Καὶ ἔπεσα ἔμπροσθεν τῶν ποδῶν αὐτοῦ καὶ προσεκύνησα αὐτῷ. καὶ λέγει μοι· ὅρα μή· σύνδουλός σού εἰμι καὶ τῶν ἀδελφῶν σου τῶν ἐχόντων τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ· τῷ θεῷ προσκύνησον· ἡ γὰρ μαρτυρία Ἰησοῦ ἐστι τὸ πνεῦμα τῆς προφητείας. «Μὴ προσκύνει με» φησὶν ὁ θεῖος ἄγγελος, ὡς τὰ μέλλοντα προλέγοντα· ἡ γὰρ εἰς Χριστὸν ὁμολογία ἤγουν μαρτυρία, αὕτη χορηγός ἐστι προφητικοῦ πνεύματος. καὶ ἑτέρως δὲ νοητέον, ὅτι διὰ τοῦτο ἡ προφητεία, ἵνα βεβαιωθῇ ἡ Χριστοῦ μαρτυρία καὶ ἡ πίστις ὑπὸ τῶν ἁγίων διαμαρτύρηται. διὸ μὴ τῷ συνδούλῳ προσκύνει, ἀλλὰ τῷ πάντων τὸ κράτος ἔχοντι. κἀκ τούτων δὲ τὸ ταπεινὸν φρόνημα τῶν ἁγίων ἀγγέλων μανθάνομεν, πῶς οὐ σφετερίζονται τὴν θείαν δόξαν κατὰ τοὺς ἀλάστορας δαίμονας, ἀλλὰ ταύτην τῷ δεσπότῃ προσφέρουσιν. γένοιτο δὲ καὶ ἡμᾶς τῇ ταπεινοφροσύνῃ προηγουμένους ἀλλήλων τὸ δεσποτικὸν πληροῦν λόγιον· «μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν», καὶ τυχεῖν τῆς ἐν τῷ μέλλοντι ἀναπαύσεως, ἔνθα ἀπέδρα ὀδύνη καὶ λύπη καὶ στεναγμός, ἔνθα εὐφραινομένων πάντων ἡ κατοικία καταυγαζόμενοι τῷ φωτὶ τοῦ προσώπου Χριστοῦ τοῦ θεοῦ ἡμῶν, ᾧ πρέπει πᾶσα δοξολογία, τιμὴ καὶ προσκύνησις, ἅμα τῷ πατρὶ καὶ τῷ ζῳοποιῷ πνεύματι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.
Μετάφραση
Και έπεσα μπροστά στα πόδια του και τον προσκύνησα. Και μου λέει: «Πρόσεχε, μην το κάνεις αυτό· είμαι σύνδουλός σου και των αδελφών σου που έχουν τη μαρτυρία του Ιησού. Τον Θεό προσκύνησε· διότι η μαρτυρία του Ιησού είναι το πνεύμα της προφητείας». «Μην με προσκυνάς», λέει ο θείος άγγελος επειδή προλέγει τα μέλλοντα, «διότι η ομολογία, δηλαδή η μαρτυρία προς τον Χριστό, αυτή είναι η χορηγός του προφητικού πνεύματος». Πρέπει όμως να νοηθεί και διαφορετικά, ότι η προφητεία υπάρχει γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, για να βεβαιωθεί η μαρτυρία του Χριστού και να διακηρυχθεί η πίστη από τους αγίους. Γι' αυτό, μην προσκυνάς τον σύνδουλο, αλλά Εκείνον που έχει την κυριαρχία των πάντων. Μέσα από αυτά μαθαίνουμε επίσης το ταπεινό φρόνημα των αγίων αγγέλων, πώς δηλαδή δεν σφετερίζονται τη θεία δόξα όπως οι αλάστορες δαίμονες, αλλά την προσφέρουν στον Δεσπότη. Είθε και εμείς, δίνοντας το προβάδισμα ο ένας στον άλλον στην ταπεινοφροσύνη, να εκπληρώνουμε τον δεσποτικό λόγο: «Μάθετε από εμένα, ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά, και θα βρείτε ανάπαυση για τις ψυχές σας», και να αξιωθούμε της μελλοντικής ανάπαυσης, εκεί όπου απέδρασε κάθε οδύνη, λύπη και στεναγμός, εκεί όπου βρίσκεται η κατοικία όλων όσων ευφραίνονται, καταυγαζόμενοι από το φως του προσώπου του Χριστού, του Θεού μας, στον οποίο πρέπει κάθε δοξολογία, τιμή και προσκύνηση, μαζί με τον Πατέρα και το ζωοποιό Πνεύμα, στους αιώνες των αιώνων· αμήν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες