Πατερικές αναφορές στο ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ 22:7

Ιδού, έρχομαι ταχέως· μακάριος εκείνος που τηρεί τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου. Διότι αυτό αποτελεί συνήθεια και των προφητών, να εξαγγέλλουν σε πολλά σημεία τα θεία λόγια εξ ιδίου προσώπου. Το δε «έρχομαι ταχέως» είτε δηλώνει τη βραχύτητα του παρόντος καιρού σε σύγκριση προς τον μέλλοντα, είτε το αιφνίδιο και σύντομο του θανάτου του καθενός. Διότι για κάθε άνθρωπο τέλος είναι η από εδώ μετάστασή του.

Εκτός από αυτά, αφού ερεύνησε εξονυχιστικά ολόκληρο το κείμενο της Αποκαλύψεως και απέδειξε ότι είναι αδύνατον να κατανοηθεί σύμφωνα με την επιφανειακή της έννοια, προσθέτει τα εξής: «Αφού ολοκλήρωσε, θα λέγαμε, όλη την προφητεία, ο προφήτης μακαρίζει τόσο εκείνους που την τηρούν όσο και τον ίδιο του τον εαυτό. Διότι, λέει, 〈μακάριος〉 είναι 〈αυτός που τηρεί τους λόγους της προφητείας αυτού του βιβλίου, και εγώ, ο Ιωάννης, που βλέπω και ακούω αυτά〉. Ότι, λοιπόν, ονομάζεται Ιωάννης και ότι η συγγραφή αυτή ανήκει στον Ιωάννη δεν θα το αρνηθώ, διότι συμφωνώ ότι ανήκει σε κάποιον άγιο και θεόπνευστο άνδρα. Δεν θα συμφωνούσα, όμως, εύκολα ότι αυτός είναι ο απόστολος, ο υιός του Ζεβεδαίου και αδελφός του Ιακώβου, του οποίου έργα είναι το Ευαγγέλιο που επιγράφεται Κατά Ιωάννην και η Καθολική Επιστολή. Διότι συμπεραίνω, τόσο από τον χαρακτήρα των δύο συγγραφέων και από το είδος των λόγων τους, όσο και από τη λεγόμενη ανάπτυξη του βιβλίου, ότι δεν πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο. Επειδή, από τη μια πλευρά, ο ευαγγελιστής πουθενά δεν αναγράφει το όνομά του, ούτε προβάλλει τον εαυτό του, ούτε μέσω του Ευαγγελίου ούτε μέσω της Επιστολής».

Και μάλιστα προς το τέλος ανέφερε τα εξής: «Μακάριος όποιος τηρεί τους λόγους της προφητείας του βιβλίου αυτού, και εγώ, ο Ιωάννης, που βλέπω και ακούω αυτά». «Ότι μεν, λοιπόν, ο Ιωάννης είναι αυτός που τα γράφει αυτά, πρέπει να τον πιστέψουμε, αφού ο ίδιος το λέει· το ποιος όμως είναι αυτός, είναι άδηλο. Διότι δεν είπε για τον εαυτό του ότι είναι, όπως αναφέρει σε πολλά σημεία στο Ευαγγέλιο, ο μαθητής που αγαπούσε ο Κύριος, ούτε αυτός που ανέπεσε στο στήθος του, ούτε ο αδελφός του Ιακώβου, ούτε αυτός που υπήρξε αυτόπτης και αυτήκοος του Κυρίου. Διότι θα είχε αναφέρει κάτι από τα προαναφερθέντα, εάν επιθυμούσε να φανερώσει τον εαυτό του με σαφήνεια· αλλά δεν ανέφερε τίποτα από αυτά, παρά αποκάλεσε τον εαυτό του αδελφό και συγκοινωνό μας και μάρτυρα του Ιησού, και μακάριο για τη θέα και την ακοή των αποκαλύψεων. »Νομίζω δε ότι υπήρξαν πολλοί συνώνυμοι με τον απόστολο Ιωάννη, οι οποίοι, εξαιτίας της αγάπης τους προς εκείνον, και επειδή τον θαύμαζαν, τον ζήλευαν και επιθυμούσαν να αγαπηθούν και εκείνοι παρομοίως από τον Κύριο, ασπάστηκαν και την ίδια ονομασία, όπως ακριβώς το όνομα του Παύλου, καθώς και του Πέτρου, δίδεται συχνά στα παιδιά των πιστών. Υπάρχει, λοιπόν, και έτερος Ιωάννης στις Πράξεις των Αποστόλων, αυτός που επονομάστηκε Μάρκος, τον οποίο ο Βαρνάβας και ο Παύλος παρέλαβαν μαζί τους, και για τον οποίο λέγει πάλι: «είχαν δε μαζί τους και τον Ιωάννη ως υπηρέτη».

Αποκ. 22 Υπόθεση ΙΔʹ. Περί του ζωτικού ποταμού και περί του ξύλου που κάνει δώδεκα καρπούς τον χρόνο. «Έπειτα ο θείος άγγελος μου έδειξε έναν ποταμό ύδατος ζωής, ο οποίος ανέβλυζε από τον θρόνο του Θεού και του Αρνίου, και έρεε μέσα από την πλατεία της πόλης· και εκατέρωθεν του ποταμού υπήρχαν ξύλα ζωής που έκαναν δώδεκα καρπούς, αποδίδοντας καρπούς κάθε μήνα, και τα φύλλα τους προορίζονταν για τη θεραπεία του λαού. Και μακάριος είναι αυτός που τηρεί τους λόγους αυτής της προφητείας». «Και εγώ, ο Ιωάννης, όταν άκουσα και είδα όλα αυτά, έσπευσα να προσκυνήσω ενώπιον του αγγέλου. Εκείνος όμως μου λέει: Τον Θεό προσκύνησε, διότι και εγώ είμαι σύνδουλός σου και των αδελφών σου. Η δε χάρη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ας είναι με όλους τους αγίους.»

Υπόθεση ΙΔ΄. Περί του ποταμού της ζωής και περί του δέντρου που παράγει δώδεκα καρπούς το έτος. «Έπειτα, ο θείος άγγελος μου έδειξε έναν ποταμό ύδατος ζωής, ο οποίος ανέβλυζε από τον θρόνο του Θεού και του Αρνίου και κυλούσε μέσα από την πλατεία της πόλεως. Εκατέρωθεν δε του ποταμού υπήρχαν δέντρα ζωής που παρήγαν δώδεκα καρπούς, αποδίδοντας κάθε μήνα τους καρπούς τους, και τα φύλλα τους προορίζονταν για τη θεραπεία του λαού. Και μακάριος είναι εκείνος που τηρεί τους λόγους αυτής της προφητείας». «Και εγώ, ο Ιωάννης, όταν άκουσα και είδα όλα αυτά, έσπευσα να προσκυνήσω μπροστά στον άγγελο. Εκείνος όμως μου λέει: Τον Θεό να προσκυνήσεις, επειδή και εγώ είμαι σύνδουλός σου και των αδελφών σου. Η δε χάρη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ας είναι με όλους τους αγίους· αμήν».