Πατερικές αναφορές στο ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ 20:14

2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ ᾅδης ἐβλήθησαν εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρός· οὗτος ὁ θάνατος ὁ δεύτερός ἐστιν.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–2 από 2

Ανδρέας Καισαρείας Εἰς τὴν Ἀποκάλυψιν
Καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ ᾅδης ἐβλήθησαν εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρός. καὶ εἴ τις οὐχ εὑρέθη ἐν τῇ βίβλῳ τῆς ζωῆς γεγραμμένος, ἐβλήθη εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρός. Τὸ τὸν θάνατον καὶ τὸν ᾅδην εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς βάλλεσθαι δηλοῖ ἢ τὸ γεγραμμένον· «ἔσχατος ἐχθρὸς καταργεῖται ὁ θάνατος» ἢ τὰς προξένους τοῦ τῆς ἁμαρτίας θανάτου πονηρὰς δυνάμεις τὰς τὸν ᾅδην ἐχούσας κατάλυμα κἀκεῖ τοὺς πειθομένους παραπεμπούσας εἰς τὸ πῦρ καταδικάζεσθαι. ὥσπερ γὰρ «πόλις» οἱ ταύτης οἰκήτορες λέγονται, οὕτω καὶ «θάνατος» καὶ «ᾅδης» οἱ τούτων αἴτιοι. πάντων γὰρ τῶν ἐκ θεοῦ γεγονότων καλῶν λίαν ὑπαρχόντων τῶν μὴ τοιούτων ἔσται ἀφανιστικὸν ἐκεῖνο τὸ πῦρ. γέγραπται δέ· «θάνατον ὁ θεὸς οὐκ ἐποίησεν». διὰ τούτου τοίνυν τὸ μηκέτι ἔσεσθαι θάνατον ἢ φθοράν, ἀλλ’ ἀφθαρσίαν καὶ ἀθανασίαν βασιλεύειν σημαίνεται. εἰ δὲ πάντες οἱ μὴ γεγραμμένοι ἐν τῇ βίβλῳ τῆς ζωῆς εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς βληθήσονται, θαυμάζειν οὐ χρή· καὶ γὰρ ὡς μοναὶ πολλαὶ παρὰ τῷ πατρὶ τῶν σῳζομένων, οὕτω κἀκεῖ διάφοροι τόποι καὶ τρόποι κολάσεων, τῶν μὲν δριμυτέρων, τῶν δὲ μαλθακωτέρων, ὧν οἱ μὴ ἠξιωμένοι τῆς βίβλου τῆς ζωῆς πειραθήσονται.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και ο θάνατος και ο άδης ρίφθηκαν στη λίμνη του πυρός. Και αν κάποιος δεν βρέθηκε γεγραμμένος στο βιβλίο της ζωής, ρίφθηκε στη λίμνη του πυρός. Το ότι ο θάνατος και ο άδης ρίπτονται στη λίμνη του πυρός δηλώνει είτε το γεγραμμένο: «ως έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος», είτε ότι καταδικάζονται στο πυρ οι πονηρές δυνάμεις που προξενούν τον θάνατο της αμαρτίας, οι οποίες έχουν ως κατάλυμα τον άδη και παραπέμπουν εκεί όσους τις υπακούουν. Διότι, όπως «πόλη» ονομάζονται οι κάτοικοί της, έτσι και «θάνατος» και «άδης» ονομάζονται οι αίτιοι αυτών. Επειδή, καθώς όλα όσα δημιουργήθηκαν από τον Θεό είναι λίαν καλά, εκείνο το πυρ θα είναι αφανιστικό για όσα δεν είναι τέτοια. Είναι δε γεγραμμένο: «ο Θεός δεν εποίησε τον θάνατο». Μέσω αυτού, λοιπόν, υποδηλώνεται ότι δεν θα υπάρχει πλέον θάνατος ή φθορά, αλλά θα βασιλεύει η αφθαρσία και η αθανασία. Εάν, δε, όλοι όσοι δεν είναι γεγραμμένοι στο βιβλίο της ζωής θα ριφθούν στη λίμνη του πυρός, δεν πρέπει να απορεί κανείς· διότι, όπως υπάρχουν πολλές μονές πλησίον του Πατρός για τους σωζομένους, έτσι και εκεί υπάρχουν διάφοροι τόποι και τρόποι κολάσεων, άλλοι δριμύτεροι και άλλοι ηπιότεροι, τις οποίες θα δοκιμάσουν όσοι δεν αξιώθηκαν του βιβλίου της ζωής.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Γρηγόριος Παλαμᾶς Δογματικοὶ λόγοι
Τί οὖν ἡ δύναμις ἡ φανεῖσα καὶ θεοῦ υἱὸν ἀποδείξασα τὸν Ἰησοῦν, ἆρα κτίσμα; Καὶ πῶς ἂν θεὸς ὢν ἐγνωρίσθη δι’ αὐτήν; Καὶ μή μοι λογίσῃ τὴν λεπροὺς καθάρασαν, τὴν τυφλοὺς φωτίσασαν, τὴν κυρτοὺς ὀρθώσασαν, τὴν παραλύτους σφίγξασαν—φαρισαϊκῆς γὰρ ἀμβλυωπίας πρὸς ἐκείνην πρώτην βλέπειν—, ἀλλὰ τὴν τῶν ἁμαρτημάτων πρότερον ἀφανῶς λύσασαν σειρὰν καὶ τῷ τῆς ἁγιωσύνης πνεύματι χώραν παρασχοῦσαν καὶ τὸν ἐντὸς ἄνθρωπον ἀνορθοῦσαν καὶ φωτίζουσαν, καὶ διὰ τῆς πρὸς θεὸν συναφείας ἀνιστῶσαν ἐκ νεκρῶν καὶ ζῆν ποιοῦσαν θείως τὴν ψυχήν, θεοῦ θείαν καὶ ὄντως ἀΐδιον ζωὴν διδοῦσαν. Ἡ γὰρ τοῦ σώματος ἀνάστασις ἕπεσθαι πέφυκεν αὐτῇ, καθάπερ καὶ ὁ θάνατος τῷ τῆς ψυχῆς τὴν ἀρχὴν ἐπηκολούθησε θανάτῳ· τοῦτο γὰρ ὁ τῆς ψυχῆς θάνατος, ἡ τῆς ἐν θεῷ ζωῆς ἀλλοτρίωσις. Καὶ οὗτος ὄντως δεινὸς ὁ θάνατος· ὁ δὲ μετ’ αὐτόν, δηλαδὴ τοῦ σώματος, μετ’ αὐτὸν εὐκταιότατος· φιλανθρωπία γάρ ἐστι θεία, ἧς φεῦ ὁ τῶν καταδίκων ὅμιλος ἐν τῇ μελλούσῃ στερηθήσονται κρίσει. Τοιαύτη γὰρ ἀνάστασις μένει τοὺς μὴ χρησαμένους καλῶς τῷ παρὰ θεοῦ δοθέντι ταλάντῳ τῆς θείας χάριτος, ἣ συνημμένη διηνεκῶς ἐκείνῳ τῷ δευτέρῳ θανάτῳ, καθάπερ Ἰωάννης διὰ τῆς Ἀποκαλύψεως ἡμῖν ἀπεκάλυψε, καὶ θανάτου χείρων ἐστίν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Τι είναι λοιπόν η δύναμη που φανερώθηκε και απέδειξε τον Ιησού ως Υιό του Θεού; Μήπως είναι κτίσμα; Και πώς θα γινόταν γνωστός ως Θεός μέσω αυτής; Και μη μου συλλογιστείς τη δύναμη που καθάρισε λεπρούς, που φώτισε τυφλούς, που ανόρθωσε κυρτούς, που εδραίωσε παραλύτους —διότι αποτελεί φαρισαϊκή αμβλυωπία το να προσβλέπει κανείς πρώτα σε αυτήν— αλλά αναλογίσου εκείνην που πρώτα έλυσε αόρατα τη σειρά των αμαρτημάτων και παραχώρησε τόπο στο πνεύμα της αγιοσύνης και ανόρθωσε και φώτισε τον εσωτερικό άνθρωπο, και που, μέσω της κοινωνίας με τον Θεό, ανέστησε την ψυχή εκ νεκρών και την έκανε να ζει θεϊκά, χορηγώντας της τη θεία και όντως αιώνια ζωή του Θεού. Διότι η ανάσταση του σώματος είναι στη φύση της να ακολουθεί αυτήν, όπως ακριβώς και ο θάνατος επακολούθησε στην αρχή τον θάνατο της ψυχής. Επειδή αυτό ακριβώς είναι ο θάνατος της ψυχής: η αποξένωση από τη ζωή εν Θεώ. Και αυτός είναι όντως ο φοβερός θάνατος. Αντίθετα, ο θάνατος που ακολουθεί μετά από αυτόν, δηλαδή ο θάνατος του σώματος, είναι μετά από αυτόν εξαιρετικά ευκταίος. Διότι αποτελεί θεία φιλανθρωπία, την οποία —αλίμονο!— το πλήθος των καταδικασμένων θα στερηθεί κατά τη μέλλουσα κρίση. Διότι τέτοιου είδους ανάσταση περιμένει όσους δεν αξιοποίησαν καλά το τάλαντο της θείας χάριτος που τους δόθηκε από τον Θεό, μια ανάσταση η οποία είναι διαρκώς συνυφασμένη με εκείνον τον δεύτερο θάνατο, όπως μας αποκάλυψε ο Ιωάννης μέσω της Αποκαλύψεως, και η οποία είναι χειρότερη και από τον ίδιο τον θάνατο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες