Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ ἵππος λευκός, καὶ ὁ καθήμενος ἐπ’ αὐτὸν ἔχων τόξον, καὶ ἐδόθη αὐτῷ στέφανος, καὶ ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ. Καὶ τῆς παρούσης σφραγῖδος τὴν λύσιν καὶ τῶν ἑξῆς ἁπασῶν τινες εἰς τὴν ἔνσαρκον τοῦ θεοῦ Λόγου οἰκονομίαν ἐξειλήφασιν, τὴν πρώτην εἰς τὴν γέννεσιν, τὴν δευτέραν εἰς τὸ βάπτισμα, τὴν τρίτην εἰς τὰς μετὰ τοῦτο θεοσημείας, τὴν τετάρτην εἰς τὴν ἐπὶ Πιλάτου παράστασιν, τὴν πέμπτην εἰς τὸν σταυρόν, τὴν ἕκτην εἰς τὴν ἐν μνήματι θέσιν καὶ τοῦ ᾅδου σκύλευσιν. ἡμεῖς δὲ ἐντετυχηκότες Μεθοδίῳ οὕτως εἰρηκότι ἐπὶ λέξεως, ὅτι οὐ χρὴ «τὸν Χριστὸν αὐτὸν εἶναι νομίζειν τὸν γεγεννημένον· πάλαι γὰρ πρὸ τῆς Ἀποκαλύψεως ἐπεπλήρωτο τὸ μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου. ὁ δὲ Ἰωάννης περὶ παρόντων καὶ μελλόντων θεσμῳδεῖ», ἔνθα τὴν τοῦ πυροῦ δράκοντος ἀνάπτυξιν ἐποιήσατο ὡς ὑποτέτακται. οὕτως ἐξειλήφαμεν τὴν τῆς πρώτης σφραγῖδος λύσιν τὴν τῶν ἀποστόλων νοεῖσθαι γενεάν, οἳ καθάπερ τόξον τὸ εὐαγγελικὸν κήρυγμα κατὰ δαιμόνων ἐντείναντες τῷ Χριστῷ τοὺς τρωθέντας τοῖς σωτηρίοις βέλεσι προσήγαγον, στέφανον εἰληφότες, ἀνθ’ ὧν διὰ τῆς ἀληθείας τὸν τῆς πλάνης ἀρχηγὸν νενικήκασιν ἐπ’ ἐλπίδι δευτέρας νίκης, τῆς μέχρι βιαίου θανάτου ὁμολογίας τοῦ δεσποτικοῦ ὀνόματος. διὸ γέγραπται· «ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ».
Μετάφραση
«Καὶ είδα, και ιδού ίππος λευκός, και αυτός που καθόταν επάνω του είχε τόξο, και του δόθηκε στέφανος, και εξήλθε νικώντας και για να νικήσει». Τη λύση της παρούσας σφραγίδας και όλων των επόμενων, κάποιοι την έχουν εκλάβει ως αναφορά στην ένσαρκη οικονομία του Θεού Λόγου: την πρώτη στη γέννηση, τη δεύτερη στο βάπτισμα, την τρίτη στις θεοσημείες που ακολούθησαν, την τέταρτη στην παράσταση ενώπιον του Πιλάτου, την πέμπτη στον σταυρό, την έκτη στην τοποθέτηση στο μνήμα και στη σκύλευση του Άδη. Εμείς, όμως, έχοντας μελετήσει τον Μεθόδιο ο οποίος αναφέρει επί λέξει ότι δεν πρέπει «να νομίζουμε ότι ο ίδιος ο Χριστός είναι αυτός που γεννήθηκε· διότι πολύ πριν από την Αποκάλυψη είχε εκπληρωθεί το μυστήριο της ενανθρώπησης του Λόγου. Ο δε Ιωάννης προφητεύει για τα παρόντα και τα μέλλοντα», στο σημείο όπου ανέπτυξε τα περί του πύρινου δράκοντα όπως παρατίθεται παρακάτω. Έτσι, ερμηνεύσαμε ότι η λύση της πρώτης σφραγίδας νοείται ως η γενεά των αποστόλων, οι οποίοι, αφού τέντωσαν σαν τόξο το ευαγγελικό κήρυγμα εναντίον των δαιμόνων, προσήγαγαν στον Χριστό όσους τρώθηκαν από τα σωτήρια βέλη, λαμβάνοντας στέφανο, επειδή μέσω της αλήθειας νίκησαν τον αρχηγό της πλάνης, με την ελπίδα μιας δεύτερης νίκης: της μέχρι βίαιου θανάτου ομολογίας του δεσποτικού ονόματος. Γι’ αυτό είναι γραμμένο: «εξήλθε νικώντας και για να νικήσει».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες