Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 1:15

«Εξαιτίας της χάριτος του Θεού», λέει, «που μου δόθηκε ώστε να είμαι λειτουργός του Ιησού Χριστού». Γι’ αυτό και στην αρχή έλεγε: «Είμαι οφειλέτης, και υπάρχει προθυμία εκ μέρους μου να κηρύξω το Ευαγγέλιο και σε εσάς που βρίσκεστε στη Ρώμη». Διότι και τα όσα λέχθηκαν, όπως ότι μπορούν να νουθετούν και άλλους, και όλα τα παρόμοια, αποτελούν περισσότερο εγκώμιο και προτροπή· όμως και η διόρθωση μέσω της επιστολής ήταν αναγκαία και για αυτούς. Επειδή, δηλαδή, δεν είχε φθάσει ακόμη εκεί, καθοδηγεί τους άνδρες με διπλό τρόπο, και με την ωφέλεια της επιστολής και με την προσδοκία της παρουσίας του. Διότι τέτοια ήταν εκείνη η αγία ψυχή· περιέκλειε ολόκληρη την οικουμένη και περιέφερε τους πάντες μέσα της, θεωρώντας ότι η μεγαλύτερη συγγένεια είναι η κατά Θεόν. Και τους αγαπούσε έτσι, σαν να τους είχε γεννήσει όλους ο ίδιος, ή μάλλον επιδείκνυε φιλοστοργία μεγαλύτερη από κάθε πατέρα.

Το λέει δε αυτό, αναθέτοντας τα πάντα στον Θεό. Έτσι, όσον αφορά εμένα, είμαι πρόθυμος να κηρύξω το Ευαγγέλιο και σε εσάς που βρίσκεστε στη Ρώμη. Ω, γενναία ψυχή! Ανέλαβε ένα έργο γεμάτο από τόσους κινδύνους, υπερπόντιο ταξίδι, πειρασμούς, επιβουλές, εξεγέρσεις (διότι ήταν φυσικό, εφόσον επρόκειτο να απευθυνθεί σε μια τόσο μεγάλη πόλη, η οποία τυραννούνταν από την ασέβεια, να υποστεί καταιγισμό πειρασμών· έτσι άλλωστε τελείωσε και τον βίο του σε αυτήν την πόλη, αφού αποκεφαλίστηκε από τον τότε τύραννο). Αλλά, παρ' όλα αυτά, αν και περίμενε να υπομείνει τόσα πολλά, δεν γινόταν καθόλου πιο διστακτικός εξαιτίας κανενός από αυτά, αλλά αντίθετα βιαζόταν, λαχταρούσε και ήταν πρόθυμος. Γι' αυτό λέει: Έτσι, όσον αφορά εμένα, είμαι πρόθυμος να κηρύξω το Ευαγγέλιο και σε εσάς που βρίσκεστε στη Ρώμη. Διότι δεν επαισχύνομαι το Ευαγγέλιο. Τι λες, Παύλε; Ενώ θα έπρεπε να πεις ότι και καυχώμαι, και σεμνύνομαι, και υπερηφανεύομαι, αυτό δεν το λες, αλλά λες κάτι υποδεέστερο από αυτό, ότι δηλαδή δεν επαισχύνεσαι· πράγμα το οποίο δεν συνηθίζουμε να λέμε για όσα είναι εξαιρετικά λαμπρά.

Η Χαναναία προσκυνά· αυτοί δεν κάνουν το ίδιο, αλλά αποδιώχνουν. Έτσι και εδώ, εκείνοι έδεσαν τον Ιερεμία, ενώ αυτός προσκύνησε τον Δανιήλ. Πάλι οι Ιουδαίοι αποδιώχνουν τους αποστόλους, ενώ οι Έλληνες λένε ότι: «Οι θεοί κατέβηκαν προς εμάς». Διότι, όταν η κρίση γίνεται χωρίς εμπάθεια, είναι αμερόληπτη και καθαρή. Βλέπεις τους τύπους να λάμπουν; Στη Βαβυλώνα ακούγονται τα περί του Χριστού, και ο βάρβαρος γίνεται ακροατής, για να μάθεις ότι όχι μόνο οι εθνικοί, αλλά και οι βάρβαροι θα τα ακούσουν αυτά, όπως λέει ο Παύλος: «Είμαι οφειλέτης να ευαγγελιστώ και σε Έλληνες και σε βαρβάρους». Και για να μην απελπιστείς, σκιαγραφεί τις ελπίδες. Διότι τι δεν αποτελούσε εμπόδιο;

