και φανέρωσε αποστέλλοντάς την διά του αγγέλου του στον δούλο του Ιωάννη, ο οποίος εμαρτύρησε τον λόγο του Θεού και τη μαρτυρία του, όσα δηλαδή είδε⟩. Έπειτα γράφει και επιστολή: ⟨Ο Ιωάννης προς τις επτά εκκλησίες που βρίσκονται στην Ασία, χάρις σε εσάς και ειρήνη⟩. Ο ευαγγελιστής όμως ούτε στην καθολική επιστολή δεν προέταξε το όνομά του, αλλά απέριττα ξεκίνησε από το ίδιο το μυστήριο της θείας αποκαλύψεως: ⟨Αυτό που ήταν από την αρχή, αυτό που έχουμε ακούσει, αυτό που έχουμε δει με τα μάτια μας⟩. Διότι γι' αυτήν ακριβώς την αποκάλυψη εμακάρισε και ο Κύριος τον Πέτρο, λέγοντας: ⟨Μακάριος είσαι Σίμων, γιε του Ιωνά, διότι σάρκα και αίμα δεν σου το απεκάλυψαν αυτό, αλλά ο Πατέρας μου ο επουράνιος⟩. Αλλά ούτε στη δεύτερη ούτε στην τρίτη επιστολή που φέρονται υπό το όνομα του Ιωάννη, παρότι είναι σύντομες επιστολές, προτάσσεται ονομαστικά ο Ιωάννης, αλλά γράφεται ανώνυμα ⟨ο πρεσβύτερος⟩. Αυτός, όμως, δεν θεώρησε αρκετό να ονομάσει τον εαυτό του μία φορά και έπειτα να διηγηθεί τα επόμενα, αλλά επαναλαμβάνει πάλι: ⟨Εγώ, ο Ιωάννης, ο αδελφός σας και συγκοινωνός στη θλίψη και στη βασιλεία και στην υπομονή του Ιησού, βρέθηκα στο νησί που ονομάζεται Πάτμος εξαιτίας του λόγου του Θεού και της μαρτυρίας του Ιησού⟩.

Και μάλιστα προς το τέλος ανέφερε τα εξής: «Μακάριος όποιος τηρεί τους λόγους της προφητείας του βιβλίου αυτού, και εγώ, ο Ιωάννης, που βλέπω και ακούω αυτά». «Ότι μεν, λοιπόν, ο Ιωάννης είναι αυτός που τα γράφει αυτά, πρέπει να τον πιστέψουμε, αφού ο ίδιος το λέει· το ποιος όμως είναι αυτός, είναι άδηλο. Διότι δεν είπε για τον εαυτό του ότι είναι, όπως αναφέρει σε πολλά σημεία στο Ευαγγέλιο, ο μαθητής που αγαπούσε ο Κύριος, ούτε αυτός που ανέπεσε στο στήθος του, ούτε ο αδελφός του Ιακώβου, ούτε αυτός που υπήρξε αυτόπτης και αυτήκοος του Κυρίου. Διότι θα είχε αναφέρει κάτι από τα προαναφερθέντα, εάν επιθυμούσε να φανερώσει τον εαυτό του με σαφήνεια· αλλά δεν ανέφερε τίποτα από αυτά, παρά αποκάλεσε τον εαυτό του αδελφό και συγκοινωνό μας και μάρτυρα του Ιησού, και μακάριο για τη θέα και την ακοή των αποκαλύψεων. »Νομίζω δε ότι υπήρξαν πολλοί συνώνυμοι με τον απόστολο Ιωάννη, οι οποίοι, εξαιτίας της αγάπης τους προς εκείνον, και επειδή τον θαύμαζαν, τον ζήλευαν και επιθυμούσαν να αγαπηθούν και εκείνοι παρομοίως από τον Κύριο, ασπάστηκαν και την ίδια ονομασία, όπως ακριβώς το όνομα του Παύλου, καθώς και του Πέτρου, δίδεται συχνά στα παιδιά των πιστών. Υπάρχει, λοιπόν, και έτερος Ιωάννης στις Πράξεις των Αποστόλων, αυτός που επονομάστηκε Μάρκος, τον οποίο ο Βαρνάβας και ο Παύλος παρέλαβαν μαζί τους, και για τον οποίο λέγει πάλι: «είχαν δε μαζί τους και τον Ιωάννη ως υπηρέτη».

