Πατερικές αναφορές στο ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ 22:19

Εγώ μαρτυρώ σε καθέναν που ακούει τους λόγους της προφητείας του βιβλίου αυτού: εάν κάποιος προσθέσει σε αυτά, ο Θεός θα προσθέσει σε αυτόν τις επτά πληγές που είναι γραμμένες στο βιβλίο αυτό· και εάν κάποιος αφαιρέσει από τους λόγους του βιβλίου της προφητείας αυτής, ο Θεός θα αφαιρέσει το μερίδιό του από το ξύλο της ζωής και από την αγία πόλη, τα οποία είναι γραμμένα στο βιβλίο αυτό.

Όμως, επειδή πρέπει να έχουμε προ οφθαλμών την κρίση που βρίσκεται γραμμένη στην Αποκάλυψη του Ιωάννη εναντίον εκείνων που παραποιούν τα θεία μέσω προσθήκης ή αφαίρεσης, διαφυλάσσοντας την ακολουθία που μας έχει παραδοθεί σε αυτό το μέρος της Γραφής, θα προσπαθήσουμε να αναζητήσουμε ποια είναι η αιτία του διαψάλματος της ωδής. Αναλογιζόμαστε λοιπόν ότι από αυτό το σημείο και μέχρι το επόμενο διάψαλμα υπήρχε ένα διάψαλμα, καθώς το Άγιο Πνεύμα ενέθετε στον Δαβίδ τα νοήματα της προφητείας. Αλλά δεν συνέβη εδώ ό,τι και στα υπόλοιπα. Διότι στα άλλα δεν ενεργούνταν ταυτόχρονα και η κατήχηση που λάμβανε χώρα μυστικά στην ψυχή από το Πνεύμα, και η εξαγόρευση της γνώσης που του είχε εντεθεί· απεναντίας, ενώ η καρδιά διδασκόταν εσωτερικά, ο λόγος ησύχαζε. Εδώ όμως και τα δύο ενεργούνται ομού και ταυτόχρονα, και του παρέχεται, ενώ προφητεύει, η διδασκαλία των υψηλότερων νοημάτων από το Πνεύμα, και η συνέχεια της μελωδίας δεν διακόπτεται. Αντιθέτως, έχοντας εμφυτευθεί στο όργανο του προφήτη το Άγιο Πνεύμα, κινεί το ίδιο κατά τη δική του βούληση τα φωνητικά αισθητήρια, ώστε ούτε η ωδή να σταματήσει ούτε να εμποδιστεί η διδασκαλία από τον φθόγγο· διότι αυτή ακριβώς η διδασκαλία του Πνεύματος αποτελούσε το μέλος, όπως το ονομάζει ο Σύμμαχος.

Διότι δεν τολμούμε να πούμε κάτι από τον εαυτό μας, αλλά σε όλα τα θεία και ανθρώπινα ζητήματα συμφωνούμε απολύτως με τους πατέρες και διδασκάλους που προηγήθηκαν από εμάς, διδάσκοντας παρομοίως τα ίδια με εκείνους, τηρώντας ως προς το ζήτημα αυτό τη διαταγή του Κυρίου προς τους αποστόλους, ο οποίος λέει τα εξής: «διδάσκοντάς τους να τηρούν όλα όσα σας παρήγγειλα», και γνωρίζοντας εξάλλου ότι είναι φοβερό είτε να προσθέσουμε από τον εαυτό μας κάτι διαφορετικό στην ευαγγελική διδασκαλία και να πούμε κάτι που δεν είπαν οι αυτόπτες μάρτυρες του Λόγου διδάσκοντας την Εκκλησία του Χριστού, είτε να αφαιρέσουμε κάτι από τη διδασκαλία του ευαγγελίου και των αποστόλων και να αθετήσουμε έστω και την παραμικρή εντολή του Χριστού και να διδάξουμε διαφορετικά από ό,τι εκείνοι δίδαξαν τους πιστούς, εφόσον ο Χριστός και Θεός μας είπε: «Εκείνος που θα αθετήσει μία από αυτές τις ελάχιστες εντολές μου, θα ονομαστεί ελάχιστος στη βασιλεία των ουρανών», και ο αγαπημένος του μαθητής πάλι: «Εγώ μαρτυρώ σε καθέναν που ακούει τα λόγια της προφητείας αυτού του βιβλίου, πως αν κάποιος προσθέσει σε αυτά, ο Θεός θα προσθέσει σε αυτόν τις πληγές που είναι γραμμένες σε τούτο το βιβλίο· και αν κάποιος αφαιρέσει από τα λόγια του βιβλίου της προφητείας αυτής, ο Θεός θα αφαιρέσει το μερίδιό του από το ξύλο της ζωής και από την πόλη, για τα οποία είναι γραμμένο σε τούτο το βιβλίο.»