βʹ. Ας ντραπούν οι Ιουδαίοι, οι οποίοι διαβάζουν μεν τα γράμματα των Γραφών, αλλά αγνοούν τα νοήματά τους· ας ντροπιαστούν οι Έλληνες, βλέποντας την αλήθεια να λάμπει φωτεινότερα από τις ακτίνες του ήλιου, αυτοί που παρακάθονται σε πέτρες και επιδιώκουν το σκοτάδι· ας στολίζεται η Εκκλησία, η οποία λάμπει μέσα σε όλα και υψώνεται στους ουρανούς. Διότι, όπως ο ήλιος είναι κοινός, και η γη κοινή, και η θάλασσα και ο αέρας, έτσι πολύ περισσότερο ο λόγος του κηρύγματος έγινε κοινός. Γι' αυτό άλλωστε και ο Παύλος έλεγε: «Για να αποκτήσω κάποιον καρπό και μεταξύ σας, όπως ακριβώς και στα υπόλοιπα έθνη. Και σε Έλληνες και σε βαρβάρους, και σε σοφούς και σε ασυνέτους είμαι οφειλέτης· έτσι, όσον αφορά εμένα, είμαι πρόθυμος να κηρύξω το Ευαγγέλιο και σε εσάς που βρίσκεστε στη Ρώμη». Και γιατί εκπλήσσεσαι αν αυτό συμβαίνει στην Καινή Διαθήκη, όταν το ίδιο ακριβώς γίνεται και στην Παλαιά; Διότι εκείνος που έγινε ο πρώτος πρόγονος και της Εκκλησίας και της Συναγωγής, για εκείνους μεν κατά σάρκα, για εμάς δε κατά πνεύμα, ήταν βάρβαρος και καταγόταν από τα βάθη της Περσίας, εννοώ τον πατριάρχη Αβραάμ. Αυτός, χωρίς να έχει ακούσει Γραφές, χωρίς να έχει συμμετάσχει σε προφητεία, μη έχοντας δάσκαλο, ούτε έχοντας παραλάβει ιστορική παράδοση —αφού δεν είχε γεννηθεί ακόμη ο Μωυσής— χωρίς να έχει μάθει τίποτα από όσους προηγήθηκαν αυτού, ούτε να έχει διδαχθεί για τα όσα επρόκειτο να συμβούν μετά από αυτόν, αλλά έχοντας γεννηθεί και ανατραφεί μέσα στη χώρα των Περσών, τόσο ακαριαία ανυψώθηκε στην αληθινή θεία σοφία, ώστε πρόλαβε να εφαρμόσει πολλά από τα προστάγματα της Καινής Διαθήκης και να τα επιδείξει έμπρακτα με τα έργα του.

«Διότι επιποθώ να σας δω, για να σας μεταδώσω κάποιο πνευματικό χάρισμα, με σκοπό να στηριχθείτε.» Δείχνει πόσο μεγάλη είναι η υπακοή του στον Θεό, εφόσον, αν και επιθυμούσε σφοδρά και προσευχόταν να δει την Πόλη, επειδή δεν ήταν το θέλημα του Θεού, δεν μετέβη προς αυτούς. «Αυτό δε σημαίνει το να συμπαρηγορηθούμε ανάμεσά σας μέσω της αμοιβαίας πίστης μας, και της δικής σας και της δικής μου. Δεν θέλω δε να αγνοείτε, αδελφοί, ότι πολλές φορές έβαλα σκοπό να έλθω σε εσάς, και εμποδίστηκα μέχρι τώρα, για να έχω κάποιον καρπό και ανάμεσά σας, καθώς και στα υπόλοιπα έθνη και στους Ιουδαίους.» Για να μη φανεί σε κάποιους ότι μεγαλοφρονεί λέγοντας πως πρόκειται να μας μεταδώσει χάρισμα, για τον λόγο αυτό αναφέρει ότι και ο ίδιος έχει ανάγκη από τη δική τους παρηγοριά. «Είμαι οφειλέτης και σε σοφούς και σε ασυνέτους· έτσι, όσον αφορά τη δική μου προθυμία, θέλω να κηρύξω το Ευαγγέλιο και σε εσάς που βρίσκεστε στη Ρώμη.» Δείχνει ότι δεν προβάλλει τον εαυτό του στη βασιλεύουσα Πόλη από φιλοδοξία, αλλά επειδή με κάθε τρόπο του αρμόζει να τους μυσταγωγήσει. Διότι, εφόσον ορίστηκε κήρυκας όλων των εθνών, είναι προφανές ότι έχει χρέος να κηρύξει και στους Ρωμαίους. «Διότι δεν επαισχύνομαι το Ευαγγέλιο.» Καίτοι αλλού λέει: «Σε μένα ας μη συμβεί ποτέ να καυχηθώ, παρά μόνο στον σταυρό του Χριστού». Για ποιον λόγο λοιπόν εδώ δεν λέει «καυχώμαι», αλλά «δεν ντρέπομαι»;