οἱ δὲ μέρος ἐν τῇ πρώτῃ ἀναστάσει ἔχοντες, τουτέστιν ἐν τῇ ἐγέρσει τῇ ἐκ τῶν θανατουσῶν ἐννοιῶν καὶ νεκρῶν πράξεων, οὗτοι μακάριοι· οὐ γὰρ ἕξει ἐπὶ τούτων ἐξουσίαν ὁ δεύτερος θάνατος, τουτέστιν ἡ ἀτελεύτητος κόλασις, ἀλλ’ ἱερατεύουσι καὶ βασιλεύουσιν, ὡς ὁρῶμεν, μετὰ τοῦ Χριστοῦ τὰ νοηθέντα ἡμῖν χίλια ἔτη μέχρι τοῦ λυθῆναι τὸν σατανᾶν καὶ πλανῆσαι τὰ ἔθνη, οὐχ ὡς τότε τὴν βασιλείαν ἀφαιρούμενοι, ἀλλ’ ὡς βεβαιοτέρως αὐτὴν καὶ ἐμφανεστέρως κτησόμενοι τῇ παραδρομῇ τῶν προσκαίρων καὶ ἀφίξει τῶν αἰωνίων. ὀλίγος γὰρ ὁ χρόνος ὁ μετὰ τὴν τοῦ διαβόλου λύσιν μέχρι τῆς κατ’ αὐτοῦ ἀποφάσεως καὶ τῆς ἐν γεέννῃ κολάσεως. ὥστε τὸ «ἔσονται ἱερεῖς θεοῦ καὶ τοῦ Χριστοῦ» ἐπανάληψιν οἰητέον τῶν προτέρων· καὶ γὰρ τὰ νῦν διὰ τῆς πείρας καὶ τῆς τῶν πραγμάτων ἐκβάσεως ὁρώμενα τῶν ἁγίων γέρα καὶ θαύματα ἔμελλε τότε ὅτε τῷ εὐαγγελιστῇ ὠπτάνετο, ὡς εἴρηται. τοίνυν δύο θανάτων ὄντων ἀνάγκη καὶ τοσαύτας ἀναστάσεις ἐκδέξασθαι. πρῶτος τοίνυν ὁ σωματικὸς θάνατος τῇ ἀνθρωπίνῃ παρακοῇ δοθεὶς ἐπιτίμιον, δεύτερος ἡ αἰώνιος κόλασις. πρώτη ἀνάστασις ἡ ἐκ νεκρῶν ἔργων ζῳοποίησις, δευτέρα ἡ ἐκ φθορᾶς τῶν σωμάτων εἰς ἀφθαρσίαν μεταποίησις.
Μετάφραση
Όσοι δε έχουν μερίδιο στην πρώτη ανάσταση, δηλαδή στην έγερση από τις θανατηφόρες έννοιες και τις νεκρές πράξεις, αυτοί είναι μακάριοι· διότι δεν θα έχει επάνω τους εξουσία ο δεύτερος θάνατος, δηλαδή η ατελεύτητη κόλαση, αλλά ιερατεύουν και βασιλεύουν, όπως βλέπουμε, μαζί με τον Χριστό κατά τα χίλια έτη —έτσι όπως τα έχουμε εννοήσει— μέχρι να λυθεί ο σατανάς και να πλανήσει τα έθνη, όχι με την έννοια ότι τότε θα τους αφαιρεθεί η βασιλεία, αλλά ότι θα την αποκτήσουν πιο βέβαια και πιο φανερά με την παρέλευση των πρόσκαιρων και την έλευση των αιώνιων αγαθών. Διότι λίγος είναι ο χρόνος μετά τη λύση του διαβόλου μέχρι την εναντίον του καταδικαστική απόφαση και την κόλασή του στη γέεννα. Ώστε το «θα είναι ιερείς του Θεού και του Χριστού» πρέπει να θεωρηθεί ως επανάληψη των προηγουμένων· διότι και τα βραβεία και τα θαύματα των αγίων, τα οποία τώρα βλέπουμε μέσω της πείρας και της εκβάσεως των πραγμάτων, ανήκαν στο μέλλον τότε που τα έβλεπε σε οπτασία ο ευαγγελιστής, όπως έχει λεχθεί. Επομένως, αφού υπάρχουν δύο θάνατοι, είναι ανάγκη να δεχθούμε και ισάριθμες αναστάσεις. Ο πρώτος λοιπόν είναι ο σωματικός θάνατος, ο οποίος δόθηκε ως επιτίμιο στην ανθρώπινη παρακοή, και ο δεύτερος είναι η αιώνια κόλαση. Η πρώτη ανάσταση είναι η ζωοποίηση από τα νεκρά έργα, και η δεύτερη είναι η μεταποίηση των σωμάτων από τη φθορά στην αφθαρσία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες