Πατερικές αναφορές στο ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ 2:24

Και θα γνωρίσουν όλες οι εκκλησίες ότι εγώ είμαι εκείνος που ερευνά νεφρούς και καρδιές, και θα αποδώσω στον καθένα σας σύμφωνα με τα έργα σας. Σε εσάς δε λέω, στους υπολοίπους στα Θυάτειρα, σε όσους δεν έχουν αυτή τη διδαχή, οι οποίοι δεν γνώρισαν τα βάθη του σατανά, όπως τα αποκαλούν: δεν επιβάλλω επάνω σας άλλο βάρος· πλην, αυτό που έχετε, κρατήστε το μέχρι να έλθω.

Αυτά μεν απευθύνονται προς τους πλανημένους αιρετικούς και σε όσους εξαπατούν άλλους· προς δε τους απλούστερους λέει: επειδή ακριβώς δεν μπορείτε να αντέξετε απέναντι σε τόσο πονηρούς και εφευρετικούς στα λόγια ανθρώπους εξαιτίας της απλότητας του χαρακτήρα σας, εφόσον δεν έχετε γνωρίσει τα βάθη του σατανά, όπως λέτε, δεν ζητώ από εσάς την αντιπαράθεση με επιχειρήματα, αλλά τη διαφύλαξη της διδασκαλίας την οποία παραλάβατε, μέχρις ότου σας πάρω κοντά μου από εδώ.

Αλλά αυτός ο κενόφρων, μυημένος στα βάθη του σατανά και φρονώντας ασεβώς ότι οι θείες ενέργειες είναι κτιστές, δόλια κηρύττει ως μία άκτιστη θεότητα μόνο τη θεία φύση, ώστε να γίνει ευπρόσδεκτος σε όσους δεν γνωρίζουν καλά τις Γραφές, χαρακτηρίζοντας κτιστές τις θείες ενέργειες, και μάλιστα χωρίζοντας κακόδοξα τη θεοποιό χάρη του Παναγίου Πνεύματος από εκείνη την υπερούσια φύση.

Πάλι ενδύεται την απάτη, πάλι επισείει φόβους, πάλι μιμείται τον αρχέκακο όφι, ο οποίος με την ελπίδα της θεώσεως απομακρύνει δολίως τον άνθρωπο από τον Θεό. Διότι και αυτός, με το πρόσχημα της διαφυλάξεως των ευαγγελικών κηρυγμάτων και του συμβόλου της πίστεως, προσπαθεί να παρασύρει τους πάντες προς την άρνηση και την απιστία προς τον Θεό και προς την αναίρεση του συμβόλου της ευσεβούς ομολογίας. Καινοφανής είναι αυτός ο τρόπος και κοινός τόπος εναντίον κάθε είδους ευσέβειας: το να ακυρώνει, κατά την υπεράσπιση του συμβόλου της πίστεως, το ίδιο το σύμβολο της πίστεως, και, ενώ προτείνει το κείμενο της ευσέβειας που έχει ομολογηθεί από όλους, να καταλύει με απόκρυφο και βαθύ δόλο την κοινώς ομολογημένη ευσέβεια. Αυτά είναι όντως τα βάθη του σατανά, ώστε εγώ, αναλογιζόμενος αυτή τη δολιότητα και το μέγεθος της υποκρυπτόμενης ασέβειας, βλέπω τον ίδιο εκείνο τον πρώτο αποστάτη να εκχέει τώρα το δηλητήριό του μέσω ανθρώπινης γλώσσας, όπως ακριβώς στην αρχή μιλούσε στην Εύα μέσω του όφεως.

Αυτή η ευχή είναι κοινή σε όλους όσοι σέβονται μία αρχή. Εσείς όμως τι λέτε, που υποστηρίζετε ότι υπάρχουν δύο αρχές ως προς τη θεότητα; Διότι τι σημασία έχει, εάν δεν το λέτε αυτό φανερά, αλλά αυτό συνάγεται από όσα λέτε; Τέτοια είναι τα βάθη του σατανά, τα μυστήρια του πονηρού, τα οποία ψιθυρίζει σε όσους του τείνουν τα αυτιά τους, όχι χαμηλώνοντας και αδυνατίζοντας τον τόνο της φωνής, αλλά αποκρύπτοντας το βλαβερό μέρος του νοήματος.

Άραγε θα έχει κάποιος μερίδιο μαζί με τους αγίους, όταν αποδέχεται τέτοιου είδους συγγράμματα και κατηγορεί αυτούς που δεν τα αποδέχονται; Διότι τι σημασία έχει αν δεν λέει κάποια από αυτά φανερά, εφόσον από αυτά που λέει συνάγονται τα βάθη του Σατανά, τα μυστήρια του πονηρού, τα οποία ψιθυρίζει σε όσους του τείνουν τα αυτιά, όχι χαμηλώνοντας και εξασθενώντας τον τόνο της φωνής, αλλά αποκρύπτοντας τη βλαβερότητα του νοήματος; Εμείς, ωστόσο, το πώς προσπαθεί να στηρίξει καθένα από τα λεγόμενά του, θα το φανερώσουμε εδώ με συντομία, και πρώτα από όλα με ποια επιχειρήματα ο λόγος του παρουσιάζει —αλίμονο!— τους ένθεους προφήτες ως δαιμονιώδεις.