Αποκάλυψη 1-3, Υπόθεση Α΄. Περί των επτά εκκλησιών της Ασίας. «Εγώ, ο Ιωάννης, ο αδελφός σας και κοινωνός στη θλίψη και στη βασιλεία μέσω της υπομονής στον Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι το Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος, ο οποίος έρχεται με τις νεφέλες, και θα τον δει κάθε μάτι, ακόμη και εκείνοι που τον εξεκέντησαν, και θα θρηνήσουν για αυτόν όλες οι φυλές της γης, βρέθηκα στο νησί που ονομάζεται Πάτμος,» δηλαδή εξορίστηκα για τον λόγο του Θεού από τον αυτοκράτορα Δομετιανό στο νησί της Πάτμου, «όπου και κατά την ημέρα της Κυριακής βρέθηκα εν πνεύματι,» δηλαδή σε έκσταση, «και άκουσα πίσω μου μια δυνατή φωνή να λέει: Γράψε αυτό που βλέπεις και στείλε το στις επτά εκκλησίες, στην Έφεσο και στις υπόλοιπες.» Και εγώ, όταν στράφηκα για να δω από πού έρχεται η φωνή και ποιος ήταν αυτός που μιλούσε μαζί μου, είδα επτά χρυσές λυχνίες, και ανάμεσα σε αυτές τον Υιό του Ανθρώπου, ντυμένο με ποδήρη χιτώνα και ζωσμένο στο στήθος με χρυσή ζώνη· οι δε τρίχες της κεφαλής του ήταν λευκές σαν το χιόνι, και τα μάτια του σαν φλόγα φωτιάς, και τα πόδια του έμοιαζαν με χαλκολίβανο πυρακτωμένο σε καμίνι, και η φωνή του ήταν σαν φωνή πολλών υδάτων· ενώ στο δεξί του χέρι κρατούσε επτά αστέρες, και από το στόμα του έβγαινε μια δίκοπη οξεία ρομφαία, και η όψη του έλαμπε σαν τον ήλιο σε όλη του τη δύναμη. «

Υπόθεση πρώτη. Περί των επτά εκκλησιών στην Ασία. «Εγώ ο Ιωάννης, ο αδελφός σας και κοινωνός στη θλίψη και στη βασιλεία μέσω της υπομονής εν Χριστώ Ιησού», ο οποίος είναι «το άλφα και το ωμέγα, η αρχή και το τέλος», ο οποίος «έρχεται με τις νεφέλες, και θα τον δει κάθε μάτι και εκείνοι που τον λόγχισαν, και θα θρηνήσουν για αυτόν όλες οι φυλές της γης», «βρέθηκα στο νησί που ονομάζεται Πάτμος», δηλαδή «εξαιτίας του λόγου του Θεού» εξορίστηκα από τον αυτοκράτορα Δομετιανό στο νησί της Πάτμου, στο οποίο και «κατά την ημέρα της Κυριακής βρέθηκα εν Πνεύματι», δηλαδή σε έκσταση, «και άκουσα πίσω μου φωνή δυνατή να λέει: Γράψε αυτό που βλέπεις και στείλε το στις επτά εκκλησίες, στην Έφεσο και στις υπόλοιπες». Και εγώ, όταν γύρισα για να δω από πού προερχόταν η φωνή και ποιος μου μιλούσε, είδα επτά χρυσές λυχνίες και ανάμεσά τους κάποιον όμοιο με Υιό Ανθρώπου, ντυμένο με ποδήρη χιτώνα και ζωσμένο στο στήθος με χρυσή ζώνη. Οι τρίχες της κεφαλής του ήταν λευκές σαν το χιόνι, τα μάτια του σαν φλόγα φωτιάς, τα πόδια του έμοιαζαν με χαλκολίβανο πυρωμένο σε καμίνι, και η φωνή του ήταν σαν βουή πολλών υδάτων. Στο δεξί του χέρι κρατούσε επτά αστέρες, από το στόμα του έβγαινε δίκοπη οξεία ρομφαία, και η όψη του έλαμπε όπως ο ήλιος με όλη του τη δύναμη.